10o ΛΥΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τεχνολογικό μέντιουμ κοινωνικών κρίσεων;

2011-10-16T19:10:00.003+03:00

Υπερυπολογιστής μέντιουμ

«Μεγάλα κοινωνικά γεγονότα θα προβλέπει στο μέλλον κομπιούτερ που θα τροφοδοτείται με "στοιχεία" από μπλογκ και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. "Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός", λέει ο Τόμας Μαλόουν, διευθυντής του Κέντρου Συλλογικής Ευφυΐας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). "Εχουμε στη διάθεσή μας μια ολόκληρη σειρά από λεπτομερέστατα και πλουσιότατα δεδομένα, καθώς και αλγόριθμους που μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε για προβλέψεις. Καθίσταται έτσι δυνατό ένα είδος πρόβλεψης που ήταν αδύνατο μέχρι σήμερα να υπάρξει". Οι ερευνητές πιστεύουν πως αυτές οι αποθήκες δεδομένων θα αποκαλύψουν για πρώτη φορά κοινωνιολογικούς νόμους της ανθρώπινης συμπεριφοράς που θα τους καταστήσουν ικανούς να προβλέπουν πολιτικές κρίσεις, επαναστάσεις και άλλες μορφές κοινωνικής και οικονομικής αστάθειας, όπως οι φυσικοί και οι χημικοί μπορούν να προβλέπουν φυσικά φαινόμενα».

Ο JOHN MARKOFF από «ΤΑ ΝΕΑ» / «ΤΗΕ NEW YORK TIMES»

Η είδηση μου φάνηκε τρομαχτική γι'αυτό και την αντέγραψα: η τεχνολογία εκτός του ότι τείνει να καταργήσει το βιβλίο αναγκάζοντάς μας να το "ξαναεφεύρουμε" ως γκάτζετ (στο βιντεάκι της προηγούμενης ανάρτησης) φαίνεται τώρα νά'χει βάλει στόχο να προβλέψει με αλγόριθμους την πολιτική συμπεριφορά και τις συνεπαγόμενες κοινωνικές τάσεις και κρίσεις. Ένα πρωτότυπο τεχνολογικό φακέλωμα των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης για σκοπούς "μελέτης των κοινωνιολογικών νόμων" μπορεί κάλλιστα ν'αποβεί θαυμάσιο όπλο στα χέρια των επιδόξων καθοδηγητών της κοινής γνώμης και των πολιτικών κυριάρχων για να "προβλέψουν" άρα και ν'αποτρέψουν ή να κατευθύνουν όπου θέλουν τις κοινωνικές εξελίξεις.

Αν προσθέσουμε και την άλλη θαυμαστή ανακάλυψη των ημερών μας, το "χάπι αμνησίας", όπως το αποκάλεσαν τα ΜΜΕ, που βασισμένο στην αξιοποίηση της φυσικής πρωτείϊνης BDNF θα βοηθάει στη διαγραφή επώδυνων αναμνήσεων και ψυχικών τραυμάτων επεμβαίνοντας χημικά σε ό,τι κατά περίπτωση θα θεωρείται επικίνδυνο για την ψυχική ισορροπία του ατόμου, μπορούμε να πούμε πως έχουν βρεθεί όλες οι ασφαλιστικές δικλίδες για το "Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο" του Χάξλεϋ σε συνδυασμό με το "Μεγάλο Αδελφό" στο "1984" του Όργουελ.

Ας ελπίσουμε πως "η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού" (για να θυμηθούμε την πολύ καλή σχετική ταινία του Μισέλ Γκοντρί ) θα ανατρέπει πάντα τους επικίνδυνους αυτούς σχεδιασμούς "για το καλό μας" επιβεβαιώνοντας πως ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από μια νευροφυτική ρύθμιση και μια προβλέψιμη κοινωνιολογική περίπτωση.

Βιβλίο vs DVD

2011-10-04T18:01:00.000+03:00

Έστω και καθυστερημένα να ευχηθούμε καλή σχολική χρονιά. Πολλά τα προβλήματα που συνδέονται με τη γενικότερη κατάσταση αλλά και με τα εκπαιδευτικά πράγματα. Φυσικά και οι προβληματισμοί που γεννούν αυτά τα προβλήματα, αμέτρητοι στον αριθμό. Από που να ξεκινήσουμε...

Αφορμή για την επιλογή του θέματος " Βιβλίο vs DVD" ήταν το βίντεο που ακολουθεί. Δείτε το, και ίσως μέχρι το τέλος της χρονιάς να αποφασίσουμε , αν θα επιλέξουμε τα παιδιά μας να μάθουν γράμματα με τη βοήθεια του σχολικού εγχειριδίου ή του ηλεκρονικού τρόπου ή και τα δυο μαζί.

zaz " je veux"

2011-05-17T18:06:00.000+03:00

H ευχάριστη διάθεση του τραγουδιού της zaz αλλά και ο στίχος που προβάλλει τόσο διαφορετικά "θέλω" μας έκαναν να μοιραστούμε το βιντεο αυτό μαζί σας.

Ένα παιδί διεκδικεί τα δικαιώματά του

2011-05-09T18:07:00.005+03:00

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται για το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή/και έχουν φοιτήσει στο ελληνικό σχολείο να πάρουν την ελληνική υπηκοότητα, πήρα το θάρρος να εκφράσω κι εγώ τη γνώμη μου ως μαθήτρια που φοιτά σε ελληνικό σχολείο και συγχρόνως ως παιδί μεταναστών.

Το θέμα αυτό είναι πολυσυζητημένο και πολύ σοβαρό και θα έπρεπε το ελληνικό κράτος να το λύσει παραχωρώντας στα παιδιά αυτά όλα όσα δικαιούνται, κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται.

Χιλιάδες παιδιά μεταναστών έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και η πρώτη γλώσσα με την οποία έχουν έρθει σε επαφή είναι η ελληνική. Γνωρίζουν ελάχιστα έως και καθόλου τη γλώσσα των γονιών τους ενώ μιλάνε τέλεια ελληνικά. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά αυτά όταν ακούνε τους γονείς τους ή τους συγγενείς τους να μιλάνε τη δική τους γλώσσα όχι μόνο δεν την καταλαβαίνουν, αλλά τη θεωρούν μια ξένη.

Επίσης, μεγαλώνοντας, μέσα τους νιώθουν Έλληνες. Η πατρίδα των γονιών τους είναι μια ξένη χώρα γι'αυτούς, όπου πάνε μία ή δύο φορές το χρόνο για διακοπές και ταυτόχρονα επισκέπτονται τους υπόλοιπους συγγενείς που βρίσκονται εκεί. Όλη τους η ζωή είναι εδώ, οι φίλοι τους, το σχολείο τους. Έχουν αφομοιώσει ελληνικά πολιτιστικά στοιχεία και ο τρόπος ζωής της χώρας καταγωγής τους τούς φαίνεται παράξενος.

Επιπλέον, τα παιδιά τα οποία δεν έχουν γεννηθεί εδώ, αλλά έχουν έρθει στην Ελλάδα σε πολύ μικρή ή και εφηβική ηλικία πηγαίνουν και συνεχίζουν τις σπουδές τους σε ελληνικά σχολεία. Όσο περνάνε τα χρόνια τα παιδιά αυτά κατανοούν όλο και καλύτερα την ελληνική γλώσσα, υιοθετούν ήθη και έθιμα και τον τρόπο ζωής των Ελλήνων και απομακρύνονται όλο και πιο πολύ από τη δική τους πατρίδα.

Στην κατηγορία αυτή ανήκω κι εγώ. Είμαι παιδί μεταναστών. Έχω σχεδόν πέντε χρόνια στην Ελλάδα. Παρακολουθώ κανονικά τα μαθήματα που προσφέρει το ελληνικό σχολείο. Όσο περνάει ο καιρός αφομοιώνω καλύτερα την ελληνική γλώσσα και "ξεχνάω" τη μητρική μου γλώσσα. Μέχρι πρόσφατα στο σπίτι μιλούσα μόνο αλβανικά, πλέον, όμως, έχω αρχίσει, και ειδικά με τον αδελφό μου, να μιλάω ελληνικά. Είναι ελάχιστες οι κουβέντες που ανταλλάσσουμε στα αλβανικά. Όμως, ειδικά τα δύο πρώτα χρόνια έχω ζήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το ρατσισμό, κυρίως από συμμαθητές και παιδιά τα οποία παρίσταναν τους φίλους μου. Σαν τη δική μου υπάρχουν χιλιάδες άλλες περιπτώσεις.

Εάν τα παιδιά αυτά τα στείλουν πίσω στις χώρες καταγωγής τους, είναι πολύ δύσκολο έως και αδύνατον να μπορέσουν να προσαρμοστούν και να συνεχίσουν τη ζωή τους εκεί. Κάθε χρόνο, όμως, ταλαιπωρούνται στους δήμους της Ελλάδας προκειμένου να πάρουν την άδεια παραμονής για να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν νόμιμα εδώ. Τελειώνουν τις σπουδές τους εδώ, και μάλιστα οι περισσότεροι με άριστα αποτελέσματα, και δεν μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους, διότι δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια. Απογοητεύονται διότι τόσα χρόνια που σπούδαζαν πάνε χαμένα και αναγκάζονται να ασκούν άλλα επαγγέλματα, κατώτερα της μόρφωσής τους, με λιγότερα χρήματα και πολλές φορές χωρίς ασφάλιση.

Κατά τη γνώμη μου, και τα παιδιά που έχουν γεννηθεί εδώ, αλλά και αυτά που φοιτούν σε ελληνικά σχολεία, δικαιούνται την ελληνική ιθαγένεια, εφόσον τηρούν όλους τους νόμους του ελληνικού κράτους. Και πρέπει να τους παραχωρηθούν όλα τα δικαιώματα που τους ανήκουν.

Με σεβασμό,

η μαθήτρια του 10ου Λυκείου,

Ντορίνα Πρέντη

"ΈΝΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ ΣΕ ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ"

2011-04-10T21:52:00.000+03:00

Με αφορμή τη σχολική επίσκεψη μας στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδος στις 29.3.11 αποφασίσαμε να γράψουμε ένα άρθρο στο oποίο να αποτυπώνεται η εμπειρία μας .

Αρχικά, ενημερωθήκαμε για την ίδρυση και την λειτουργία της κεντρικής τράπεζας , καθώς και για την ιστορική ανάδρομη των συναλλαγών κατά τους αιώνες .Η ξεναγός μάς διευκρίνισε ότι η κεντρική τράπεζα σε αντίθεση με τις εμπορικές δε δέχεται καταθέσεις ούτε δίνει δάνεια σε ιδιώτες .Ασχολείται με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος , δέχεται καταθέσεις και χορηγεί πιστώσεις μόνο στις εμπορικές τράπεζες και στο δημόσιο.

Πιο συγκεκριμένα ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος συνίσταται:

Στη διατήρηση των καταθέσεων των εμπορικών τραπεζών (ταμιακά αποθέματα)
Στον έλεγχο του διατραπεζικού δανεισμού
Στη ρύθμιση της τιμής του συναλλάγματος , του βασικού επιτοκίου και των κανόνων χορήγησης των δανείων από τις εμπορικές τράπεζες
Στη συγκέντρωση των δημοσίων εσόδων και την εκτέλεση των δημοσίων δαπανών.

Στη συνέχεια, πληροφορηθήκαμε για την ιστορική αρχή των συναλλαγών, από τα κοχύλια της Αυστραλίας και το ελεφαντοδόντο της Κίνας, μέχρι και τα σημερινά χαρτονομίσματα, γνωστά σε όλους ως ευρώ, τα οποία είναι κατασκευασμένα από βαμβάκι για να ανταποκρίνονται στην οικολογική συνείδηση. Μάλιστα η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που έκοψε νόμισμα , το φοίνικα, υπό την ηγεσία του Ιωάννη Καποδίστρια

Έπειτα, η ξεναγός, μας παρουσίασε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδος ανά τους αιώνες και συνειδητοποιήσαμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, ήδη από το 1893, όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης είπε την χαρακτηριστική φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Ύστερα, αναλύσαμε την έννοια του πληθωρισμού καθώς και την εκ διαμέτρου αντίθετη πολιτική αντιμετώπισης του φαινόμενου από την Ευρώπη και την Αμερική. Μετέπειτα μάθαμε για τη δυσκολία προσχεδιασμού του χαρτονομίσματος καθώς και για την έγκριση του , ως επίσημο χαρτονόμισμα του κράτους.

Κατόπιν , παρατηρήσαμε τα περίτεχνα μηχανήματα κοπής χρυσού και χάραξης κερμάτων, ενώ παράλληλα ενημερωθήκαμε για τους κινδύνους που επιφυλάσσει η παραχάραξη με σκοπό την έκδοση πλαστών χαρτονομισμάτων.

Μετά, παρακολουθήσαμε ένα ιδιαίτερα κατατοπιστικό video το όποιο μας διευκόλυνε στην εκτενέστερη κατανόηση των εννοιών : του ευρωσυστήματος , της σταθερότητας των τιμών ,του επιτοκίου , του συναλλάγματος καθώς και του καλαθιού της νοικοκυράς.

Φυσικά δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε να αναφερθούμε στο γεγονός ότι η ξενάγηση δε προσέδιδε στείρα γνώση, αλλά πρόσφερε τη δυνατότητα στους μαθητές για διαδραστική συμμετοχή στο πρόγραμμα μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Μέσα από την επίσκεψη μας αυτή , λοιπόν, γνωρίσαμε την έννοια του χρήματος σε όλες του τις διαστάσεις και κατανοήσαμε, ότι αυτό αποτελεί ένα απλό μέσο συναλλαγών χωρίς να επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, αν εμείς δε το επιτρέψουμε. Παρόλα αυτά κατά την έξοδο μας από την τράπεζα, αντικρίζοντας ένα τεράστιο διάφανο κάδο γεμάτο από 1 δις ευρώ μετασχηματισμένο σε χαρτοπόλεμο αναρωτηθήκαμε

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΑΡΜΟΛΗΣΕΙ?»

Την ανάρτηση ετοίμασαν οι:

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΙΑΝΝΗ και ΑΝΝΗ ΚΟΤΣΑΣΙΑΝ

Η αυλή των θαυμάτων

2011-04-01T19:48:00.001+03:00

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης πέρασε και από τη δική μας αυλή, πριν πολλά χρόνια, όταν ακόμη βρισκόμασταν στο παλιό σχολείο.

Τώρα που έφυγε ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας ξαναθυμηθήκαμε την πρώτη θεατρική παράσταση του σχολείου μας, σκαλίσαμε το φωτογραφικό αρχείο και βρήκαμε φωτογραφίες, κάπως ξεθωριασμένες- ήταν ακόμη η εποχή του φιλμ- που προκαλούν συγκίνηση και νοσταλγία.

Μια παράσταση που στήθηκε σε χώρο σχεδόν ακατάλληλο - το γυμναστήριο του σχολείου- αλλά με αγάπη και όρεξη.

Λίγα ακόμα για την ποίηση και τη ζωή από τα λόγια της Κικής Δημουλά

2011-03-24T18:30:00.008+02:00

Πιστοί στο, καθιερωμένο μας πια, ραντεβού με την Κική Δημουλά στο Ίδρυμα Λασκαρίδη κατηφορίσαμε και φέτος προς το Πασαλιμάνι με τα παιδιά της Θεωρητικής κατεύθυνσης της Γ΄Λυκείου για να απολαύσουμε την επαφή με μια αγαπημένη - και βραβευμένη ξανά φέτος με το Μεγάλο Βραβείο της Λογοτεχνίας- ποιήτρια.

Τα παιδιά μας, χωρίς το άγχος πια της πανελλήνιας εξέτασης των ποιημάτων της, έθεσαν με θάρρος και απλότητα ερωτήματα διάφορα: για την ποίηση, τη ζωή, τον έρωτα, τη γυναίκα, τη νιότη και τα γηρατειά, ακόμη και για το ρόλο του ποιητή στη σημερινή δύσκολη συγκυρία. Κι ένιωσαν , όπως το είπε ευθέως στην ποιήτρια η Χριστίνα, πως δεν είναι ένας αιθεροβάμων άνθρωπος αλλά ρεαλίστρια που μιλάει μέσα απ την πείρα των βιωμάτων της και γι'αυτό εντέλει πιο οικεία απ'όσο μπορούσαν να φανταστούν.

Σταχυολογούμε από όσα ακούσαμε (και τις σημειώσεις της Χριστίνας) :

- "Τα Εύρετρα", η τελευταία της συλλογή, εξηγούν τι συνέβη με κείνη, την ποίηση και τον κόσμο. Αναγνωρίζει τι πήρε και του τα γυρίζει πίσω, γιατί όποια εμπειρία κερδίζεις από τη ζωή την επιστρέφεις σ'αυτήν. Και τον κόσμο όσο τον ζυγίζεις τον βρίσκεις συνεχώς διαφορετικό.

- Χαρακτηρίζει τον εαυτό της βιωματική ποιήτρια και εξηγεί πως η γλώσσα της είναι έκφραση αυτού του βαθέως αισθήματος, δίνει έμφαση σ'αυτό με μια μορφή λίγο τονισμένη.

- Οι τίτλοι των ποιημάτων της μπαίνουν μετά, σαν μια φωτογραφία που σου λέει: μάντεψε τι θα διαβάσεις..

- Αυτό που γράφει το μοιράζεται, δεν στέλνει μήνυμα, συνωμοτεί μαζί μας. Ο άλλος είναι ο στόχος της."Θέλω γράφοντας να σας κατακτήσω, θέλω να γίνω κυβερνήτης της συγκίνησής σας."

- Αναγνωρίζει, πάντως, πως η ποίηση δεν αλλάζει τη ζωή μας. Η ζωή είναι ισχυρότερη από κάθε τέχνη.

- "Δεν θα έχανα ένα ερωτικό ραντεβού για να γράψω ποίηση. Θα έγραφα μόνο όταν δεν θα υπήρχε πια η δυνατότητα να το ζήσω."

- Ποίημα ευτυχισμένο δεν έχει γραφεί. Το αίσθημα της χαράς δεν θέλεις να το χάσεις κι η χαρά δεν εκφράζεται με ποίηση. Η θλίψη δημιουργεί την επιθυμία της να γράψει.

- Δεν θεωρεί ότι ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα ή πρέπει να παίζει ρόλο καθοδηγητή. Αν ήξερε να λύνει προβλήματα δεν θα έγραφε. Η τέχνη μόνο μέσω αυτού που παράγει μπορεί να βοηθήσει. Για τα πράγματα καλύτερη ομιλήτρια είναι η ίδια η δύσκολη κατάσταση.

- Η σύγχρονη γυναίκα: τα πολλά που κάνει την κάνουν να χάνει τη δύναμή της.

- Ο Έρωτας: την απασχολεί, αλλά δεν ασχολείται μ'αυτόν. Πάντα είσαι ένας αδέξιος ερωτευμένος.

- Η ήττα σε συντρίβει όσο μικρή και νά'ναι. Αλλά όταν την αντέχεις κι επιχειρείς ξανά αυτό που σού'φερε την ήττα, αυτό είναι νίκη.

Κρατώντας το απόσταγμα αυτό της πείρας μιας ολόκληρης ζωής φεύγουμε προς το μέλλον μας πιο δυνατοί..

Και οι ποιητές τι χρειάζονται σ'ένα μικρόψυχο καιρό;

2011-03-21T20:23:00.004+02:00

Η Παγκόσμια Μέρα της Ποίησης θέτει ξανά κάθε χρόνο το ερώτημα-βάσανο του Χέλντερλιν και σε καιρούς δίσεκτους σαν τους δικούς μας προσπαθεί να μας παρηγορήσει με την ομορφιά που σώζει σ'έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ανεξήγητα "μελανουργούν".

Ο Ελύτης, που πίστευε σ'αυτόν τον ευαγγελικό ρόλο της Ποίησης, μοιάζει να μιλά για τη φετινή, αιματηρή μας Άνοιξη όταν γράφει στον "Κήπο του Ευωχείρ":

"Χάθηκε ο κήπος τον κατάπιε η Άνοιξη με τα σκληρά

της δόντια σαν αμύγδαλο

Και ορθός πάλι απόμεινα μ'ένα καμένο χέρι εδώ

στην άκρη που μ'απώθησαν οι συμφορές να πολεμώ

το Δεν και το Αδύνατον του κόσμου ετούτου"

Σ'αυτό το" δεν" και το "αδύνατον" ο Ποιητής απαντά:

Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα

δαιμονικά του κόσμου τ'ανεξόρκιστα

κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα

στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα

(Μαρία Νεφέλη)

Και στην "Ωδή στον Πικασσό", -που η Γκουέρνικά του αναπαράγεται αέναα στα πεδία των μαχών αυτού του κόσμου, ο Ελύτης φωνάζει:

Η ζωή δεν είναι ερημητήριο

Η ζωή δεν αντέχει στη σιωπή

Με θερμοπίδακες και με χιονοστιβάδες πάει ψηλά ή

κυλιέται χαμηλά και ψιθυρίζει λόγια αγάπης

Λόγια που ό,τι κι αν πουν δε λεν ποτέ τους ψέματα

Λόγια που ξεκινούν πουλιά και φτάνουν "πυρ αιθόμενον"

Γιατί δεν έχει δυο στοιχεία ο κόσμος - δε μοιράζεται

Παύλε Πικασσό- κι η χαρά με τη λύπη στο μέτωπο του

ανθρώπου μοιάζουν

Juego de luna y arena - σμίγουν εκεί που ζωγραφίζεις

τον Θάνατο ή τον Έρωτα

Ίδια γυμνούς και ανυπεράσπιστούς κάτω απ'τα τρομερά

ρουθούνια του Βοριά

Γιατί έτσι μόνο υπάρχεις.

Αλήθεια Πικασσό Παύλε υπάρχεις

Και μαζί με σένα εμείς υπάρχουμε

Ολοένα χτίζουν μαύρες πέτρες γύρω μας- αλλά συ γελάς

Μαύρα τείχη γύρω μας- αλλά συ μεμιάς

Ανοίγεις πάνω τους μυριάδες πόρτες και παράθυρα

Να ξεχυθεί στον ήλιο κείνη αχ η πυρόξανθη κραυγή

Που μ'έρωτα παράφορο μεγαλύνει και διαλαλεί τ'αέρια τα

υγρά και τα στερεά του κόσμου ετούτου

Έτσι που να μη μάχεται πια κανένα το άλλο

έτσι που να μη μάχεται πια κανείς τον άλλον

Να μην υπάρχει εχτρός

Πλάι-πλάι να βαδίζουνε το αρνί με το λεοντάρι

Κι η ζωή αδελφέ μου ωσάν τον Γουαδαλκιβίρ των άστρων

Να κατρακυλάει με καθαρό νερό και με χρυσάφι

Χιλιάδες λεύγες μεσ' στα όνειρά της

Χιλιάδες λεύγες μεσ' στα όνειρά μας...

Αντιγόνη: μια νεανική εξέγερση ενάντια στις απαγορεύσεις της εξουσίας

2011-03-17T18:36:00.005+02:00

Κρίσεις για την παράσταση της Αντιγόνης από τους μαθητές μας

Από τον Σοφοκλή στο σήμερα… μια διαδρομή μεγάλη, με αλλαγές , εξελίξεις και μια πορεία που σηματοδότησε το χτες, το σήμερα και προχωρεί απ΄ το σήμερα στο αύριο. Η Αντιγόνη, τραγωδία γραμμένη πολλούς αιώνες πριν δεν ξεφεύγει καθόλου από τα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Ο Σοφοκλής κατάφερε να περάσει μέσα από το έργο του ηθικά διλήμματα, προβληματισμούς, αντιλήψεις και εικόνες διαχρονικές που μέχρι τώρα αποτελούν αναπάντητα ζητήματα. Είναι μια αρχαία τραγωδία που αποτυπώνει σκηνές από το σύγχρονο κόσμο.

Έτσι στα πλαίσια ενός εκπαιδευτικού προγράμματος μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο χώρο του σχολείου την «Αντιγόνη» του «Εθνικού Θεάτρου», σε μορφή μοντέρνας θεατρικής παράστασης που χαρακτηρίζεται από την ιδιόμορφη σκηνοθεσία, τη λιτότητα και το ταλέντο των ηθοποιών.

Ο Τάκης Τζαμαριάς (σκηνοθέτης) με τρόπο πρωτότυπο κατάφερε να εκφράσει διάφορα σημεία του έργου με σύμβολα. Αρχικά, αυτό που πιστεύω ότι έκανε εντύπωση σε πολλούς ήταν το γεγονός ότι πέρα από μερικές καρέκλες και μια απαγορευτική ταινία περασμένη περιμετρικά από αυτές δεν υπήρχε τίποτα άλλο που να συνθέτει το σκηνικό. Η απαγορευτική ταινία συμβόλιζε τους κοινωνικούς περιορισμούς, τον τόπο του εγκλήματος και τις θέσεις των προσώπων του έργου. Επίσης ενώ περιμέναμε οι ηθοποιοί να είναι περισσότεροι και ντυμένοι μεκατάλληλα ρούχα, αντικρίσαμε το αντίθετο: μόνο τέσσερις ηθοποιοί ντυμένοι με απλά καθημερινά ρούχα. Αυτό όμως ήταν που έκανε την παράσταση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και ελκυστική.

Το παράδοξο αλλά και το καλύτερο σημείο ταυτοχρόνως ήταν η εναλλαγή στους ρόλους. Καθένας από τους τέσσερις ηθοποιούς κατείχε δυο ή και περισσότερους ρόλους και από τη μια στιγμή στην άλλη άλλαζαν χαρακτήρα μπροστά στα μάτια μας. Για να γίνει όμως αυτό αντιληπτό από εμάς, οι πρωταγωνιστές μας έδιναν σημάδια για να καταλαβαίνουμε την κάθε στιγμή ποιον ρόλο υποδύονταν. Ο Κρέοντας για παράδειγμα φορούσε ένα σακάκι, όταν όμως ο ηθοποιός συμμετείχε στο χορό έβγαζε το σακάκι, ενώ παρόμοια σημάδια μας έδιναν και οι άλλοι ηθοποιοί.

Η υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ήταν χωρίς αμφιβολία, πιστεύω, πολύ μεγάλη γιατί με πάθος και συναίσθημα κατάφεραν να μας μεταφέρουν στην εποχή εκείνη και ήταν σαν να βλέπαμε από κοντά τα γεγονότα να εξελίσσονται μπροστά μας.

Η λιτότητα, η ζωντάνια, η πρωτοτυπία και η μεταδοτικότητα είναι χαρακτηριστικά της θεατρικής παράστασης που παρακολουθήσαμε. Έτσι φάνηκε η δύναμη και η αλήθεια του αρχαίου κειμένου, ατόφιου χωρίς παραλλαγές ή προσθήκες. Μια απλότητα που είναι συγχρόνως ισχυρή, και στάθηκε ικανή να αλλάξει τη γνώμη πολλών μαθητών, καθώς φάνηκε, για την τραγωδία αυτή, την « Αντιγόνη».

Αναστασία Σιδηροπούλου

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο σχολείο μας ήταν ευρηματική, σύγχρονη και πρωτοποριακή. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η εναλλαγή στο χρόνο, από το τώρα στο τότε. Οι ερμηνείες του θιάσου ήταν καταπληκτικές και οι ηθοποιοί είχαν μπει τελειωτικά στο ρόλο τους. Υποστήριξαν το έργο της «Αντιγόνης»με τον καλύτερο τρόπο και μέσα από την τέχνη τους κατάφεραν να περάσουν μηνύματα στους μαθητές. Επιπλέον, η ένταση και το πάθος που υπήρχε, έκανε όλο και πιο ενδιαφέρουσα την παράσταση κι έδινε αμεσότητα και ζωντάνια στα συναισθήματα που έπρεπε να προβάλλουν με τους ρόλους τους. Απλά εκπληκτικοί!!!! Τους ευχαριστούμε πολύ…

Σοφία Δ.

Το έργο όπως αποδόθηκε, ήταν πολύ ευρηματικό και καινοτομικό. Η εναλλαγή του χρόνου από το τώρα στο παρελθόν ήταν εκπληκτική, ενώ οι ηθοποιοί απέδιδαν πάρα πολύ καλά το ρόλο τους. Ενδεχομένως, το μόνο μειονέκτημα που διέκρινα ήταν ο θρήνος του Κρέοντα προς το τέλος, που ήταν ανεπιτυχής και ο ρόλος της Αντιγόνης, ο οποίος, αν και η ηθοποιός τον απέδωσε πολύ καλά σε γενικές γραμμές, σε ορισμένα σημεία δεν ήταν πολύ πειστική. Βέβαια, αυτό δεν μείωνε την αξία του έργου στο σύνολό του και δεν ενοχλούσε ιδιαίτερα το θεατή. Ξεχωριστή επίσης ήταν η λιτότητα και η απλότητα του έργου, που ξέφευγε από τα δεδομένα των γνωστών αρχαίων θεατρικών παραστάσεων.

Μαρία Καραμάνη

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε ήταν: φοβερή, εκπληκτική, ανέλπιστη...Οι λόγοι είναι ότι μέσα σε έναν άγνωστο προς αυτούς χώρο, με ανύπαρκτα σκηνικά και ελάχιστα υλικά κατάφεραν να κρατήσουν ένα δύσκολο κοινό, όπως είναι οι έφηβοι, συγκεντρωμένο και ήσυχο. Μπράβο!!!

Η παράσταση μου άρεσε πάρα πολύ, καθώς και η υπόθεση, εφόσον άγγιζε πολλά ενδιαφέροντα θέματα, όπως το δίλημμα ανάμεσα στο άγραφο δίκαιο και στους γραπτούς νόμους. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν καταπληκτικές, εφόσον με ελάχιστα σκηνικά και κοστούμια, κατάφεραν να μας συγκινήσουν και να μας μεταφέρουν σε όσα συνέβαιναν εκεί.

Κατά τη γνώμη μου, η παράσταση είχε μια πολύ ευρηματική σκηνοθεσία, η οποία ξεφεύγει από τα καθιερωμένα πρότυπα δίνοντας έτσι ένα πιο πρωτοποριακό και σύγχρονο χαρακτήρα στο έργο. Φάνηκε μ’αυτόν τον τρόπο η διαχρονικότητά του. Πιστεύω ότι αυτή η λιτή παρουσίαση βοήθησε στο να εστιάσει κανείς την προσοχή του καθαρά και μόνο στην ερμηνεία των ηθοποιών αλλά και στο βαθύτερο νόημα του κειμένου, αναδείχτηκε δηλαδή περισσότερο ο λόγος του Σοφοκλή χωρίς να αναλώνεται από υπερβολικά σκηνικά και κουστούμια. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία που μας βοήθησε να δούμε από μια διαφορετική οπτική γωνία την τραγωδία αυτή και να κατανοήσουμε καλύτερα τις ιδέες που προβάλλει.

Λίλη Οικονόμου

Η παράσταση μου άρεσε πάρα πολύ. Οι ηθοποιοί ήταν πειστικοί και είχαν πολύ πλούσιο συναίσθημα. Ενώ ήταν μόνο τέσσερα άτομα που έπαιζαν περισσότερους ρόλους, μας βοηθούσαν να καταλάβουμε την εναλλαγή τους με τη μεταβολή μιας λεπτομέρειας στην εμφάνισή τους αλλά πολύ περισσότερο στην έκφραση των προσώπων και του λόγου τους. Έστησαν το σκηνικό τους με λίγα υλικά μα έξυπνα. Τέλος, μου άρεσε η χρήση της ακριβούς μετάφρασης του έργου με αποτέλεσμα να μείνει αναλλοίωτη η σημασία του λόγου των χαρακτήρων και το συναίσθημά τους.

Ευαγγελία Κυριακίδου

Εντυπωσιάστηκα από την ικανότητα των ηθοποιών, που ήταν μόλις τέσσερις, να αναπαριστούν όλους τους ρόλους του έργου και να διαμορφώνουν ένα πειστικό σκηνικό μόνο με μια κορδέλα απαγόρευσης και μερικές καρέκλες. Άψογη η Αντιγόνη, πολύ παραστατικοί ο Φύλακας και η Ισμήνη, αλλά ο Κρέοντας σε ορισμένα σημεία δεν ήταν όσο δυναμικός περίμενα.

Νίκος Λαουτάρης

Η Αντιγόνη, κατά τη γνώμη μου ήταν αμφίρροπη γιατί κάποιες στιγμές που έπρεπε δεν ήταν δυνατή ενώ άλλες στις οποίες δεν χρειαζόταν τις απέδιδε με δυναμισμό. Ο Φύλακας ήταν η ψυχή του έργου καθώς με τις εκφράσεις του κινούσε το ενδιαφέρον του κόσμου. Ο Κρέοντας δεν εξέφρασε τόσο καλά την τρέλα του ήρωα για εξουσία. Η Ισμήνη ήταν πολύ καλή στην έκφραση των ανησυχιών της αλλά και πολύ δυναμική ως Τειρεσίας.

Κώστας Σαβόγλου

Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο αποδόθηκαν τα μηνύματα της τραγωδίας. Οι ηθοποιοί ήταν πολύ καλοί αν και ο Κρέοντας μπορούσε να είναι λιγότερο συναισθηματικός σε κάποια σημεία. Τέλος, τα σκηνικά αν και υποτυπώδη, κατά τη γνώμη μου, βοήθησαν στο να δοθεί έμφαση στο λόγο.

Μιχάλης Τσουκάτος

Χωρίς κουστούμια και μ’ένα ανύπαρκτο σκηνικό, εκτός από κάποια συμβολικά αντικείμενα- όπως η κορδέλα που έδειχνε την τυραννία του Κρέοντα στην οποία η Αντιγόνη πήγε κόντρα- οι ηθοποιοί μας παρουσίασαν μια πρωτοποριακή παράσταση.

Βούλα Χαυτάκου

Παρόλο το νεαρό της ηλικίας τους οι ηθοποιοί κατάφεραν να παρουσιάσουν σωστά και απλά την τραγωδία του Σοφοκλή μεταφέροντάς μας στην αρχαία εποχή. Ο καθένας απέδωσε το ρόλο του με ακρίβεια και σαφήνεια προκαλώντας την προσοχή και το ενδιαφέρον μας. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’όλες τις σκηνές ήταν ο μονόλογος της Αντιγόνης όταν θρηνούσε τον εαυτό της και τον τάφο της. Μ’έκανε να νιώσω δέος για την αποφασιστικότητα, το δυναμισμό και το θάρρος της.

Έλενα Ταταράκη

Μ’άρεσε που η παράσταση έγινε από νέους ηθοποιούς, όμως θα προτιμούσα να τους έβλεπα με τα κατάλληλα κουστούμια κι ας έπαιζαν με τον μοντέρνο τρόπο. Παρ’όλ’αυτά νομίζω πως όλοι θα θυμούνται κάποιες εικόνες της παράστασης την ώρα που θα διαβάζουν Αντιγόνη.

Ιρίνα Σοκόλοβα

Πιστεύω πως αυτή η απλότητα στα σκηνικά, την ενδυματολογία και τα εφέ έκανε το έργο πιο ενδιαφέρον. Ο θεατής χρειαζόταν να φανταστεί το περιβάλλον του έργου και δεν έχανε την προσοχή του.

Σπύρος Μπαλαγούρας

Η σύγχρονη αυτή μορφή παράστασης ίσως θέλει να δείξει την απλότητα του θεάτρου αλλά και την ικανότητα του ηθοποιού να μπει στο ρόλο χωρίς τη βοήθεια σκηνικών ή κοστουμιών. Παρ’όλ’αυτά θα προτιμούσα το κατάλληλο σκηνικό και την ενδυμασία των ηθοποιών που θα παρέπεμπε στην εποχή του έργου. Ωστόσο, μου άρεσαν κάποιοι συμβολισμοί που χρησιμοποίησαν οι ηθοποιοί και που έβαζαν τη φαντασία του θεατή να δουλέψει.

Κριστιάν Σκεντέρας

Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ η παράσταση, η απλότητά της και ο τονισμός του λόγου. Οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί διότι αν και βρισκόντουσαν σ’ένα χώρο χωρίς σκηνικά έδωσαν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα μου άρεσε η Ισμήνη και ο Φύλακας. Θέλω να ευχαριστήσω τους καθηγητές που το οργάνωσαν και το σχολείο γιατί μας έδωσαν την ευκαιρία με μια πολύ χαμηλή τιμή εισιτηρίου να παρακολουθήσουμε μια ολόκληρη παράσταση μέσα στα πλαίσια του σχολείου.

Ντορίνα Πρέντη

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ Ν'ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΕΜΑΛ

2011-03-14T15:31:00.003+02:00

Στίχοι: Μανόλης Ρασούλης
Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος

Ως και τ' αγάλματα κάνουνε άλματα Μ' αυτοί που ξέρουν δεν μιλάνε Όλα τα πράγματα γίνονται θαύματα κι οι νεκροκεφαλές γελάνε Αυτός ο κόσμος μπορεί ν' αλλάξει Κεμαλ Μέσα στις καρδιές στις πλατείες, σε γραφεία οβάλ θέλει σωστοί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς να 'ναι η ψυχή η νύφη και γαμπρός ο νους Τα προαιώνια κρύβουν νετρόνια που με μία έκρηξη αλλάζουν Και οι θεούληδες οι καημενούληδες γίνονται ντεμοντέ κι αράζουν

«Οι μακροχρόνιες κρίσεις δίνουν μεγάλη εξουσία στην ελπίδα»

2011-02-20T20:43:00.000+02:00

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=385652&dt=20/02/2011

Η Ιστορία πάει πλατεία

2011-02-06T18:24:00.000+02:00

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Καθημερινή 6-2-2011

Οι πλατείες γιορτάζουν, οι πλατείες στενάζουν, οι πλατείες ματώνουν, οι πλατείες κάποτε αργοπεθαίνουν. Στις πλατείες ξετυλίγονται μικρές προσωπικές ιστορίες, εδώ δίνουμε τα ραντεβού μας ή φωτογραφιζόμαστε μπροστά στα μνημεία τους, αλλά έρχονται στιγμές που μια πλατεία γίνεται κομμάτι της μεγάλης Ιστορίας. Αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές στον τόπο μας, αυτό συνέβη το 1989 με την Τιενανμέν, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας με την πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου, αυτό θα συμβεί και σε πλατείες που ακόμα δεν ξέρουμε το όνομά τους.

Τι μορφή άραγε θα έπαιρνε η συγκλονιστική εξέγερση στην Αίγυπτο αν δεν ταυτιζόταν με αυτόν τον ιστορικό τόπο συνάθροισης; Aν δεν υπήρχε η Ταχρίρ, η Πλατεία της Απελευθέρωσης, κάποιος άλλος χώρος θα ήταν το ορατό επίκεντρο της εξέγερσης ή ίσως να υπήρχαν πολλά κέντρα. Το σίγουρο είναι ότι οι μεγάλες στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας γράφονται στις πόλεις και γράφονται από τους λαούς, ασχέτως με το πώς εκφράζεται η λαϊκή θελήση και το ποιοι και πώς την εκπροσωπούν.

Σύμφωνα με τους ταξιδιωτικούς οδηγούς, η Ταχρίρ είναι ένα must για τους τουρίστες. Η Ταχρίρ είναι η «πιο αστικοποιημένη περιοχή» στο Κάιρο, λένε οι πολεοδόμοι, αλλά και η πιο καλά φυλασσόμενη, αφού εδώ και στους γειτονικούς δρόμους βρίσκονται τα μεγάλα δημόσια κτίρια, το Αιγυπτιακό Μουσείο, τα πολυτελή ξενοδοχεία, τα γραφεία του κόμματος που (ακόμα;) κυβερνά. Εδώ χτυπά η καρδιά του τουρισμού, αλλά και της κρατικής γραφειοκρατίας, αφού μόνο στο κολοσσιαίο κτίριο Μογκάμα, το μεγαλύτερο κυβερνητικό κτίριο στην Αφρική (ένα τυπικό δείγμα μεταφυτευμένης αρχιτεκτονικής της σταλινικής περιόδου, δώρο της Σοβιετικής Ενωσης στην Αίγυπτο), εργάζονται 18.000 δημόσιοι υπάλληλοι!

Παρά τα εμπόδια που έθεσε το καθεστώς, η τεχνολογία των επικοινωνιών στάθηκε φιλική προς την εξέγερση. Ετσι, αυτές τις μέρες είδαμε την ιστορική πλατεία στους δορυφορικούς χάρτες της Google, σε εκατοντάδες φωτογραφίες, σε βίντεο στο Ιντερνετ και στην τηλεόραση, ακούσαμε τον ήχο των θωρακισμένων, τα συνθήματα και τα τραγούδια, διαβάσαμε και είδαμε γραπτά μηνύματα και εικόνες που ξεκινούσαν από την Ταχρίρ και με ταχύτητα αστραπής έκαναν τον γύρο του κόσμου. Είδαμε πλήθη ειρηνικά, είδαμε και πρόσωπα, άνδρες και γυναίκες, νέους και ηλικιωμένους, εύπορους και φτωχούς, αστυνομικούς, στρατιώτες, πολίτες. Πρόσωπα άφοβα, αποφασισμένα, χαρούμενα και κουρασμένα. Κυρίως όμως είδαμε ή μάλλον καταλάβαμε ότι κάτι νέο γεννιέται, κάτι νέο μπορεί να γεννηθεί, ακόμα και αν αυτό το κάτι μετατραπεί σε μια διαχειριζόμενη παραλλαγή του παλιού ή αν οι δυνάμεις του κλυδωνιζόμενου καθεστώτος οδηγήσουν σε αιματοχυσία και εμφύλιο σπαραγμό.

Το καλοκαίρι του 1957, στον απόηχο της κρίσης του Σουέζ, οι ναζιάρες «ντιζέζ» στα αναψυκτήρια της Αθήνας, αλλά και στα λαϊκά κέντρα πολλών μικρών πόλεων τραγουδούσαν «Είμαι Νάσερ και το κέφι μου θα κάνω / και θα ρίξω και μια μπόμπα παραπάνω», παραφράζοντας το πασίγνωστο τραγούδι του Χατζιδάκι, όπως θυμάται ένας καλλιτέχνης εκείνης της εποχής. Ακόμα και δίχως τηλεόραση, twitter, sms, Ιντερνετ και κινητά τηλέφωνα, αλλά μόνο με τις εφημερίδες και την τηλεόραση, οι άνθρωποι αφουγκράζονταν τα σκιρτήματα της Ιστορίας, δεν ήταν ξύλα απελέκητα ή ανενημέρωτα!

Ολοι τότε ήξεραν τον Νάσερ, όπως όλοι τώρα ξέρουν ή έμαθαν τον Μπουμπάρακ. Δεν ξέρουμε τα ονόματα των ηγετών της εξέγερσης, όμως ξέρουμε, μαθαίνουμε το όνομα και την ιστορία της πλατείας που τη φιλοξένησε. Κυρίως όμως η Ταχρίρ, την πρώτη εβδομάδα των κινητοποιήσεων, μάς υπενθύμισε ότι οι άνθρωποι μπορούν να δώσουν νόημα στον χώρο, στα κτίρια, στους δρόμους, στις πλατείες, ίσως και στη ζωή τους.

Μια βιβλιοθήκη που... µιλάει

2011-01-19T18:11:00.002+02:00

Ανθρώπινα βιβλία που «σπάνε» τις προκαταλήψεις

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαµπάκης

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011 "Τα Νέα"

Εχει βιβλιοθηκάριους. ∆ιαθέτει γραµµατεία. Εχει και αναγνωστήριο, όπως όλες οι δηµόσιες - δανειστικές βιβλιοθήκες. Με µία βασική διαφορά: σ’ αυτήν τη βιβλιοθήκη τα βιβλία δεν είναι χάρτινα αλλά... ζωντανά. Γι’ αυτό και ονοµάζεται Ζωντανή Βιβλιοθήκη.

Τα βιβλία δηλαδή είναι άνθρωποι που διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες στους επισκέπτες - αναγνώστες.

Μάλιστα, οι αναγνώστες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ερωτήσεις και να συζητήσουν µε τα ανθρώπινα βιβλία. Αλλωστε το κάλεσµα των οργανωτών ήταν σαφές: «Ελάτε να διαβάσετε εκείνες τις ιστορίες που σας προκαλούν, σας δυσκολεύουν, σας ιντριγκάρουν».

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη (www.livinglibrary. gr) δηµιουργήθηκε τον τελευταίο χρόνο στην Αθήνα από µία οµάδα εθελοντών. Οπως σηµειώνουν οι οργανωτές της, αποτελεί ένα µέσο άσκησης στη συνύπαρξη, εκπαιδεύοντας στα ανθρώπινα δικαιώµατα και στην καταπολέµηση των κοινωνικών διακρίσεων. Εως σήµερα έχουν πραγµατοποιηθεί εκδηλώσεις στο Πνευµατικό Κέντρο του ∆ήµου Αθηναίων, στη ∆ηµοτική Αγορά της Κυψέλης αλλά και στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Πριν από λίγες ηµέρες περισσότεροι από 70 πολίτες επισκέφτηκαν τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη (www.livinglibrary.gr) στην Αγορά τη Κυψέλης, στη Φωκίωνος Νέγρη από τις 12 το µεσηµέρι έως τις 5 το απόγευµα. Είχαν τη δυνατότητα να διαβάσουν την ιστορία µίας γυναίκας που ήρθε από την Αφρική.

Να µάθουν από έναν οµοφυλόφιλο για τον ρατσισµό που υφίσταται. Από έναν άνθρωπο µε αναπηρία για τον αποκλεισµό που βιώνει στην καθηµερινότητά του. Και βέβαια το πλεονέκτηµα της «ζωντανής» ανάγνωσης ήταν ότι οι αναγνώστες µπορούσαν να συνοµιλήσουν µε τα βιβλία. Να ρωτήσουν. Να διατυπώσουν απορίες. Να µάθουν καινούργια πράγµατα.

«Στόχος µας είναι να προωθήσουµε την ενεργοποίηση στους πολίτες. Η ενεργοποίηση και η αλλαγή έρχεται µε την κατανόηση. Μιλάµε για τον ρατσισµό, για τις διακρίσεις αλλά δεν ξέρουµε πώς να τα εξηγήσουµε. Από πού να αρχίσουµε. Οταν όµως φέρνουµε τους ανθρώπους πρόσωπο µε πρόσωπο για να µιλήσουν στοχευµένα για ένα θέµα, τότε αρχίζει η διαδικασία της αλλαγής», είπε στα «ΝΕΑ» η Ζωή, µέλος της οργανωτικής οµάδας της Ζωντανής Βιβλιοθήκης στην Ελλάδα. Και αυτή η αλλαγή, όπως εξήγησε, στόχος είναι να συµβεί και στο «ζωντανό βιβλίο» και στον αναγνώστη. «Οταν φύγεις από εδώ δεν θα είσαι ο ίδιος. Αλλά δεν θα είναι ίδιο και το βιβλίο». Οπως πρόσθεσε η Ζωή, «θέλουµε µε τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη να συµµετέχουµε σ’ έναν πολιτισµό ποικιλοµορφίας που περιλαµβάνει όλες τις ταυτότητες, όλες τις διακριτές οµάδες, όλες τις κουλτούρες».

Ενθουσιασµένοι αναγνώστες
Το εάν πιάνουν τόπο οι προσπάθειες της Ζωντανής Βιβλιοθήκης το µαρτυρούσαν τα πρόσωπα των αναγνωστών ύστερα από κάθε ανάγνωση: οι περισσότεροι έπειτα από κάθε ηµίωρο διάβασµα αποχωρούσαν ενθουσιασµένοι. Κάποιοι που τους άρεσε τόσο πολύ η εµπειρία της λάιβ ανάγνωσης, έσπευδαν στη γραµµατεία για να δανειστούν κι άλλο «βιβλίο». Αλλά και στα τραπεζάκια, εκεί όπου γινόταν η τετ-ατετ συζήτηση µπορούσε κανείς να παρατηρήσει αναγνώστες βυθισµένους στις ιστορίες των «βιβλίων» που είχαν ακριβώς απέναντί τους.

Ανάµεσα στους τίτλους βιβλίων που ιντρίγκαραν και προκάλεσαν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, «Ο αναρχόµπατσος». Η ιστορία ενός αστυνοµικού για τους χαρακτηρισµούς µε τους οποίους τον «στολίζουν» καθηµερινά. Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη έως σήµερα δεν διαθέτει έναν µόνιµο χώρο. Στόχος της οµάδας πάντως είναι να βρεθεί µε την προϋπόθεση όµως να είναι απολύτως προσβάσιµος.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Οι άνθρωποι διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες στους επισκέπτες - αναγνώστες που µπορούν να κάνουν ερωτήσεις

«Με το να µε διαβάσεις δεν θα κολλήσεις»

«ΤΑ ΝΕΑ» είχαν την ευκαιρία για µισή ώρα – τόσο διαρκεί µία ανάγνωση – να διαβάσουν ένα βιβλίο από τον κατάλογο της Ζωντανής Βιβλιοθήκης. Ο τίτλος του: «Ζώντας οροθετικά - Με το να µε διαβάσεις δεν θα κολλήσεις. Ισως να ξεκολλήσεις»! Η αρχική αµηχανία και η απορία για το πώς µπορεί να είναι µία «ζωντανή ανάγνωση» γρήγορα εξελίχθηκε σε ενθουσιασµό. Το «ζωντανό βιβλίο», ένας νεαρός, δέχτηκε µε προθυµία να εξηγήσει ποιες είναι οι προκαταλήψεις και οι παρανοήσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν για τους οροθετικούς στην ελληνική κοινωνία.

"Βλέπω τηλεόραση άρα υπάρχω";

2010-12-14T19:58:00.031+02:00

Την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου μαζί με τους μαθητές της Β΄λυκείου κάναμε μια μικρή εξόρμηση στον Πειραιά για να παρακολουθήσουμε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την τηλεόραση στο Ίδρυμα Λασκαρίδη. Αφού πήραμε το λεωφορείο της γραμμής "κουφαίνοντας" τους ατυχείς μας συνεπιβάτες, κάναμε μια ωραία πρωινή βόλτα μέσα από το κέντρο του Πειραιά για να κατευθυνθούμε προς τη γωνία Πραξιτέλους και Μπουμπουλίνας, όπου

βρίσκεται η Βιβλιοθήκη Λασκαρίδη. Το πρόγραμμα ήταν πριβέ, αποκλειστικά για μας, κι όταν φτάσαμε στο ωραίο νεοκλασικό κτήριο της Βιβλιοθήκης δηλώσαμε και φωτογραφικά (ελέω του παπαράτσι του σχολείου μας, της Ελένης Κυριμκύρογλου ) το "παρών" μας.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με την προβολή του ντοκιμαντέρ "Άνθρωποι και τηλεόραση" από

την υπεύθυνη , δημοσιογράφο και παραγωγό τηλεοπτικών προγραμμάτων στην ΕΡΤ,

κ. Αδαμοπούλου.

Στην κουβέντα που ακολούθησε τα παιδιά σχολίασαν δηκτικά το περιεχόμενο των εκπομπών της τηλεόρασης (μόνο μαγειρική και κουτσομπολιό) και αμφισβήτησαν την αξιοπιστία της ενημέρωσης που μας παρέχει εκφράζοντας την προτίμησή τους στις πολλαπλές πηγές πληροφόρησης του ίντερνετ.

Μίλησαν βέβαια και για το σταρ-σύστεμ της τηλεόρασης αναφέροντας γνωστές τηλε-περσόνες κι αναρωτήθηκαν γιατί τα ίδια πρόσωπα προβάλλονται συνέχεια από τα περισσότερα κανάλια καθώς και για την επιρροή που ασκούν στην κοινή γνώμη.।

Ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα να μάθουν τους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί η μέτρηση της τηλεθέασης και τα μηχανάκια της AGB.Tους προβλημάτισε το γεγονός ότι ένα ελάχιστο δείγμα του πληθυσμού(1,200 άτομα)- που δεν γνωρίζουμε τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκε- χωρίς συνείδηση της ευθύνης του, καθορίζει με τις προτιμήσεις του το επίπεδο των τηλεοπτικών εκπομπών. Και θεώρησαν παραβίαση της ιδιωτικής ζωής την υποχρέωση των ανθρώπων αυτών να δίνουν συνεχώς στοιχεία για τις ώρες και το είδος της τηλεθέασης καθενός από τα μέλη της οικογένειάς τους μαζί με τα προσωπικά τους στοιχεία

Τα ερωτήματα ήρθαν αυθόρμητα:

Τελικά οι τηλεοπτικές κάμερες βλέπουν αυτό που εμείς ζητάμε να δούμε ή αυτό είναι επιλογή του εκάστοτε παραγωγού-σκηνοθέτη-χρηματοδότη της εκπομπής;

Μήπως αυτό που πουλάει η τηλεόραση δεν είναι το πρόγραμμα αλλά το ίδιο το κοινό της και το πρόγραμμα είναι απλώς το δόλωμα για τον πραγματικό της στόχο;

Η συζήτηση έδειξε ότι η τηλεθέαση είναι συνδεδεμένη με τη διαφήμιση, βασικό πόρο των καναλιών, και παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες στις επιχειρήσεις για να διαμορφώσουν την εμπορική τους στρατηγική εστιάζοντας κάθε φορά σε συγκεκριμένη ηλικιακή ή άλλη ομάδα (target group). Άλλωστε οι ηλικίες 15-45 στις οποίες απευθύνεται το μεγαλύτερο μέρος των εκπομπών είναι η κύρια καταναλωτική μάζα.

Η έντονα κριτική κι επιφυλακτική στάση των παιδιών απέναντι στην τηλεόραση οδήγησε κάποια στιγμή τη δημοσιογράφο στην υπεράσπιση του ρόλου της με το επιχείρημα ότι είναι ευθύνη του τηλεθεατή η ενημέρωση, η σκέψη και η άποψη κι ότι εντέλει η τηλεόραση υπακούει στο κοινό της.

Τα παιδιά συμφώνησαν μαζί της ότι είναι σημαντική δύναμη στα χέρια μας το τηλεκοντρόλ, ιδιαίτερα γι'αυτούς που ενημερώνουν τα μηχανάκια της AGB, και προτίμησαν να κρατήσουν τις αντιρρήσεις τους για τα σχόλια στην τάξη:

Ποια είναι, όμως, η ευθύνη αυτών που βρίσκονται πίσω από το μαύρο κουτί και κυνηγάνε μόνο το κέρδος;

(Πώς να κρυφτείς απ'τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..)

Με μια παιχνιδιάρικη πόζα αποχαιρέτησαν

τη Βιβλιοθήκη Λασκαρίδη και ..βουρ στο Πασαλιμάνι για λίγη μάσα..

και λίγη λαθρανάγνωση αθλητικών εφημερίδων (για να μη νομίζετε πως δεν συνδυάζουμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου..)

Στην επιστροφή μας στο σχολείο αναρωτηθήκαμε: γίναμε σοφότεροι όσον αφορά το ρόλο της τηλεόρασης στη ζωή μας;

Τα γραπτά σχόλια των παιδιών του B2 με αφορμή αυτή τη συζήτηση δείχνουν πως η τηλεόραση χάνει πια τη γοητεία της τουλάχιστον στις νέες γενιές του youtube και του facebook:

- Πρέπει να μάθουμε να χειριζόμαστε σωστά τις πληροφορίες που μας παρέχει και να της δώσουμε την κατεύθυνση που εμείς θέλουμε.

- Η τηλεόραση είναι ένας "φίλος" στο σαλόνι μας, με τον οποίο, όμως, δεν μιλάμε,

εκείνος μας βομβαρδίζει με πληροφορίες σε ποσότητα και ποιότητα που δεν θέλουμε.

- Αντικαθιστά την πραγματική μας επικοινωνία με την οικογένεια και τους άλλους ανθρώπους.

- Η τηλεόραση γίνεται αντικείμενο συνεχούς αυτοσχολιασμού που υποκαθιστά την ουσιαστική πληροφόρηση.

- Προκαλεί εθισμό και μας μετατρέπει σε μαριονέτες της.

- Απορροφά χρόνο από την πραγματική μας ζωή και δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος είναι εκεί.

- Είναι ένας παραμυθάς.

- Περνά πολιτικά, κοινωνικά, καταναλωτικά μηνύματα, που εμείς αποδεχόμαστε.

- Καλλιεργεί την παθητικότητα του θεατή υπηρετώντας τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης.

- Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε συλλογικά για το επίπεδο των προγραμμάτων της παύοντας να τους δίνουμε μεγάλα νούμερα τηλεθέασης.

Οι μαθητές μας φαίνεται να γυρνούν την πλάτη στην τηλεόραση και ν' αναζητούν άλλους τρόπους επικοινωνίας και διασκέδασης. Η δυναμική της σκέψης και του λόγου τους ανάβει, όταν η οθόνη σβήνει..

(Για την ανάρτηση αυτή πολύτιμες ήταν οι σημειώσεις της Ρούλας Κουτσογιάννη και οι απόψεις των υπόλοιπων παιδιών του Β2, καθώς και οι φωτογραφίες της Ελένης Κυριμκύρογλου)

Μη φοβάσαι! Ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο και πώς θα το αχρηστέψουμε

2010-12-07T19:17:00.009+02:00

Εψιλον, Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

ΚΕΙΜΕΝΑ | ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας. Κι όμως, ο αμερικανός καθηγητής Κόρεϊ Ρόμπιν με το βιβλίο του «Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας» αποκαλύπτει ότι ο φόβος είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας. Υπάρχει αντίδοτο; Ναι, λέει ο καθηγητής. Να ξεφοβηθούμε και να αντεπιτεθούμε.

"Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας». Ο τίτλος στο εξώφυλλο του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια μοιάζει να αναφέρεται (και) στην κατάσταση στην Ελλάδα. Ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Κόρεϊ Ρόμπιν έγραψε το βιβλίο όταν μεσουρανούσε ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» και τη διεθνή πολιτική υπαγόρευε ο φόβος των τρομοκρατικών χτυπημάτων.
Σήμερα τη σκυτάλη στη φοβική ατζέντα παραλαμβάνει ο οικονομικός φόβος, καθώς καλούμαστε να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Η κάμερα της εξουσίας αλλάζει γωνία λήψης, η ταινία εξακολουθεί να είναι θρίλερ. Μια συνέντευξη με το συγγραφέα του «Φόβου» επιβάλλεται, ειδικά τώρα που το αμερικανικό μοντέλο του φόβου και της αυθαιρεσίας στο χώρο εργασίας έρχεται στη χώρα μας μέσω μνημονίου, με την κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων και την καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων.
Οχι, όμως, για να σκιαχτούμε κι άλλο, αλλά επειδή είναι -επιτέλους- καιρός να ξεφοβηθούμε.
Πόσο έχει αλλάξει η πολιτική του φόβου από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση; «Το οικονομικό άγχος παίζει μεγαλύτερο ρόλο τώρα από ό,τι στις αρχές της δεκαετίας και ο φόβος της τρομοκρατίας φαίνεται να έχει υποχωρήσει. Ομως η πολιτική του φόβου παραμένει: οι πολιτικοί ηγέτες και οι ελίτ επιλέγουν κάθε φορά να εστιάσουν σε κάτι ως αντικείμενο ανησυχίας. Πα- ρότι το οικονομικό άγχος έχει αυξηθεί απότομα τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικές ελίτ δεν του έχουν δώσει τόση σημασία - ή τουλάχιστον δεν το αναδεικνύουν σε κεντρικό ζήτημα της πολιτικής τους, όπως έκαναν με το φόβο της τρομοκρατίας. Σε επίπεδο δημοσιονομικών δαπανών και προϋπολογισμού, ο στρατιωτικός τομέας στις ΗΠΑ εξακολουθεί να καλύπτει ένα υπέρογκο ποσό ανελαστικών κονδυλίων».
Θεωρείτε, δηλαδή, ότι οι ελίτ δεν αντέδρασαν επαρκώς στο χρηματοπιστωτικό κραχ του '08; «Η αντίδρασή τους δεν είχε ούτε κατά διάνοια την ίδια ένταση με την οποία αντέδρασαν στα χτυπήματα τις 11ης Σεπτεμβρίου. Τους πήρε πολύ χρόνο να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις του κραχ και σε κανένα βήμα της διαδικασίας δεν ξόδεψαν αρκετά χρήματα, ούτε έκαναν αρκετά για να αντισταθμίσουν τα προβλήματα που προξένησε το κραχ, όπως έχουν εύστοχα υποδείξει κριτικές φωνές σαν του Πολ Κρούγκμαν. Ολα αυτά επιβεβαιώνουν το κεντρικό επιχείρημα του βιβλίου μου: αν ο φόβος είναι πολιτική κατασκευή, αυτό σημαίνει ότι δεν γεννιούνται όλοι οι φόβοι ίσοι. Σε κάποιους δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα απ' ό,τι σε άλλους».
Ποιος είναι ο ρόλος των δημοσιογράφων στην κατασκευή του πολιτικού φόβου, ειδικά σε μια εποχή κρίσης των ΜΜΕ; «Θεωρώ ότι οι αλλαγές στο ρόλο των δημοσιογράφων και της δημοσιογραφίας γενικότερα στην πολιτική του φόβου είναι μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Οταν έγραψα το "Φόβο" η μπλογκόσφαιρα ήταν ακόμα στο ξεκίνημά της. Υπήρχε κριτική απέναντι στα ΜΜΕ, αλλά περιοριζόταν σε κάποιες λίγες αριστερές φωνές. Πλέον η κριτική απέναντι στα ΜΜΕ εκφράζεται από περισσότερες πηγές, με μεγαλύτερη δριμύτητα, από αρθρογράφους που επιτελούν έργο ζωτικής σημασίας. Μπορεί αυτές οι φωνές να μην επαρκούν για να αναχαιτίσουν τη χιονοστιβάδα πολιτικού φόβου -πολλοί από αυτούς έγραφαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ χωρίς να καταφέρουν να τον σταματήσουν-, προσφέρουν όμως ένα πολύτιμο βήμα στα κοινωνικά κινήματα και στους ακτιβιστές, για να εκφράσουν την κριτική τους και να αρθρώσουν εναλλακτικές προτάσεις. Οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να υπηρετούν το μηχανισμό του φόβου, έχουν όμως να αντιμετωπίσουν κάποιους πολύ σοβαρούς αντιπάλους - και αναφέρομαι κυρίως στα ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο».
Χρησιμοποιείτε διαφορετικές λέξεις (φόβος, τρόμος, άγχος, ολοκληρωτισμός) για να περιγράψετε την έννοια του πολιτικού φόβου στη σκέψη διαφορετικών φιλοσόφων. Ποια προσέγγιση θεωρείτε πιο επίκαιρη; «Η προσέγγιση του Χομπς (την οποία αποκαλώ "φόβο") προσφέρει το πιο χρήσιμο πεδίο εκκίνησης για να αρχίσουμε να κατανοούμε την πολιτική του φόβου σήμερα. Αν και διαφωνώ με στοιχεία της ανάλυσής του (οπωσδήποτε διαφωνώ με την πολιτική του θέση), ο Χομπς εστιάζει στα κριτικά στοιχεία του φόβου περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο θεωρητικό: αναδεικνύει το ρόλο των ελίτ εντός και εκτός της κρατικής μηχανής και της πολιτικής ιδεολογίας, στο πώς καθορίζουν τι πρέπει να φοβόμαστε στον δημόσιο βίο, πώς προσλαμβάνουμε αυτούς τους φόβους και πώς πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Ασχολείται με το πώς οι πολιτιστικοί θεσμοί καλλιεργούν το φόβο. Στην εποχή του ήταν οι εκκλησίες και τα πανεπιστήμια· στην εποχή μας είναι τα ΜΜΕ. Επί πλέον, αναδεικνύει τη σχέση μεταξύ εσωτερικής πολιτικής και διεθνούς ασφάλειας. Εκεί που πιστεύω ότι κάνει λάθος είναι πως δίνει υ- περβολική έμφαση στην ενότητα κράτους και κοινωνίας των πολιτών. Θεωρώ ότι αυτοί οι θεσμοί μπορούν να είναι αποσπασματικοί και διαχωρισμένοι και, παρ' όλα αυτά, να εξακολουθούν να γεννάνε το φόβο».
Αντίθετα με τον Χομπς, εσείς υποστηρίζετε ότι ο φόβος δεν είναι εποικοδομητικός. Τι μπορεί να μας εμπνεύσει αντί για το φόβο; «Το σημείο εκκίνησης για μένα είναι η διανοητική και ηθική κληρονομιά της Αριστεράς, η έμφαση στην ισότητα, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη δικαιοσύνη. Ο φόβος γίνεται καθοριστικός παράγοντας στη δημόσια ζωή, όταν δεν υπάρχει τίποτ' άλλο να μας παρακινήσει σε δράση. Γι' αυτό και η πολιτική του φόβου είναι τόσο ισχυρή σε μετεπαναστατικές ή αντεπαναστατικές εποχές όπως η δική μας. Οσο δυναμώνουν τα κοινωνικά κινήματα, η λαϊκή απαίτηση για ελευθερία και ισονομία τόσο λιγότερο επιρρεπείς γινόμαστε στην πολιτική του φόβου».
Στο κεφάλαιο του βιβλίου σας «Η αμερικανική εκδοχή του φόβου» περιγράφετε πώς λειτουργεί ο πολιτικός φόβος στις ΗΠΑ. Τι το ξεχωριστό έχουν οι ΗΠΑ σε σχέση με τα ευρωπαϊκά κράτη; «Οι ΗΠΑ έχουν τρία χαρακτηριστικά που τις διαφοροποιούν από τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη: Πρώτο, η κυβέρνηση είναι περισσότερο πολυδιασπασμένη απ' ό,τι (για πα- ράδειγμα) η κυβέρνηση της Γαλλίας ή της Βρετανίας. Η κεντρική μας κυβέρνηση στην Ουάσινγκτον χωρίζεται σε τρία όργανα, το καθένα από τα οποία μπορεί να θέσει βέτο σε πολλά σημεία, και να ακυρώσει την πολιτική δράση. Αυτή η κυβέρνηση με τη σειρά της μοιράζεται την εξουσία της με 50 ομοσπονδιακές κυβερνήσεις και πολλές περισσότερες δημοτικές. Οπότε το πολιτικό μας σύστημα είναι λιγότερο ικανό για συνολική δράση. Κατά δεύτερο λόγο, οι θεσμοί της κοινωνίας των πολιτών (εκκλησίες, πανεπιστήμια, ομάδες πολιτών κ.λπ.) έχουν σημαντικές εξουσίες απέναντι στο κράτος. Και πάλι, ακόμα κι αυτοί οι θεσμοί έχουν δικαιώματα βέτο.
»Σε αντίθεση με πολλούς προοδευτικούς και συντηρητικούς διανοητές, που θεωρούν ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν την κοινωνία μας πιο ελεύθερη, το δικό μου επιχείρημα είναι ότι οι πολλοί αλληλοαναιρούμενοι θεσμοί κάνουν την κοινωνία μας πιο καταπιεστική. Τέλος, σ' εμάς στις ΗΠΑ υπάρχει τεράστια απορρύθμιση στους χώρους εργασίας. Ο κύριος μηχανισμός καταπίεσης και καταναγκασμού σ' αυτήν τη χώρα δρα στους χώρους εργασίας, και αυτό συμβαίνει επειδή οι εργοδότες στις ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει πολύ περισσότερη δύναμη από ό,τι τα αφεντικά στην Ευρώπη».
Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φόβο στον εργασιακό χώρο, που αυξάνεται παράλληλα με τους δείκτες ανεργίας και το βάθεμα της κρίσης; «Εχει αποδειχθεί ότι η πολιτική του εκφοβισμού στο χώρο εργασίας είναι πάντα πιο έντονη σε καταστάσεις υψηλής ανεργίας. Οταν οι εργαζόμενοι δεν έχουν περιθώρια να βρουν αλλού δουλειά, αν πιστεύουν ότι πρέπει να νιώ- θουν τυχεροί που έχουν έστω μια δουλειά, έστω και με άθλιους όρους, τότε είναι πολύ πιο ευάλωτοι στις διαθέσεις των εργοδοτών απ' ό,τι σε περιόδους χαμηλής ανεργίας. Αυτό, όμως, που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο είναι το πώς αντιδρά το κράτος, με εναλλακτικές λύσεις, επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης κ.λπ. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ότι, καθώς τα επιδόματα στερεύουν και η ύφεση βαθαίνει, τουλάχιστον όσον αφορά την απασχόληση, τα παραδοσιακά στηρίγματα στα οποία οι άνθρωποι βασίζονταν παλιότερα, όπως οι θεσμοί του κράτος πρόνοιας, τώρα απλώς δεν υπάρχουν. Αυτό και μόνο αρκεί για να κάνει τους εργαζόμενους να φοβούνται περισσότερο».
Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, το Χόλιγουντ, οι εργοδότες, η αστυνομία, οι διάφοροι προφήτες της Νέας Εποχής, μας επαναλαμβάνουν σε κάθε τόνο : «Να φοβάστε, να φοβάστε πολύ». Πώς μπορούμε να αγνοήσουμε το φόβο, όταν με κάθε τρόπο μάς λένε ότι η αντίσταση είναι μάταιη και αυτοκαταστροφική; «Μπορούμε απλώς να πούμε όχι. Ο πολιτικός φόβος είναι αποτελεσματικός μόνον όταν εμείς, οι πολίτες, τον δεχόμαστε και τον αναπαράγουμε. Αν αρνηθούμε το φόβο, τους χαλάμε τη συνταγή. Σκεφτείτε όλα τα μεγάλα κινήματα στην Ιστορία, τις εξεγέρσεις των σκλάβων, την αντίσταση στο φασισμό, τους πολιτικούς διαφωνούντες στη Σοβιετική Ενωση και πολλούς άλλους. Ολοι τους αρνήθηκαν να συναινέσουν στη μία ή την άλλη μορφή πολιτικής του φόβου, και μ' αυτήν τους την πράξη κατέστησαν την πολιτική του φόβου λιγότερο αποτελεσματική από ό,τι εάν δεν υπήρχε αντίσταση. Ο Χομπς σ' αυτό ήταν τρομερά διεισδυτικός. Είχε πει ότι η εξουσία είναι σαν τη δόξα ή τη φήμη: Ενδυναμώνεται καθώς προελαύνει. Είναι σαν τη χιονοστιβάδα. Ανακόψτε την επέλασή της - και δεν θα αυξηθεί».
Γράφετε πως ο φόβος της τρομοκρατίας χρησιμοποιείται για να καταστείλει τα εργατικά κινήματα, το συνδικαλισμό, το δικαίωμα στη διαδήλωση και την απεργία, καταπατώντας ελευθερίες στο όνομα της ασφάλειας. Πώς θα περιγράφατε τη σημερινή κατάσταση; «Φοβάμαι πως η κατάσταση έχει χειροτερέψει από τότε που έγραψα το βιβλίο μου για το φόβο. Το εργατικό κίνημα σήμερα είναι πιο αδύναμο απ' ό,τι ήταν πριν από 10 χρόνια. Τα μέλη των συνδικάτων μειώνονται, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Δυστυχώς, σήμερα η κυβέρνηση Ομπάμα συμμετέχει στην κατά μέτωπο επίθεση ενάντια στα σωματεία των εκπαιδευτικών. Τα σωματεία των εκπαιδευτικών είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του εργατικού κινήματος, τουλάχιστον εδώ στις ΗΠΑ. Αν καταφέρουν να μας κάνουν να γονατίσουμε, η κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί πολύ άσχημα όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, αλλά για όλους τους εργαζόμενους».
Μια πρακτική συμβουλή για να ξεφοβηθούμε; «Οργανωθείτε στα συνδικάτα σας. Εν ανάγκη, δημιουργήστε εσείς συνδικάτα και δράστε συλλογικά μέσα σ' αυτά. Στις ΗΠΑ το κυριότερο παράδειγμα για το πώς να αψηφάς το φόβο είναι τα εργατικά συνδικάτα. Δεν ξέρω πώς είναι σ' εσάς στην Ελλάδα, αλλά σ' εμάς είναι πολύ δύσκολο για έναν εργαζόμενο να αναπτύξει συνδικαλιστική δράση. Οι εργοδότες χρησιμοποιούν κάθε είδους ραδιουργία και εκφοβισμό για να το εμποδίσουν. Οπότε, κάθε φορά που οι εργαζόμενοι οργανώνονται συνδικαλιστικά, αυτό σημαίνει όχι μόνον ότι έχουν ξεπεράσει τους μηχανισμούς του φόβου, αλλά και ότι έχουν οχυρωθεί εναντίον τους.

»Αυτοί οι μηχανισμοί συμπεριλαμβάνουν την απειλή (αλλά και την πραγματοποίηση) της απόλυσης, την απειλή (και την πραγματοποίηση) της επίπληξης και της τιμωρίας, την απειλή (και την πραγματοποίηση) της παρενόχλησης και του προπηλακισμού σε ώρα δουλειάς. Η εργατική συνδικαλιστική δράση είναι ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε το φόβο που κυριαρχεί στους χώρους εργασίας».

Η γιορτή της παρέας

2010-12-01T18:19:00.003+02:00

Οι μαθητές της Γ. τάξης είχαν την ιδέα να ετοιμάσουμε ένα πάρτι στο σχολείο. Η πρόταση έγινε δεκτή και πραγματικά τα παιδιά απέδειξαν ότι μπορούν να οργανωθούν, να πάρουν πρωτοβουλίες, να δουλέψουν και να πετύχουν το στόχο τους.

Η βραδιά τα είχε όλα.

Φαγητό που έφεραν οι μαθητές

Ετοίμασαν το χώρο του 'Bar" -μέχρι και ψυγείο μετέφεραν- και ο barman Μάριος τα πρόβλεψε όλα, φαίνεται στη φωτό πόσο προσεκτικά ετοιμάζει το lime.

Μπαλόνια, πολλά μπαλόνια γέμισαν την αίθουσα και φυσικά κάποια στιγμή έκαναν μπααααμ

φφ

καμαρώστε την προθυμία των αγοριών στη φασίνα

Α!!! ξέχασα να σας πω ότι υπήρχε και είσοδος -καλά μη νομίζετε τίποτα σπουδαίο- 2 ευρώ, έτσι για να ενισχύσουμε τις εκδρομές των μαθητών.

Συνδέσεις στα ηχοσυστήματα και το νέο ταλέντο του σχολείου, ο Βαγγέλης, ικανότατος ηλεκτρολόγος.

Και όταν όλα ήταν έτοιμα ξεκίνησε ο χορός με μια σχεδόν ημιεπαγγελματική εμφάνιση δυο επισκεπτών που χειροκροτήθηκαν.

Όταν πήραν φόρα, τα θρανία αξιοποιήθηκαν και έγινε αυτό που βλέπετε...

Ζειμπέκικο για άνδρες αλλά και η Χριστίνα τα κατάφερε μια χαρά

Δεν έλειψαν και οι ομαδικοί χοροί.

Ο κ. Παναγιωτόπουλος ανταποκρίθηκε στο αίτημα των μαθητών και χόρεψε το "ζειμπέκικο της Ευδοκίας"

Δε σας κρύβουμε ότι περάσαμε καλά και μάλιστα, κατά κοινή ομολογία, πεισθήκαμε όλοι ότι μπορούμε να διασκεδάζουμε στο σχολείο χωρίς να αναζητούμε τους μαζικούς χώρους διασκέδασης .

Με καθυστέρηση...

2010-11-27T14:18:00.000+02:00

Η σημερινή ημέρα αφιερώνεται σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που με αυταπάρνηση αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Οι μαθητές του 10^ου Γενικού Λυκείου Πειραιά, στα πλαίσια της εορταστικής επετείου του Πολυτεχνείου, προετοίμασαν με λιγοστά υλικά μέσα, σε ελάχιστο χρόνο αλλά με πολύ μεράκι αυτήν την εκδήλωση. Το πρόγραμμα έχει ως εξής: δύο μονόπρακτα του Νίκου Ζακόπουλου, στα ενδιάμεσα των οποίων απαγγέλθηκε ένα ποίημα με τίτλο ο φόβος, δύο τραγούδια που ειπώθηκαν από τη σχολική χορωδία και κλείσιμο της γιορτής με τρία μουσικά κομμάτια από το μουσικό συγκρότημα των παιδιών του σχολείου μας.

Το πρώτο μονόπρακτο έχει τίτλο: «Το μεγάλο κόλπο» : Κάποιοι άντρες ετοιμάζουν ένα μεγάλο κόλπο, τη ληστεία μιας τράπεζας, αλλά τους προλαβαίνει το μεγαλύτερο κόλπο: η δικτατορία

Ακολουθεί ποίημα με τίτλο " Ο φόβος"

Το δεύτερο μονόπρακτο έχει τίτλο «Η Αντίσταση» : Ένα δεκαεξάχρονο παιδί κατά τη δικτατορία κάνει τη δική του αντίσταση στο σχολείο, όταν αρνείται να γράψει έκθεση με θέμα η ιστορική σημασία της 21^ης Απριλίου 1967.

Η χορωδία με τη βοήθεια της καλής τους κυρίας ( Ευαγγέλου Θεοδοσία) συμπλήρωσε το πρόγραμμα της ημέρας .

Τέλος η έκπληξη ήταν το μουσικό συγκρότημα.

Από τα "παρασκήνια"

Την ανάρτηση ετοίμασε η Πατεράκη Σταυρούλα που ήταν υπεύθυνη της εκδήλωσης.

( Σταυρούλα σύντομα και στην επόμενη ανάρτηση )

Τα "Ορφανά" του Ντέννις Κέλλυ

2010-11-24T23:25:00.000+02:00

Μια ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση από το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο Άγγλος συγγραφέας Ντέννις Κέλλυ με το έργο του τα "Ορφανά" θέτει ερωτήματα δύσκολα και μερικές φορές αναπάντητα. Τρεις νέοι ηθοποιοί -Μαρία Κίτσου, Μιχάλης Οικονόμου και Όμηρος Πουλάκης- με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ανταποκρίνονται αξιοπρεπώς στις ανάγκες ενός κειμένου που βάζει πολλά διλλήματα.

Όπως γράφει ο σκηνοθέτης " το έργο νομίζεις ότι γράφτηκε για την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα κι άλλες τετοιες γειτονιές, κυρίως στις μεγαλουπόλεις. Μέσα σε μια οικογενειακή ιστορία, που ξετυλίγεται με στοιχεία θρίλερ, ξεπηδούν ένα πλήθος ερωτήματα:Τι σημαίνει να ζεις σε μια περιοχή όπου αισθάνεσαι ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να σου κάνουν κακό; Πόσο μας σκάβει ο φόβος και πού μπορεί να μας οδηγήσει; Τι είναι ο ρατσισμός και πότε χτυπάει την πόρτα μας;... Πού πηγαίνουν οι αρχές μας όταν είμαστε υπό πίεση;"

Αντιγράφουμε από την ιστοσελίδα του Θεάτρου

Ό"Η Έλεν και ο Ντάννυ ζουν προστατευμένοι στον ωραίο κόσμο που έχουν φτιάξει με τον κόπο τους. Όμως ο έξω κόσμος θα εισβάλει μια μέρα βίαια στη ζωή τους, όταν θα εμφανιστεί μπροστά τους ο αδελφός της Έλεν, ο Λίαμ. Βουτηγμένος στα αίματα. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Ο Λίαμ τους λέει πως προσπάθησε να βοηθήσει έναν τραυματισμένο, καθώς προχωρά όμως η αφήγησή του, γίνεται φανερό πως είναι πολύ περισσότερο μπλεγμένος στην ιστορία. Τι στάση θα κρατήσει το ζευγάρι; Στην προσπάθεια να προστατέψουν τον «δικό τους άνθρωπο», την οικογένειά τους, η μια λάθος επιλογή ακολουθεί την άλλη, σαρώνοντας το γάμο τους και όλες τις βεβαιότητες της ζωής τους. Και καθώς το έργο εξελίσσεται σαν ένα θρίλερ της σύγχρονης πόλης, ξεπηδούν μια σειρά ερωτήματα που δεν έχουν εύκολη απάντηση: Τι σημαίνει να ζεις σε μια περιοχή όπου αισθάνεσαι ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να σου κάνουν κακό; Πόσο μας σκάβει ο φόβος και πού μπορεί να μας οδηγήσει; Τι είναι ο ρατσισμός και πότε χτυπάει την πόρτα μας; Μήπως προσπαθώντας να προφυλάξουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας ενάντια στους “άλλους” κινδυνεύουμε να διαπράξουμε τα χειρότερα; Πού πηγαίνουν οι αρχές μας όταν είμαστε υπό πίεση; Και ποιον μπορούμε να προστατέψουμε καταπατώντας τις αρχές μας; Ποιοι είναι τα ορφανά του έργου; Τα δυο αδέρφια που κάηκαν οι γονείς τους όταν ήταν παιδιά, το ζευγάρι που από τη μια στιγμή στην άλλη χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του ή λίγο πολύ όλοι μας, εγκαταλειμμένοι από εκείνους που έπρεπε να μας φροντίσουν;
Ένα ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές διαστάσεις, που θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου 2009, παίρνοντας δύο βραβεία: το Fringe First και το Herald Angel."

«Η γλώσσα μάς δόθηκε για να της φερόμαστε ερωτικά μέσω της ποίησης. Έρωτας με κανόνες δεν γίνεται».

2010-11-11T21:50:00.014+02:00

Ο Έκτωρ Κακναβάτος, από τους τελευταίους της γενιάς των υπερρεαλιστών ποιητών και από τους σπουδαιότερους Ελληνες τεχνίτες του ποιητικού λόγου, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία ενενήντα ετών. «Ο ποιητής είναι το υποκείμενο ενός παραληρήματος που εκπορεύεται από την αναντιστοιχία πραγματικότητας και γλώσσας»
«Ο ποιητικός λόγος ρευματοδοτεί πυρήνες συναισθημάτων, που είναι φορείς δόνησης της ψυχονοητικής μας στρωμάτωσης», ήταν το διαχρονικό πιστεύω του Έκτορα Κακναβάτου
«Η ποίηση δεν ήταν ποτέ ούτε είναι και σήμερα στους μοχλούς που παράγουν και κινούν τα φαινόμενα επιφανείας, αλλά στους μοχλούς των επεξεργασιών βάθους». Η φράση από τα «Βραχέα και μακρά», με θέσεις του γύρω από την ποίηση, εκφράζει ακριβώς αυτό που ο ίδιος έκανε, «στους μοχλούς των επεξεργασιών βάθους», από το 1943, μεσούσης της Κατοχής, οπότε εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «Fuga». O Κακναβάτος δεν οπισθοχώρησε ποτέ από τις αρχές του υπερρεαλισμού που εισήγαγε στην Ελλάδα ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ακολούθησαν ο Εγγονόπουλος, η Μάτση Χατζηλαζάρου, ο Νάνος Βαλαωρίτης κ.ά. Αντιθέτως έφτασε στα άκρα την αυτόματη γραφή, ζωντανεύοντάς τη με στοιχεία από την επιστήμη των μαθηματικών και τη θεωρία του χάους.

Γεννημένος το 1920 στον Πειραιά, ο Εκτωρ Κακναβάτος δούλεψε στην ιδιωτική εκπαίδευση, καθώς λόγω των πολιτικών του φρονημάτων ήταν αποκλεισμένος από το Δημόσιο। Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και εξορίστηκε στην Ικαρία και τη Μακρόνησο.

Οι πρώτες έντεκα συλλογές του, ανάμεσά τους οι «Fuga», «Διασπορά», «Η κλίμακα του λίθου», «Διήγηση», «Οδός Λαιστρυγόνων», «Τα μαχαίρια της Κίρκης», «Κιβώτιο ταχυτήτων», κυκλοφορούν σε δύο συγκεντρωτικούς τόμους από την «Αγρα», απ’ όπου εκδόθηκαν και οι επόμενες συλλογές, καθώς και τα δοκιμιακά «Βραχέα και μακρά»। Η πολιτεία δεν τίμησε ποτέ τον Κακναβάτο για το σύνολο του έργου του, παρά μόνο με το β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1983.

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο
Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα
ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες
που μυρίζανε.
Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.
Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη του μονόπρακτου:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ
Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα
το πρόβλημα του Αίγισθου:
διαβήτες, Κλυταιμνήστρες, τρίγωνα
τα τσιγάρα μου που τελείωσαν
το πρόβλημα της αποχέτευσης
σε διαμερίσματα Ερινύων
το δυσκίνητο λεωφορείο
ΑΝΩ ΛΙΟΣΑ – ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
το κοφτερό τσεκούρι
η μόνη λύση σε Μυκήνες।

Κόφ’ το λοιπόν να τελειώνουμε.

Φωνή μου ράτσα υψικάμινου
Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα
τρυφερή
υποσχετική
οι αχρείοι.
Φωνή μου ράτσα υψικάμινου από πλευρό
ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας
απ' τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα
κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα.
Μην ξεχάσεις~ φτύσ' τους.
Ας περιμένουν να σε σβήσω με νερό
ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων
ας περιμένουν οι αχρείοι.
1967
(πηγή: enet.gr και ethnos.gr)

2010-11-08T21:15:00.013+02:00

Τα στερεότυπα που έχουν οι Ευρωπαίοι για τους γείτονές τους

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Περικλής Δηµητρολόπουλος

23 Σεπτεμβρίου 2010 "Τα Νέα"

"Πώς µας βλέπουν οι άλλοι; Μια απάντηση σε αυτό το ερώτηµα επιχειρεί να δώσει ο βούλγαρος γραφίστας Γιάνκο Τσβέτκοφ σχεδιάζοντας χάρτες της Ευρώπης µε οδηγό τα στερεότυπα που έχουν οι λαοί για κοντινούς και πιο µακρινούς γείτονες.

Η επιτυχία που είχε το εγχείρηµα στο Διαδίκτυο αποδεικνύει δυο πράγµατα: πρώτον, ότι τα στερεότυπα υπάρχουν. Και δεύτερον, ότι µπορούµε να αστειευτούµε µε αυτά. Ο 33χρονος Τσβέτκοφ, µόνιµος κάτοικος Λονδίνου, εµπνεύστηκε τους χάρτες των στερεοτύπων το 2009 όταν ξέσπασε ο «πόλεµος του φυσικού αερίου» ανάµεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία. «Εκανα το πρώτο σχέδιο µόνο για να γελάσουµε µε µερικούς φίλους. Οταν είδα ότι άρεσε πολύ, αποφάσισα να προχωρήσω», δηλώνει. Δεν διαψεύστηκε: έως σήµερα έχουν επισκεφθεί την ιστοσελίδα του περισσότεροι από 500.000 επισκέπτες. Κι εκεί βλέπουν έναν ευρωπαϊκό χάρτη όπου στη Ρωσία ζουν «κοµµούνια» µε τα µάτια των Αµερικανών, στην Ιταλία «νονοί», η Ισπανία είναι κάτι σαν το Μεξικό και η Βρετανία η «µαµάκα». Στον χάρτη που έφτιαξε µε τη δική του προσωπική µατιά, ο Τσβέτκοφ βλέπει την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν «Ενωση Επιδοτούµενων Αγροτών» και την Τουρκία ως την χώρα όπου απαγορεύεται το ΥouΤube. Για τους Γάλλους, η γειτονική µας χώρα δεν έχει καµία σχέση µε την Ευρώπη, για τους Γερµανούς είναι µια πηγή εργατικού δυναµικού και για τους Ιταλούς η χώρα του χορού της κοιλιάς.

Οι χάρτες των στερεοτύπων, πάντως, υπενθυµίζουν και κάτι άλλο: ότι τα στερεότυπα δεν είναι µόνο θετικά ή ουδέτερα.

Πολλές φορές κρύβουν προκαταλήψεις και φανερώνουν ρατσιστική διάθεση. Μπορεί για τους Γάλλους οι Βρετανοί να είναι «δολοφόνοι παρθένων», ένας µάλλον χαρακτηρισµός που παραπέµπει στη Ζαν Ντ’ Αρκ, αλλά για τους Ιταλούς οι Ρουµάνοι είναι «κλέφτες» και για τους Γάλλους οι Πολωνοί είναι «υδραυλικοί» - προφανώς από τότε που ο φτηνός «πολωνός υδραυλικός» άρτι αφιχθείς στην Ε.Ε. απειλούσε να αφήσει χωρίς δουλειά χιλιάδες γάλλους συναδέλφους του. Οι Ιταλοί, επίσης, υποτίθεται ότι βλέπουν στα Βαλκάνια ένα µείγµα από πορνοστάρ, µπέιµπι σίτερ και Βυζαντινούς και στο Νότο της ίδιας τους της χώρας τη Σοµαλία και την Αιθιοπία. Αν, πάλι, για τον Τσβέτκοφ η Ε.Ε. είναι «Ενωση Επιδοτούµενων Αγροτών», για τους Βρετανούς είναι ένα είδος αυτοκρατορίας του κακού.

Και αν οι Αµερικανοί βλέπουν στην Ελλάδα τη Δηµοκρατία, οι Ιταλοί το Βυζάντιο, οι Βρετανοί αρχαία αγάλµατα και οι Γερµανοί φτηνά ξενοδοχεία, οι Γάλλοι βρίσκουν έναν «θορυβώδη και τριχωτό λαό». Αυτό που αναδεικνύεται από τους χάρτες είναι ότι οι λαοί της Ευρώπης εξακολουθούν να είναι διαφορετικοί µεταξύ τους. Ισως πάλι, εάν έµοιαζαν, η Γηραιά Ηπειρος να πνιγόταν σε ένα βαθύ χασµουρητό."

Εφημερίδεες!!

2010-10-30T20:04:00.057+03:00

Στο πλαίσιο του μαθήματος "Πολιτική και Δίκαιο", αποφασίσαμε με τους μαθητές της Β. τάξης να οργανώσουμε μια εβδομάδα ενημέρωσης στο σχολείο. Τα παιδιά έφεραν τον Κυριακάτικο τύπο και στήσαμε το περίπτερό μας που είχε αποκλειστικά εφημερίδες.

Η Χριστίνα και η Ιρίνα συνέλαβαν και υλοποίησαν την ιδέα. Τα υλικά που χρησιμοποίησαν ήταν απλά και χωρίς κόστος. Χαρτόνια και παλιές εφημερίδες σε συνδυασμό, έδωσαν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Aκόμη και το εσωτερικό του "οικήματος" φρόντισαν. Η στατική αξιοπιστία επιτεύχθηκε με τη βοήθεια της βάσης ενός παρατημένου ανεμιστήρα.

έκοψαν

κόλλησαν

διακόσμησαν με έξυπνο και ελκυστικό τρόπο τους "τοίχους"

κρέμασαν την πραμάτειά τους στο σχοινί, όπως συμβαίνει σε κάθε παραδοσιακό περίπτερο, για να διευκολύνουν τους λαθραναγνώστες.(μόνο τέτοιους είχαμε!)

καμαρώστε το αποτέλεσμα!

και να οι πρώτοι "πελάτες"

φυσικά κάναμε και τα εγκαίνια με φαγοπότι
( ψέματααα, συνέπεσαν οι φωτογραφικές στιγμές)

Έξοδος

2010-10-25T15:30:00.041+03:00

Επισκεφθήκαμε το πλανητάριο και παρακολουθήσαμε το
" θάνατο των άστρων"

Αντιγράφουμε από τον οδηγό του Ιδρύματος

"Τα άστρα, όπως και κάθε τι άλλο στο Σύμπαν, γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Στα τελευταία στάδια της ζωής τους όλα τα άστρα μετατρέπονται σε κόκκινους γίγαντες. Το στάδιο αυτό είναι ο προθάλαμος του θανάτου τους... Κόψτε κάποιο λουλούδι. Δοκιμάστε ένα φρούτο. Χαιδέψτε το πρόσωπό σας. Όλα αυτά είναι κομμάτια κάποιου άστρου.Ο Ήλιος μας, η Γη μας και τα πάντα πάνω της δημιουργήθηκαν από αστρουλικά που εκτοξεύθηκαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια από κάποια καταστρεφόμενη αστρική έκρηξη σουπερνόβα. Ο θάνατος των άστρων είναι ταυτόχρονα ένα τέλος και μια αρχή. Είμαστε όλοι μας αστρόσκονη..."

Ακολουθώντας την προτροπή του οδηγού, μετά την παράσταση, πήγαμε στη μαρίνα του Φλοίσβου για να κάνουμε μια σύντομη πρακτική εφαρμογή και να δοκιμάσουμε κατά πόσο είμαστε αστρόσκονη. Έχουμε τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι δε μείναμε στη θεωρία, αλλά περάσαμε στην πράξη.

Οι σκύλοι, μόνιμοι κάτοικοι του Φλοίσβου, ήταν τα "πειραματόΖωα" μας.

Κορίτσια και αγόρια σε άλλους "Πλανήτες"

αλλά κάποια στιγμή συναντήθηκαν για να δοκιμάσουν την "αστρόσκονη" του Καφέ.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, στο Φλοίσβο με τα Κότερα υπήρχαν κάποιοι που δεν έψαχναν για αστέρια, αλλά δούλευαν .

Ένα ευχαριστώ καρδιάς

2010-10-21T20:45:00.007+03:00

Με δυσκολεύουν πολύ οι αποχαιρετισμοί…πόσο μάλλον τώρα που πρέπει να αποχωριστώ φίλους, συναδέλφους, μαθητές και συνήθειες 30 χρόνων σ’ ένα χώρο που μου πρόσφερε πάρα πολλές χαρές και συγκινήσεις।
Στην πολύχρονη αυτή διαδρομή υπήρξαν και δύσκολες στιγμές… όμως οι εκπαιδευτικοί της γενιάς μου ευτυχήσαμε, περισσότερο στη δεκαετία του 80 και λιγότερο στη δεκαετία του 90, να ζήσουμε ένα σχολείο ζωντανό, με μαθητές διεκδικητικούς, πολιτικοποιημένους, με μαθητές που ήξεραν ή τους «επιτρεπόταν» να ονειρεύονται, με καθηγητές που έκαναν αισθητή την παρουσία τους στις συνεδριάσεις των συλλόγων, που διατύπωναν τη γνώμη τους χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος….είχαμε πολλές φορές ιδεολογικές συγκρούσεις αλλά ο καθένας αντιμετώπιζε με σεβασμό τον άλλο και ποτέ αυτές δεν στάθηκαν αφορμή για διενέξεις μεταξύ μας….όταν τελείωναν οι ατέλειωτες αυτές συζητήσεις είμαστε και πάλι φίλοι….ίσως και γι’ αυτό – όπως μου είπε και ο φίλος και συνάδελφος από τα παλιά Κώστας Γεωργιάδης - «καλά και δημιουργικά χρόνια» και σένα, Κώστα, τώρα που φεύγεις και συ - οι φιλίες εκείνες άντεξαν στο χρόνο.
Στα χρόνια αυτά έκανα πολύτιμους φίλους, που ξέρω πως, ακόμη κι αν δεν τους βλέπω συχνά, θα τους έχω και θα με έχουν κοντά τους όποτε χρειαστεί. Ευτύχησα να αποκτήσω όλα αυτά τα χρόνια φίλες με απίστευτη γενναιοδωρία: Αρετή, Μαρία, Ελένη, Λίλα, Αγγελική, Ελένη, Μάνια ευχαριστώ που υπήρξατε, υπάρχετε και είμαι σίγουρη ότι θα εξακολουθήσετε να υπάρχετε στη ζωή μου.
Αυτή τη γενναιοδωρία θα τη νιώσατε όλοι όσοι βρεθήκατε στην αίθουσα εκδηλώσεων στις 9 Οκτωβρίου. Εκεί ήταν όλες οι φίλες μου…Η Ελένη και η Μάνια μού «έστησαν» μια αποχαιρετιστήρια εκδήλωση τέτοια που θα ονειρεύονταν όλοι όσοι φεύγουν από την εργασία τους... Μου χάρισαν μια συγκλονιστική βραδιά γεμάτη αγάπη, νοσταλγία, συγκίνηση, ευαισθησία....
Ελένη, Μάνια σας είμαι ευγνώμων και για τη συγκεκριμένη βραδιά αλλά και για όλες τις όμορφες και δύσκολες στιγμές που περάσαμε μαζί। Μου είστε πολύτιμες. Για τη βραδιά του (απο)χαιρετισμού ευχαριστώ τους διευθυντές μου και φίλους πια τον κ. Ιωακειμίδη Ιωακείμ, τον κ. Λεοντάρα Μανώλη, τον κ. Παναγιωτόπουλο Ηλία και όλους τους συναδέλφους – παλιούς και νέους - που διέθεσαν το σαββατόβραδό τους και με κάθε τρόπο μου έδειξαν την αγάπη τους. Σας αγαπώ και θα σας θυμάμαι πάντα. Ευχαριστώ για τη βραδιά όλους τους μαθητές μου παλιούς και νέους για την παρουσία τους και την αγάπη τους. Ελένη (Τσαπρώνη), ευχαριστώ και για τη συμβολή σου στην εκδήλωση: ο χαιρετισμός και το τραγούδι στα Λατινικά, η συμμετοχή σου στη χορωδία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα…. Αγαπημένη μου Ελένη, (μαθήτρια) σ’ ευχαριστώ πολύ και για τη διασκευή του πιο καλού του μαθητή… Θεοδοσία μου, εκτός των άλλων σ’ ευχαριστώ και για το συντονισμό της χορωδίας…
Ευχαριστώ, Ελένη (Κυριμκύρογλου), και για το τελευταίο βίντεο που μου αφιέρωσες, το οποίο ήθελα να ανεβάσω εδώ – δεν μου έκανε όμως τη χάρη ο δαίμων της «μεταφόρτωσης» -, γιατί με συγκινεί αφάνταστα η αισθαντικότητα της Στέφης, η ποίηση του Ρίτσου, αλλά κυρίως γιατί μου θυμίζει μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της επαγγελματικής μου διαδρομής, μια και προέρχεται από εκείνη τη μαγευτική βραδιά στο Μουσείο Μπενάκη, για την οποία ευχαριστώ από καρδιάς την Αγγελική Κώττη – ναι, Αγγελική, κι εγώ δεν θέλω να χαθούμε – τη Λίλα, το Διονύση, την Άννα – μακάρι να ξαναβρισκόμαστε…εγώ πάντως είμαι διαθέσιμη – και όλα εκείνα τα γλυκά παιδιά της Καλλιθέας στα οποία εύχομαι κάθε επιτυχία στη ζωή τους. Σας αγαπάω και θα σας θυμάμαι! Ευχαριστώ επίσης και τις διαδικτυακές φίλες Roadartist και Κατερίνα για τις ευχές τους.

Η συγκίνηση, η θλίψη και ο πόνος τη στιγμή που αποχωριζόμουν τους φίλους, τους συναδέλφους, τους μαθητές και τις μαθήτριές μου δεν μου επέτρεψαν να εκφράσω τα συναισθήματα που πλημμύριζαν την ψυχή μου εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό και επέλεξα μέσα από αυτή τη σελίδα να πω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με αγκάλιασαν, με ανατροφοδότησαν, με πίστεψαν και συμπορεύτηκαν στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ανοιχτού στην κοινωνία σχολείου, ανοιχτού στη δημιουργία και στον πολιτισμό, ενός σχολείου που θα προετοίμαζε, μέσα από δημοκρατικές λειτουργίες, πολίτες ευαισθητοποιημένους, σκεπτόμενους και ικανούς.
Με τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε - κατά καιρούς – τις ίδιες ιδέες και αξίες και τα ίδια όνειρα προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μια σχολική κοινότητα αλληλεγγύης, ευγένειας, αξιοπρέπειας, ήθους, σεβασμού, πνευματικής προσφοράς, ανοχής και ανεκτικότητας. Μαζί διαμορφώσαμε την ταυτότητα αυτού του σχολείου, με συλλογικότητα και χωρίς ανταγωνισμούς, με μόνο κριτήριο την προκοπή των μαθητών μας.
Υποφέρω αφάνταστα που απομακρύνομαι από το χώρο και τον τόπο που καταξιώθηκα επαγγελματικά, από τον τόπο που κατέθεσα κομμάτια ψυχής και ζωής. Φεύγω «χορτασμένη» από ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα, που στήριξαν τις όποιες προσπάθειές μου και μου έδιναν κουράγιο και δύναμη για το καλύτερο...
...Ανοίγω μια πελώρια αγκαλιά για όλους τους μαθητές και όλες τις μαθήτριές μου που όλα αυτά τα χρόνια μού έδιναν δύναμη, ζωντάνια, κουράγιο και εγρήγορση να μάχομαι – πέρα από τη διδασκαλία της σχολικής τάξης – για τη διαμόρφωση πολύπλευρων χαρακτήρων που καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη και κάνουν τη ζωή άξια να τη ζεις। Θέλω να πω σε όλους σας ότι η παρουσία σας θα παραμείνει ζωντανή στη μνήμη της καρδιάς μου. Να σας διαβεβαιώσω για την άπειρη αγάπη, εκτίμηση και αποδοχή που εισέπραξα από όλους σας. Να σας πω ότι αποτελείτε μέρος πολύτιμο της ζωής μου, αφού κοντά σας ένιωσα την αγάπη, τη ζεστασιά και την ανθρωπιά.
...Αν και σωματικά μακριά, πνευματικά και ψυχικά θα είμαι – όπως πάντα – στο πλευρό όλων σας, στη διάθεσή σας οποιαδήποτε χρονική στιγμή, στην αγάπη της καρδιάς σας.

Λήθη και θέαμα

2010-10-14T22:31:00.009+03:00

Μια διαφορετική προσέγγιση της επιχείρησης διάσωσης των μεταλλορύχων που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία. Γράψτε τη γνώμη σας, προκειμένου να ανοίξουμε μια συζήτηση σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και το ρόλο των ΜΜΕ.

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ Ελευθεροτυπία 14-10- 2010

"Η μεγαλύτερη επιχείρηση διάσωσης ύστερα από εργατικό ατύχημα στην ιστορία της ανθρωπότητας συνεχιζόταν με αμείωτους ρυθμούς χθες το βράδυ, on line πάντα στους δέκτες εκατομμυρίων θεατών, σ' όλο τον πλανήτη. ΟΙ 32 Χιλιανοί κι ένας Βολιβιανός μεταλλωρύχοι έζησαν 69 ολόκληρες ημέρες σε βάθος περίπου 700 μέτρων -όσο ένας ουρανοξύστης 200 ορόφων- περιμένοντας τον θαλαμίσκο «Φοίνιξ», ο οποίος σε 15 λεπτά ανέβαζε έναν έναν από την κόλαση στη ζωή.

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ διάσωσης είναι ένα θαύμα της σύγχρονης τεχνολογίας. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με τη βοήθεια της NASA, που εφάρμοσε επιτυχώς διαστημική τεχνολογία. Εκλήθησαν οι καλύτεροι διασώστες του είδους. Κατασκευάστηκαν ειδικές στολές με εσωτερική επένδυση από ίνες χαλκού για να αποφύγουν τις μολύνσεις και εξωτερική από υλικό που προσαρμόζεται στη θερμοκρασία. Συνδέθηκαν με ειδικά όργανα για να παρακολουθούνται ανά λεπτό όλες οι ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού τους, ακολούθησαν ειδική δίαιτα υγρών για να μην κάνουν εμετό, κατά την κίνηση του «Φοίνικα» προς την ελευθερία.

ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ και εντυπωσιακός ο κατάλογος των μέσων υπερσύγχρονης τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάσωση αυτών των 33 ανθρώπων. Εξυπακούεται ότι τεράστια είναι και τα ποσά σε εκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν για την επιχείρηση διάσωσης. Και ορθώς, γιατί η ανθρωπότητα χρωστάει σ' αυτούς τους εργάτες.

ΑΛΛΑ ας αντιστρέψουμε προς στιγμήν την εικόνα. Αυτοί οι 33 άνθρωποι, μαζί με άλλους συντρόφους τους, είχαν οι ίδιοι αποφασίσει, για ένα ελαφρώς καλύτερο μεροκάματο, να δουλέψουν στο ορυχείο χρυσού και χαλκού του Σαν Χοσέ στη Βόρεια Χιλή, γνωρίζοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας στο ορυχείο ήταν ελάχιστα, αν όχι ανύπαρκτα. Ηδη το τελευταίο διάστημα ένας άνθρωπος έχει χάσει τη ζωή του και άλλοι δύο τα πόδια τους, στο ορυχείο, μας πληροφορούν ξένα ΜΜΕ.

ΜΕΧΡΙ τον περασμένο Αύγουστο, όταν συνέβη το ατύχημα με τους 33 μεταλλωρύχους, κανείς δεν είχε συγκινηθεί με τις προηγούμενες απώλειες στο ορυχείο, που γρήγορα καλύφθηκαν από τη λήθη του «εργατικού ατυχήματος», όπως σύντομα και αδιάφορααναφέρουν τα ΜΜΕ, αν το σημειώνουν καν.

Και πολύ περισσότερο κανείς δεν ήταν διατεθειμένος στη μακρινή Χιλή να διαθέσει ή να εξαναγκάσει να διατεθούν «λίγα» κονδύλια για τα μέτρα ασφαλείας στο ορυχείο, που θα είχαν αποτρέψει ή μετριάσει την παρ' ολίγον τραγωδία.

ΟΤΑΝ θα σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και θα απομακρυνθούν τα απομεινάρια της υπερτεχνολογίας από το ορυχείο, τότε τα ΜΜΕ οφείλουν να παραμείνουν επί τόπου για να καλύψουν την εφαρμογή των πρόσθετων μέτρων ασφαλείας στο ορυχείο. Διαφορετικά, για ακόμα μία φορά θα έχουν κάνει το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά: να προσφέρουν θέαμα!"

Η μεγάλη " έξοδος"!

2010-10-11T22:17:00.122+03:00

ΧΑΙΡΕ ΔΑΣΚΑΛΑ!
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΟΥΝ

Η Δάφνη και ο Δημήτρης ετοίμασαν το πανό με τον μεγαλοπρεπή χαιρετισμό στα Λατινικά ( η έμπνευση ήταν της φίλης Ελένης Τσαπρώνη ), για να τιμήσουν τη μακρόχρονη προσφορά της Ειρήνης στους μαθητές όλων αυτών των χρόνων।

Το Σάββατο το σχολείο άνοιξε την αγκαλιά του και μας υποδέχθηκε για να αποχαιρετήσουμε την Ειρήνη। Όπου κι αν κοίταζες συναντούσες μάτια βουρκωμένα από τη συγκίνηση, άκουγες τρυφερές και νοσταλγικές κουβέντες και βέβαια επιφωνήματα του τύπου " πω- πω πόσα χρόνια πέρασαν από τότε!"। Ήρθαν παλιοί μαθητές /τριες -πλέον άνδρες και γυναίκες, αλλά στα δικά μας μάτια πάντα έφηβοι- και συνάδελφοι για να ξαναβρεθούν μαζί μας σ' αυτή τη μεγάλη γιορτή. Το σχολείο της Κοκκινιάς απέδειξε ακόμη μια φορά ότι ξέρει να υποδέχεται αλλά και να αποχαιρετά .

"Ea nox nunc manet"

"Αυτή η νύχτα μένει"

Οι μαθήτριες της θεωρητικής τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι, φυσικά στα Λατινικά!

Ο κ. Παναγιωτόπουλος, ο κ. Ιωακειμίδης (ένας από τους παλιούς Διευθυντές του σχολείου), ο Κώστας Μεντής , ο Νίκος Αγγελόπουλος μίλησαν για την κοινή ζωή τους με την Ειρήνη στο σχολείο της Κοκκινιάς.

Η Ειρήνη έκανε μια αναδρομή σε πρόσωπα και γεγονότα και μάς συγκίνησε όλους με τον τρυφερό αλλά και νοσταλγικό της λόγο.

Λουλούδια, γλυκά, το λεύκωμα που ετοίμασαν οι μαθητές και τα δώρα των φίλων και συναδέλφων ήταν η ένδειξη της μεγάλης αγάπης στην Ειρήνη।

Και βέβαια υπήρχε άφθονο φαγητό και ποτό.

Αφιερώσαμε στην Ειρήνη το τραγούδι που εμπνεύστηκε η Ελένη Γαβαλά (πρώην μαθήτρια) σε μουσική Γ. Ζαμπέτα.

Αφού καιρό εδίδασκα, στο δέκατο σχολείο(οοοοο)

τη σύνταξή μού έδωσε,το τέταρτο γραφείο॥

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει…

Μες στο σχολείο άποψη, είχα ισχυροτάτη(ηηηηη)

Και στο ιστολόγιο έγραφα, με έμπνευση, γεμάτη…

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

Κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει…

Στην ανωτάτη εκπαίδευση, προβόδισα και χίλιους(οοοοο)

Και πρότυπο ήμουν σωστό, για μαθητές και φίλους…

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει

Στα ΄ξηντα πέντε έτη μου, θα ΄μουν γέρικο άτι(ιιιιι)

Μα φέτος που αποσύρομαι, είμαι ακμαιοτάτη!!!

Ειρήνη δε σου κρύβω ότι μας λείπεις πολύ।
Σου ευχόμαστε να είσαι καλά και να μη μας ξεχνάς!

Αποχαιρετισμός...

2010-10-06T17:39:00.006+03:00

Οι παράπλευρες απώλειες της φετινής σχολικής χρονιάς - συνταξιοδοτήσεις - δυστυχώς χτύπησαν και τη δική μας πόρτα. Μια αγαπημένη φίλη και συνάδελφος, η Ειρήνη Λιβανού, πήρε την απόφαση να "κλείσει" αυτόν τον πετυχημένο κύκλο στο σχολείο μας, το σχολείο της Κοκκινιάς. Το ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στις 19.00 θα συναντηθούμε στο σχολείο (Κεχαγιά 6), για να θυμηθούμε την κοινή μας πορεία. Σας περιμένουμε με χαρά, ο καθένας από τη δική του θέση-συνάδελφοι, μαθητές, φίλοι- να βοηθήσουμε όλοι μαζί σ'αυτή την προσπάθεια.

Τα λάθη είναι το καλύτερο σχολείο!

2010-07-23T16:08:00.013+03:00

Η αφίσα του φεστιβάλ

Τα σφάλματα διδάσκουν περισσότερα, διακηρύσσει με το «Φεστιβάλ των Λαθών» φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο

ΠΑΡΙΣΙ Τα λάθη όχι μόνο μας μαθαίνουν περισσότερα από τα «σωστά» αλλά ενδέχεται κάποια στιγμή στο μέλλον να μας μεταμορφώσουν σε... ιδιοφυΐες! Κάπως έτσι σκέφτονται οι γάλλοι διοργανωτές του σεμιναρίου «Detrompez-Vous» ή, όπως αποκαλείται πιο λαϊκά, του «Φεστιβάλ των Λαθών», το οποίο ξεκίνησε προχθές στο φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο Εcole Νormale Superieure. Το φεστιβάλ απευθύνεται σε μαθητές, αλλά το μήνυμά του προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς είναι σαφές: «Μάθετε τα παιδιά να κάνουν λάθη!».

Το σεμινάριο απευθύνεται σε μαθητές ως 18 ετών, οι οποίοι θα διδαχθούν την αξία των λαθών όχι μόνο στη μαθησιακή διαδικασία αλλά γενικά σε όλη τους τη ζωή. Αλλωστε, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του φεστιβάλ, πολλές μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν κατά λάθος. Η διδασκαλία της αξίας του λάθους γίνεται σε ολιγομελείς ομάδες, με τη μέθοδο των εργαστηρίων (workshops) ανά γνωστικό αντικείμενο, π.χ. Μαθηματικά, Ιστορία, Γλώσσα κτλ.

Οι εμπνευστές του τετραήμερου φεστιβάλ, το οποίο διοργανώνεται για πέμπτη συνεχή χρονιά, αποφάσισαν να αντισταθούν σε αυτό που αποκαλούν «αυστηρό, στρυφνό και ενίοτε αντιπαιδαγωγικό γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα». Κατά τη γνώμη τους, τα γαλλικά σχολεία μαθαίνουν στα παιδιά έναν συγκεκριμένο και φαινομενικά ακλόνητο τρόπο σκέψης, χωρίς να τους δίνουν κανένα απολύτως περιθώριο να παρεκκλίνουν έστω στο ελάχιστο, ώστε να αποκαλύψουν τις κρυμμένες πτυχές της δημιουργικής φαντασίας τους. «Το εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας είναι εδώ και πολλές δεκαετίες βασισμένο πάνω στο αξίωμα ότι τα λάθη κάνουν κακό στη μαθησιακή διαδικασία. Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αυτής, που μπορούν να μας κάνουν να προοδεύσουμε ως άνθρωποι» τονίζει η καθηγήτρια και υπεύθυνη του σεμιναρίου Μαέλ Λενουάρ, προσθέτοντας ότι «το φεστιβάλ αυτό έρχεται ως αντίδραση στο αρτηριοσκληρωτικό γαλλικό εκπαιδευτικόσύστημα, το οποίο ευνουχίζει τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ο ίδιος ο ΑλβέρτοςΑϊνστάιν ήταν αυτός που είχε πει ότι η παντελής έλλειψη ιδεών και φαντασίας είναι ο καλύτερος τρόπος να μην κάνεις καθόλου λάθη».

Με την άποψή της συντάσσεται και ο Φρανσουά Ταντέι, πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού, το οποίο φαίνεται να έχει... κακοπέσει στα χέρια μιας δασκάλας με λιγοστή (ή καθόλου) φαντασία.

«Η δασκάλα του μου είπε ότι είναι πολύ καλό παιδί, μόνο που κάνει πολλές ερωτήσεις. Λες και οι ερωτήσεις είναι κάτι κακό. Κι εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα του γαλλικού εκπαιδευτικούσυστήματος:θεωρεί ότι ακόμη και ένα εξάχρονο παιδί πρέπει να γνωρίζει όλες τις απαντήσεις»

Ελάχιστοι έχουν τολμήσει, μέχρι στιγμής, να πάνε κόντρα στο υπάρχον εκπαιδευτικό ρεύμα. Ενας εξ αυτών είναι ο Τζιρολάμο Ραμούνι , καθηγητής στο Γαλλικό Κονσερβατουάρ Τεχνών. Ο ιταλός καθηγητής ενθαρρύνει τους μαθητές του να κάνουν συνεχώς λάθη, ως απαραίτητο μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, και ενίοτε τους βάζει ακόμη και γρίφους που λύνονται δυσκολότερα και από τον... κύβο του Ρούμπικ.

«Στην αρχή αρνούνται να τους λύσουν, φοβούμενοι ότι σίγουρα θα αποτύχουν. O ταν όμως καταλαβαίνουν ότι με ένα λάθος δεν έρχεται δα και το τέλος του κόσμου, τότε μπορεί να επιστρατεύσουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και τη δημιουργική φαντασία τους και να φτάσουν στην επίλυση του γρίφου» εξηγεί ο καθηγητής.

«Τα παιδιά μας χωρίζονται σε αυτά που κάνουν το “σωστό” και σε αυτά που κάνουν το “λάθος” και στιγματίζονται από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, με τη βαθμολογική κλίμακα. Και αυτό το βρίσκω φριχτό» δηλώνει η Ιζόλντ Σερφατί, μια μητέρα που συνόδευσε τον 12χρονο γιο της στο «Φεστιβάλ των Λαθών». λέει ο κ. Ταντέι.

Από την εφημερίδα το "Βήμα"
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=344750&dt=23/07/2010

Υ.Γ Πόσο χρήσιμο θα ήταν και για το ελληνικό σχολείο ή γενικότερα για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να αναζητήσει τη συμβολή του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

2010-05-13T22:06:00.009+03:00

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Η κλεμμένη κούραση (της Ρωξάνης Βασιλειάδου)
......Ναι, τελικά έχω καταπιεί πολλούς πληθυντικούς στη ζωή μου. Από αφηρημάδα, από δειλία, από βαρεμάρα, από αδιαφορία, από συνήθεια. Ο χτεσινός όμως, να εδώ μου κάθισε. Περιμένοντας υπομονετικά την σειρά μου στον μανάβη της γειτονιάς μου άκουσα την στιχομυθία δύο άλλων πελατισσών. Ρωτούσε η μία την άλλη με δήθεν ενδιαφέρον αν «διαβάζει» σε άψογο πληθυντικό ευγενείας-πιστεψα εγώ η αφελής-και αφού η μία έδινε πάσα στην άλλη για να καταγραφεί το πόσο κουράζονται, πόσο τους έχουν σπάσει τα νεύρα και επιτέλους ήρθε η ώρα της κρίσης και της δικαίωσης του αγώνα, κατέληξαν στην πληροφορία ότι ξεκινάνε και οι δύο την Παρασκευή τις πανελλήνιες εξετάσεις γράφοντας έκθεση.

Κουφάθηκα. Μπράβο! σκέφτηκα κοιτώντας τις ξανθιές μες ανακατεμένες με τα γκρίζα των πενήντα τους. Χαρά στο κουράγιο τους! Ποτέ δεν είναι αργά για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι όλη αυτή η κούραση ήταν…κλεμμένη. Οι κυρίες ήταν μαμάδες υποψηφίων φοιτητών. Αυτά τα κακόμοιρα έτρεχαν όλη τη χρονιά από το σχολείο στο φροντιστήριο, διάβαζαν έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού το όνειρό τους και στην πλάτη πιθανόν το απωθημένο της οικογένειας, και η μητέρα που έστυψε μερικές πορτοκαλάδες και ίσως άκουσε 70 σελίδες ιστορίας είναι ράκος…
Άφησα τη σακούλα με τα μούσμουλα-ούτως ή άλλως μου είχαν φανεί πολύ ακριβά-και γύρισα στο σπίτι που ο γιός μου διάβαζε και αυτός για τις πανελλήνιες. Τον κοίταξα από την μισάνοικτη πόρτα συγκινημένη για τη μοναχική του προσπάθεια στην πρώτη σκληρή αναμέτρηση της ζωής του. Τόσο ατομική και τόσο μοναχική όσο και όλων των άλλων παιδιών που βρίσκονται στην ίδια φάση με αυτόν. Η αγωνία μας δεν μας δίνει το δικαίωμα να κλέψουμε από την προσπάθειά τους, και η επιτυχία ή αποτυχία τους ας μας βρει να πανηγυρίζουμε ή να συμπαραστεκόμαστε. Στον Γιάννη, στη Στέλλα, στον Σπύρο. Εσύ, εσύ και εγώ.
(www.protagon.gr)

Για να γαληνέψει η ψυχή μας

2010-05-09T20:57:00.003+03:00

Να περιμένεις πια δε γίνεται,είναι αργά πολύ!

2010-05-04T22:52:00.015+03:00

Αγωνίσου !
Να περιμένεις πια δε γίνεται,είναι αργά πολύ!
Βόηθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας.
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη !

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει
Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
χωρίς να ’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής
…………………………….
Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται.

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα
αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάνε θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα ’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
λένε πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό..."

Αχ , όσο πιο πρωΐ σηκώνεται ο φτωχός
τόσο πιο πολλά κερδίζει ο πλούσιος.
Σχεδόν είχα ξεχάσει ότι ισχύει κάτι τέτοιο
Ο εργαζόμενος , μηδέ εσθιέτω.
(Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πολιτικά ποιήματα)

«κατά ποὺ θέλει και κατά πού κάμνει
οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,
μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο»
Καβάφης: "Ηρώδης Αττικός"
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική!

Τρεις συμβουλές στους νέους

2010-04-21T19:25:00.011+03:00

Επτά, ( Ελευθεροτυπία) 18 Απριλίου 2010
Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ομιλίας που εκφώνησε ο μεγάλος κριτικός Τζορτζ Στάινερ, σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του σε πανεπιστήμιο της Ρώμης।

"Τι μπορούμε να πούμε σήμερα στους φοιτητές μας, στους νέους μας; Οι καλές συμβουλές είναι αυθαίρετες, οι κακές συμβουλές είναι οι πιο σημαντικές. Ποιες είναι λοιπόν οι κακές συμβουλές που μπορούμε να δώσουμε;

Πρώτη συμβουλή: μη διαπραγματεύεστε τα πάθη σας. Υπάρχουν άντρες και γυναίκες που λένε: «Θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου σε μια μελέτη πάρα πολύ εξειδικευμένη, ακατανόητη από τους περισσότερους, χωρίς καμία πραγματιστική ή πρακτική ωφελιμότητα», για παράδειγμα στη μελέτη ενός χειρογράφου του δέκατου αιώνα ή στην κινεζική κεραμική της δυναστείας Σουνγκ. Ο κόσμος είναι γεμάτος εξαθλίωση και πείνα, ανάγκες και φρίκη, και σίγουρα μια τέτοια πρόθεση μπορεί να φανεί αστήρικτη τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική και πολιτική άποψη. Ωστόσο, εγώ λέω: Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε ένα πάθος. Γιατί, αν αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε, χανόμαστε μέσα στον συμβιβασμό, καταλήγουμε στην επαιτεία. Το να έχει κανείς μια κλίση, ένα πάθος, είναι μια ευτυχία επικίνδυνη αλλά απέραντη. Είναι η πιο μεγάλη τύχη που μπορεί να έχει στον κόσμο. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, ο μεγάλος αθλητής, ακόμα και εμείς που δεν είμαστε καλλιτέχνες, γνωρίζουμε αυτή τη δίψα για το απόλυτο, τη δίψα που μας κατατρώει. Γι' αυτό η πρώτη συμβουλή είναι: Ζήστε τα πάθη σας.

Δεύτερη συμβουλή: Να έχετε επίγνωση της πολιτικής και κοινωνικής αδυναμίας αυτού του πάθους. Ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει το γιατί η Ευρώπη, η δική μας Ευρώπη, υπήρξε η εστία της τελευταίας βαρβαρότητας Τα στρατόπεδα του θανάτου δεν είναι στην έρημο της Γκόμπι, είναι στην Ευρώπη, είναι στη χώρα του Γκέτε, του Καντ και του Μπετόβεν και της πιο υψηλής ηθικής σκέψης που υπάρχει και που είναι ακριβώς εκείνη του Καντ. Εμείς δεν κατανοούμε ποιο ήταν το αληθινό διακύβευμα αυτής της καταστροφής. Οι λαοί δεν μας προστάτεψαν. Αντίθετα, μερικές φορές συμμάχησαν με τη βαρβαρότητα. Υπάρχει μια υψηλή κουλτούρα ακόμα και του απάνθρωπου. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο οποίος υπήρξε θύμα της απανθρωπιάς, έχει πει: «Κάθε μεγάλο μνημείο μιας κουλτούρας έχει μια πρόθεση βαρβαρότητας». Είναι τρομερό και ελπίζω να μην έχει δίκιο. Αλλά, όταν σηκωνόμαστε το πρωί για να ασκήσουμε το επάγγελμα του καθηγητή, οφείλουμε να θέτουμε ένα ερώτημα που μπορεί να φανεί αφελές: γιατί δεν υπερασπιστήκαμε καλύτερα τις ανθρώπινες αξίες;
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Κανείς μας δεν γνωρίζει τη συνταγή για να διδάσκει, για να διδάσκει καλά. Είναι πιθανό ακόμα και η αγάπη για την ποίηση να έχει κάτι το απάνθρωπο, ακόμα και στο κέντρο αυτού του πάθους; Χρειάζεται να βρούμε μιαν απάντηση για τους νέους, έναν δρόμο για τους νέους. Οι νέοι θέλουν να γνωρίζουν αυτό που κάναμε όταν ήταν μεσάνυχτα στην Ευρώπη, όταν τα μεσάνυχτα έφτασαν στη ζωή της Ευρώπης. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε μιαν απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Η τρίτη κακή συμβουλή είναι πολύ πιο ελαφριά: να μαθαίνετε από μνήμης, να απομνημονεύετε, μέρα και νύχτα, όχι με τον νου αλλά με την καρδιά, par coeur, όπως λένε τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά και στα γερμανικά. Να μαθαίνετε με την καρδιά είναι θεμελιώδες, επειδή έτσι θα είστε πλούσιοι. Θα είστε σαν ένα καράβι γεμάτο θησαυρούς. Κανείς δεν θα μπορεί να σας αφαιρέσει αυτό που θα έχετε απομνημονεύσει, κανείς. Η μεγάλη ρωσική κουλτούρα επιβίωσε με τη μνήμη. Υπήρχε, στην εποχή του Μπρέζνιεφ (δεν ήταν όπως η εποχή του Στάλιν, αλλά ήταν το ίδιο άσχημη), μια νεαρή καθηγήτρια αγγλικής ρομαντικής λογοτεχνίας σε ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο του Καζακστάν, η οποία φυλακίστηκε για το τίποτα, εξαιτίας μιας καταγγελίας, μιας εντελώς ψευδούς κατάδοσης.
Αυτή η γυναίκα φυλακίστηκε σε ένα κελί χωρίς φως, χωρίς χαρτί, χωρίς μολύβι, χωρίς τίποτα, για τρία χρόνια. Γνώριζε όμως από μνήμης τον «Δον Ζουάν» του Μπάιρον. Στη Ρωσία ο «Δον Ζουάν» έχει μια θέση πολύ πιο σημαντική από όσο στην Αγγλία, είναι σχεδόν σαν εθνικό ρωσικό ποίημα, σαν ένας άλλος Πούσκιν. Ε, λοιπόν, αυτή η νεαρή γυναίκα το γνώριζε από μνήμης. Νομίζω ότι αποτελείται από 40.000 στίχους. Αυτή το μετέφρασε απο μνήμης, μέσα στο σκοτάδι. Τυφλώθηκε και, όταν την απελευθέρωσαν, υπαγόρευσε την πλήρη μετάφρασή της και τώρα είναι ένα αριστούργημα στη Ρωσία. Αυτή η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πιο ισχυρή από όλα τα έθνη και από όλα τα κράτη του κόσμου.
Εναντίον μιας τέτοιας ύπαρξης, ούτε ο φασισμός, ούτε ο σταλινισμός, ούτε η ωμή εμπορευματοποίηση ενός καπιταλισμού που βρίσκεται σε αγωνία μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι η παντοδυναμία της ελπίδας και η παντοδυναμία της ανθρώπινης ψυχής, ενώ γύρω μας η σχολική και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση έχουν γίνει οργανωμένη αμνησία. Κανείς δεν θυμάται πλέον καμία χρονολογία, κανένα έργο, κανένα όνομα, κανένα χωρίο της Βίβλου, ούτε και μεταξύ των καλύτερων φοιτητών μου του Κέμπριτζ ή του Χάρβαρντ. Έχω την πεποίθηση ότι η λήθη των γραμμάτων, των επιστημών του ανθρώπου, το να ξεχνάμε, ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Δημιουργούμε γενεές κενές, στις οποίες μπορούν να μπουν τα πάντα, το κιτς, η βαρβαρότητα, η αδιαφορία, ακριβώς επειδή αυτές είναι κενές (...).* "

Μου φάνηκαν χρήσιμες οι τρεις συμβουλές μέρες που είναι...

Εκπαίδευση - Φτώχεια 1-0

2010-04-10T21:49:00.008+03:00

Τι είναι η εκστρατεία 1GOAL; Το 1GOAL είναι η νέα Παγκόσμια Εκστρατεία για την Εκπαίδευση με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για το Ποδόσφαιρο (FIFA)। Το 2010, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (Moυντιάλ) θα διεξαχθεί για πρώτη φορά στην Αφρική και εκατομμύρια άνθρωποι θα εστιάσουν την προσοχή τους εκεί। Με την ευκαιρία αυτή, η FIFA στηρίζει την εκστρατεία 1GOAL και δεσμεύεται να δημιουργήσει μια παράδοση παιδείας στην Αφρική αλλά και σε όλες τις φτωχές χώρες παγκοσμίως, με την στήριξη των εκατομμυρίων φιλάθλων του Moυντιάλ. Στην Ελλάδα την εκστρατεία συντονίζει η ActionAid Ελλάς υπό την αιγίδα της UNESCO και με την υποστήριξη της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσποδίας και της Superleague!
Ποιος είναι ο στόχος; Να συγκεντρωθούν 30 εκατομμύρια υπογραφές μέσα σε ένα χρόνο από θεατές και φιλάθλους από όλο τον κόσμο. Οι υπογραφές αυτές θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση της παγκόσμιας δέσμευσης των αναπτυγμένων κρατών για Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά μέχρι το 2015.

Ποιοι στηρίζουν την εκστρατεία 1GOAL; Την εκστρατεία υποστηρίζουν μέχρι στιγμής δεκάδες προσωπικότητες από ολόκληρο τον κόσμο, ανάμεσά τους ο Μπόνο, ο Κέβιν Σπέισι, ο Σερ Μπομπ Γκέλντοφ, ο Γκόρντον Μπράουν, o Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο Τιερί Ανρί, ο Νουάνκο Κανού, η Τζέσικα Άλμπα, η Βασίλισσα Ράνια της Ιορδανίας, ο Σεπ Μπλάτερ και άλλοι πολλοί!

Κάλεσε κι εσύ μαζί τους, τους ηγέτες όλων των χωρών να κάνουν την εκπαίδευση για όλους πραγματικότητα. Γράψε το όνομά σου γι αυτούς που δεν μπορούν!
Στείλε με SMS τη λέξη AAH [KENO] και το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ σου στο 54002 (χρέωση 0,30€/sms συμπ. Φ.Π.Α.) ή υπόγραψε ηλεκτρονικά!
Αυτός ο αγώνας είναι για να πάνε 75 εκατομμύρια παιδιά σχολείο και να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Ας τελειώσει με το σκορ:
Εκπαίδευση - Φτώχεια, 1-0!
Γιατί διαλέξαμε το ποδόσφαιρο; Ένα παιχνίδι έχει τη δύναμη να ενώσει τον κόσμο. Με περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο θεατές, το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί το πιο δημοφιλές αθλητικό γεγονός στον κόσμο. Το Μουντιάλ του 2010 θα είναι το πρώτο στα χρονικά που διεξάγεται στην Νότιο Αφρική, όπου ζει το 50% των αναλφάβητων ανθρώπων σήμερα. Με όλα τα βλέμματα στραμμένα στην Αφρική τον επόμενο Ιούνιο, έχουμε την ευκαιρία να ενημερώσουμε για την ανάγκη εκπαίδευσης σε κάποιες από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου.
Η ActionAid είναι μέλος της Παγκόσμιας Εκστρατείας για την Εκπαίδευση και τα τελευταία επτά χρόνια πραγματοποιούμε την Παγκόσμια Εβδομάδα Δράσης για την Εκπαίδευση σε συνεργασία με σχολεία από όλη τη χώρα. Φέτος, θα οργανώσουμε μαζί δράσεις γύρω από το ποδόσφαιρο και το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Στην Ελλάδα ζητάμε την άμεση ανταπόκριση της κυβέρνησης στην εκπαιδευτική κρίση των αναπτυσσόμενων χωρών. Συγκεκριμένα, διεκδικούμε από την ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει προγράμματα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στις Λιγότερο Αναπτυγμένες Χώρες μέσω της Πρωτοβουλίας Εσπευσμένης Δράσης.
Το σχολείο μας παίρνει μέρος "στο μεγαλύτερο μάθημα" στις 20 Απριλίου 2010 και σας καλεί να συμβάλετε στη συγκέντρωση υπογραφών με τις οποίες ζητάμε χρηματοδότηση για ποιοτική δημόσια εκπαίδευση: Είναι δικαίωμα όλων.

"ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες"

2010-03-31T22:43:00.012+03:00

Καλή ανάσταση!

Και μια πρόταση...
"Επιτάφιος θρήνος", Παρθένης.
Έργο από την έκθεση «Βυζάντιο και νεότερη τέχνη. Η πρόσληψη της βυζαντινής τέχνης στην ελληνική ζωγραφική του Α΄ μισού του 20ού αιώνα», που φιλοξενεί το Βυζαντινό και Χριστιανικό μουσείο.
Η έκθεση αυτή είναι ένα μάθημα ανάγνωσης, μια άσκηση του ματιού, το οποίο ακολουθώντας την αλυσίδα που συνδέει την παραδοσιακή βυζαντινή τέχνη με τη σύγχρονη ζωγραφική της γενιάς του ’30 και των επιγόνων της, μαθαίνει να αποκρυπτογραφεί την ιστορία της ζωγραφικής στα πιο σύγχρονα έργα.
(Του Σπύρου Γιανναρά, από την Καθημερινή της Κυριακής).

Για όσους μείνουν στην Αθήνα, νομίζω, είναι μια ενδιαφέρουσα έκθεση.
- Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Λεωφ. Βασ. Σοφίας 22.

Αλλά και όσοι φύγουν μπορούν αργότερα να την απολαύσουν.

Διάρκεια έκθεσης: μέχρι 13 Ιουνίου.