ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΙΤΗΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ

«Αυτή η συνάντηση της Τρίτης καταχωρήθηκε στις εμπειρίες μου…Η ποιήτρια Κική Δημουλά γέμιζε πραγματικά το χώρο με τη δυναμική της-αγέραστη αλήθεια-παρουσία, την παιδική ειλικρίνεια και ευθύτητά της. Εξαιρετικά συγκινητική και διαφωτιστική συνάντηση. Η πρόθεσή της να μας βοηθήσει έγινε αμέσως γνωστή:

‘Μπορείτε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε. Εγώ έχω περισσότερο τρακ απ’ότι εσείς.. Έχετε προβλήματα με το μάθημα της ποίησης;’

Δειλά δειλά άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ερωτήσεις από τα παιδιά κι έπειτα από λίγο ακολούθησε ένας ανέλπιστος κατακλυσμός ερωτήσεων, ενώ έξω απ’το παράθυρο του ιδρύματος, ο ήλιος ο ζηλιάρης θέλοντας κι αυτός να πάρει κάτι από την ποιήτριά μας, είχε πιάσει στασίδι.. Η κα Δημουλά απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις. Αν και αρχικά κράταγα σημειώσεις, μετά απορροφημένη δεν μπόρεσα δυστυχώς να συνεχίσω. Μόνο μερικά από τα λόγια της διέσωσα γραπτώς:

‘Η ποίηση είναι ελεύθερο πράγμα, δεν μπορείς να το βάλεις φυλακή. Όταν ζητηθεί ανάλυση του ποιήματος, το ποίημα, λέγεται, έχει αποτύχει…’Προφανώς αυτή ήταν η απάντησή της σε μία απ’τις δημοφιλείς ερωτήσεις σχετικά με την υπερανάλυση των ποιημάτων της και τις συγκεκριμένες, αυστηρές και μονομερείς ερμηνείες που τους δίνονται εν όψει Πανελληνίων.

Στην ερώτηση ‘Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία του ποιητή;’ αποκρίθηκε:

‘Η μεγαλύτερη αγωνία ενός δημιουργού είναι ότι ποτέ δεν θα μάθει αν είναι καλά τα ποιήματά του. Μα ποτέ.’ Συνέχισε λέγοντας βέβαια ότι η δυσπιστία πρέπει οπωσδήποτε να διακρίνει τον ποιητή. ‘Οι ποιητές πρέπει να δυσπιστούν για το έργο τους, να δυσπιστούν απέναντι σε αυτό που μπορούν, γι’αυτό και είναι καταστροφικό λάθος να ζητείται η γνώμη μας (από νέους επίδοξους ποιητές) για το αν ένα ποίημα (το ποίημά τους) είναι ή όχι καλό.’ Δήλωσε χαρούμενη που βρισκόταν ανάμεσα σε 220 παιδιά και εξομολογήθηκε πως έτσι κλέβει κι αυτή λίγη απ’την πολύτιμη νεότητά μας: ‘Και πού δεν ήταν τότε θάλασσα…’Αυτό τον περίφημο στίχο της, τον ακούσαμε αρκετές φορές απ’τα χείλη της ενώ μας κοίταζε με τρυφερότητα και νοσταλγία.

Τέλος, μας έδωσε την εξής συμβουλή: ‘Μην πιστεύετε εσείς οι νέοι εμάς τους απαισιόδοξους ποιητές, απλά, η απαισιοδοξία μας συμφέρει για να γράφουμε ποιήματα..’

Θέλω κλείνοντας να αναφέρω και το εξής: Αν και είμαι μία φανατική κατά του καπνίσματος και όλα τα επιχειρήματα των καπνιστών μου φαίνονται βλακώδη, δεν μπόρεσα παρά να κοιτάξω με συμπάθεια την κα Δημουλά όταν ανάβοντας τσιγάρο μας είπε:

‘Αυτό που κάνω τώρα είναι εξαιρετικά καταστροφικό γι’αυτό και εσείς να μην καπνίζετε. Συγχωρήστε με, απλά δεν σταματώ το τσιγάρο επειδή δεν θέλω να έχω ακόμη μία απώλεια στη ζωή μου…’

Ορίστε επιχείρημα.»
Ελένη Γαβαλά

«Η εμπειρία της συνάντησής μας με την Κική Δημουλά ήταν υπέροχη. Η κα Δημουλά ήταν ευγενική, πρόσχαρη και είχε πολύ άμεσο λόγο. Μου άρεσε το γεγονός ότι απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις μας με προθυμία, κι αυτό μας βοήθησε πολύ. Μας μιλούσε και μας συμβούλευε σαν να ήμαστε παιδιά της…Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και ένιωσα πραγματικά πολύ τυχερή που την απέκτησα.»
Ερίλντα Έμινι

«Ήταν πάρα πολύ ωραία…Η κα Δημουλά ήταν διαλλακτική στις απόψεις της και οι απαντήσεις της ήταν πολύ εύστοχες και συγκινητικές. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’όσα ακούσαμε, ήταν πως η ποίηση για εκείνη δεν είναι επάγγελμα με την έννοια τη βιοποριστική αλλά μόνο με την έννοια της μόνιμης ενασχόλησης με αυτήν στην καθημερινότητά της. Μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις για τον εαυτό και την ποίησή της. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε όλους τους ποιητές και συγγραφείς όχι μόνο μέσα από τα έργα τους αλλά κι από κοντά, μέσα από παρόμοιες εκδηλώσεις…»

Σάρα Σταματελάτου

"Η επαφή μας με την Κική Δημουλά θεωρώ ότι ήταν ιδιαίτερα σημαντική ως προς τις γνώσεις που αποκομίσαμε από την ποιήτρια. Ένιωσα ιδιαίτερη χαρά και τύχη που μπόρεσα να βρεθώ σ’αυτή την εκδήλωση και να έχω άμεση σχέση μαζί της μέσω των ερωτήσεων. Πολλά παιδιά τη ρώτησαν για πολιτικά και οικολογικά θέματα, άλλα τη ρώτησαν για την ποίησή της και η ίδια ευδιάθετη και χαμογελαστή απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια. Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση ήταν η απαλότητα του χαρακτήρα της και η αμεσότητα που είχε με τα παιδιά, δεν δίστασε ακόμα και να ανάψει και το τσιγάρο της μπροστά μας δίνοντάς μας, όμως, και το δίδαγμα ότι για μας είναι κακό ενώ γι’αυτήν είναι ένας ακόμη αποχαιρετισμός...Τέλος, θεωρώ, ότι η ευκαιρία αυτή ήταν μοναδική και όποιος δεν παραβρέθηκε έχασε πολλά.
Ολυμπία Πουλογιάννη

«Κική Δημουλά! Πρώτα απ’όλα ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος…Χαμογελαστή και έτοιμη ν’απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών με πολύ αγάπη. Είχε χιούμορ και αυτό με έκανε να τη συμπαθήσω ακόμη περισσότερο! Η γλώσσα της ήταν απλή, κατανοητή και γενικότερα μου έδωσε την εντύπωση ενός απλού ανθρώπου..»
Φλώρα Πίσα

«Ως άνθρωπος, θεωρώ πως ήταν εξαιρετική γυναίκα, που δίνει απλόχερα γνώσεις και αγάπη στα παιδιά. Επίσης έκανε τρομερά εύστοχες παρατηρήσεις σε μαθητές και καθηγητές που προκειμένου να νιώσουν καλύτερα, της έλεγαν ό,τι μπούρδα τους ερχόταν, λ.χ. ‘είστε ένας μύθος’ ή ‘έχετε βραβευτεί με τόσους τίτλους τιμής’…Για εκείνη όλα αυτά ήταν φαμφαρολογίες και σ’αυτό της βγάζω το καπέλο! Φαίνεται λοιπόν πως αυτό το πάντρεμα του τρομερού της χαρακτήρα με την ποίησή της, έβγαλε αυτή την εξαιρετική άνθρωπο και ποιήτρια. Παρ’όλα αυτά, φανταζόμουν την συνάντηση αλλιώς. Θα ήθελα η ίδια να μιλήσει περισσότερο, και να μας δώσει τα φώτα της για τα προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας.»
Παναγιώτης Μπουλιέρης

«Η Κική Δημουλά, κατά την άποψή μου, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Απαντούσε στις απορίες των παιδιών με μεγάλη ευχαρίστηση. Μόνο και μόνο απ’το χαμόγελό της γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι είναι ένας άνθρωπος με πολύ καλή καρδιά…Οι απαντήσεις της ήταν ουσιαστικές και εμπεριείχαν χιούμορ πολλές φορές. Έμαθα αρκετά πράγματα για την ποίηση της Δημουλά και μάλιστα μερικές εικόνες στα ποιήματά της που αρχικά μου φαίνονταν δύσκολες, άρχισαν να διαλευκαίνονται.»
Φωτεινή Κοτσάνη

"Και μόνο η αίσθηση ότι ήρθαμε τόσο κοντά με μια ποιήτρια ήταν αρκετό για να μας συγκινήσει. Ένιωσα ιδιαίτερα τυχερή που είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με μια ποιήτρια του ύψους της κυρίας Δημουλά. Στην ουσία μπορέσαμε να εκφράσουμε απορίες για την ίδια την ποίηση, κι όχι τόσο πολύ για την ποιητική δραστηριότητα της συγκεκριμένης ποιήτριας. Η ίδια ήταν ιδιαίτερα καταδεκτική και πρόσχαρη, πρόθυμη να απαντήσει σε κάθε ερώτησή μας, δείχνοντας ιδιαίτερη ανεκτικότητα και κατανόηση σε όσες την απαιτούσαν. Έχοντας συνηθίσει τις αοριστολογίες των πολιτικών, μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι η ίδια απαντούσε χωρίς υπεκφυγές και με ειλικρίνεια σε ό,τι τη ρωτούσαμε. Δε φάνηκε να ήρθε σε δύσκολη θέση, προσπάθησε ωστόσο να είναι όσο το δυνατόν πιο φιλική μαζί μας. Νομίζω πως δεν θα μας ξαναδοθεί ποτέ ανάλογη ευκαιρία και χάρηκα πάρα πολύ που υπήρξε αυτή η πρωτοβουλία. Αδικήθηκαν τα παιδιά της θετικής και της τεχνολογικής, αλλά ας πρόσεχαν…
Σταυρούλα Καλέα

(Η ανάρτηση ετοιμάστηκε από τα παιδιά της Γ΄Θεωρητικής και "εικονογραφήθηκε" χάρη στον φωτογραφικό οίστρο της Ελένης Κυριμκύρογλου)

Το 10ο Λύκειο Πειραιά ανοίγει την εκδήλωση...

Με κεντρικό σύνθημα της εκδήλωσης "1η Μαρτίου 2010 24 ώρες χωρίς εμάς" τα παιδιά μας ήταν ΕΚΕΙ στην Τεχνόπολη και μάλιστα άνοιξαν την εκδήλωση με ένα απόσπασμα από το θεατρικό του Λαέρτη Βασιλείου
" ένας στους δέκα".

Φτάνουν στο χώρο κουβαλώντας την όρεξη, τη συγκίνηση, την αγωνία τους, αλλά και την οθόνη προβολής.

Ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή και γρήγορα- γρήγορα "πετάνε"κάποιες ατάκες για να δοκιμάσουν τα μικρόφωνα αλλά και να εξοικειωθούν με το χώρο.

Και φυσικά δεν ήταν μόνοι τους. Φίλοι και φίλες από το σχολείο της Κοκκινιάς μετακινήθηκαν, άφησαν πίσω τις καθιερωμένες νυχτερινές υποχρεώσεις των φροντιστηρίων και τους συντρόφευσαν στην προσπάθειά τους.Όλοι μαζί αγκαλιασμένοι περιμένουν την ώρα της παράστασης.


Τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής παρουσιάζουν σύντομα την πρωτοβουλία τους και καλούν τα παιδιά να ξεκινήσουν.

Κι αυτοί ξεκίνησαν και συστήθηκαν με τα ονόματα των ρόλων τους: Κρις, Νταβίντ και Ένκε.

Παρουσίασαν τη βίζα, την πράσινη κάρτα και το δελτίο ταυτότητας ομογενούς, με τρόπο ιδιαίτερα παραστατικό, δείχνοντας τις αμέτρητες γραφειοκρατικές διαδικασίες που υφίστανται οι μετανάστες.

Τελείωσαν φωνάζοντας ότι:

"Είμαστε η γενιά χωρίς αποχαιρετισμό.
Είμαστε η γενιά χωρίς τύχη, χωρίς πατρίδα.
Είμαστε η γενιά χωρίς σύνορα.
Είμαστε η γενιά χωρίς δεσμούς, χωρίς παρελθόν, χωρίς αναγνώριση.
Είμαστε η γενιά χωρίς επιστροφή."

Ο Βησσαρίων και ο Κώστας ερμήνευσαν σε ρυθμό hip hop ένα καταπληκτικό από άποψη περιεχομένου κομμάτι που έγραψε ο Βησσαρίων, ο οποίος αποδείχτηκε εκτός από στιχουργός και ικανός ερμηνευτής. ( θα αφιερώσουμε προσεχώς μια ανάρτηση στο ταλέντο του)

Αλέξανδρε, Δημήτρη, Βασίλη, Βησσαρίωνα, Κώστα

Ευχαριστούμε που μας προσφέρατε μια τόσο συγκινητική βραδιά.

Στην εκδήλωση τραγούδησε ο Mc Yinka- παιδί μεταναστών από τη Νιγηρία- το τραγούδι "χαιρετισμός" από το δίσκο του η Αλάνα.

Κλείνουμε με τα λόγια των ίδιων των μεταναστών.

Υ.Γ1: Λίλα, Διονύση, Άννα ευχαριστούμε που σας είχαμε για μια ακόμη φορά κοντά μας.
Υ.Γ2 : Στράτο ευχαριστούμε για τη συνεργασία και καλό κουράγιο στην προσπάθειά σου.
Υ.Γ3 : Ειρήνη, Μάνια λέτε να υπάρχει και τρίτη φορά;

1η Μαρτίου 2010.....με εμάς

«Πρώτη Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς»

Την Δευτέρα 1η Μαρτίου μεγαλώνουμε την παρέα και στήνουμε πάρτυ!Από τις 19:00 και μετά στην Τεχνόπολις (Πειραιώς 100, μετρό Κεραμεικός), στην αίθουσα Κωνσταντίνος Καβάφης Δ7, σας καλούμε σε μια γιορτή διαπολιτιστικής συνύπαρξης λαών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Η εκδήλωση-πάρτυ περιλαμβάνει:

-Εκθεση φωτογραφίας μεταναστών σε καταυλισμούς – του Παναγιώτη Μοσχανδρέου (η έκθεση πραγματοποιήθηκε με την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες),
- Εκθεση κειμένων και ζωγραφιών μεταναστών μαθητών και ελληνόπουλων για τη μετανάστευση,
- Θεατρική παράσταση από μαθητές του 10ου λυκείου Πειραιά
- Πρόγραμμα capoeira – βραζιλιάνικος χορός, break dance και μουσική από τους Active Member, MC Yinka, Στέλιο Κάτσαρη και τους dj’s: Akylla, , SeouJorges, Patrick.
- Στο τέλος θα κληρωθούν στους μετανάστες προσκλήσεις για δωρεάν είσοδο σε θέατρα της Αθήνας.

Η πρωτοβουλία «Πρώτη Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς», βασικός άξονας της οποίας είναι η αποχή μας από κάθε οικονομική συναλλαγή την πρώτη Μαρτίου, είναι μια διευρωπαϊκή κίνηση πολιτών. Πολίτες της Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας και Ελλάδας αντιστεκόμαστε στα μηνύματα ξενοφοβίας και ρατσισμού και αντιδρούμε στον αποκλεισμό μεταναστών που ειρηνικά ζουν και εργάζονται στις χώρες μας.
Αρνούμαστε το ρόλο του καταναλωτή, διεκδικούμε το ρόλο του ενεργού πολίτη, συμμετέχουμε στην πολιτιστική δημιουργία
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο: 1martiou2010@gmail.com

Επειδή στο όνομα του φόβου το «εμείς» αναγορεύεται σε υπέρτατη αξία και το «οι άλλοι» σε θανάσιμη απειλή,

αντιτάσσουμε το «μαζί» στο «οι άλλοι» και «εμείς

και ελπίζουμε ότι έτσι

"Ίσως φτάνουμε σε μια καινούρια αγάπη,
σε ένα καινούριο γέλιο".

Υπερασπιστές δικαιωμάτων

Στο μάθημα της Β Λυκείου "Πολιτική και Δίκαιο" αφιερώσαμε αρκετές ώρες στο κεφάλαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ζητήσαμε από τους μαθητές και τις μαθήτριες να σκεφτούν ένα επεισόδιο όπου υπερασπίστηκαν κάποιο δικαίωμα τους ή τα δικαιώματα των άλλων. Προτιμήσαμε να αναρτήσουμε τα χειρόγραφα κείμενα των μαθητών σεβόμενοι την αυθεντικότητα και το ύφος του καθένα. Μπορεί να δυσκολευτείτε στην ανάγνωση των κειμένων, αλλά σας παρακαλούμε να προσπαθήσετε! (κάνοντας κλικ πάνω στο κείμενο θα το έχετε σε μεγέθυνση)

Διαβαίνοντας τα σύνορα

Επιλέξαμε το συγκεκριμένο άρθρο, αρχικά επειδή μας φάνηκε ενδιαφέρουσα η πρόταση του Μπάουμαν για την ποικιλομορφία των συνόρων και δεύτερον η θέση του σχετικά με την αντιφατικότητα που χαρακτηρίζει τα οποιαδήποτε σύνορα. Όπως εύστοχα τονίζει η σύγκρουση αλλά και η συμβίωση συνυπάρχουν "εντός των τειχών"
Προσωπικά ή συλλογικά τα σύνορα που δημιουργούμε οριοθετούν το "εγώ και το εσύ" αλλά και "το εμείς και οι άλλοι". Μπορούμε ίσως να συζητήσουμε για τις διαχωριστικές γραμμές που τραβάμε, για τις ιεραρχήσεις- κατατάξεις που κάνουμε...

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ (Σημειωματάριο Ιδεών από το περιοδικό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας "επτά 7 η Τέχνη της Ζωής" 21-2-2010 )

Το ακόλουθο κείμενο είναι απόσπασμα δοκιμίου που έγραψε ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν για τον κατάλογο έκθεσης με θέμα τα «Σύνορα», που έγινε το Μάιο του 2009 στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της Βαλένθιας.

"Ο μεγάλος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στρος στις «Στοιχειώδεις δομές της συγγένειας» (1949), το πρώτο από τα βιβλία του, υποστηρίζει ότι η απαγόρευση της αιμομιξίας (ή ακριβέστερα η δημιουργία της ιδέας της «αιμομιξίας», δηλαδή μιας σχέσης που είναι δυνατή αλλά και απαγορευμένη μεταξύ ανθρώπων) σηματοδοτεί την πράξη γέννησης της κουλτούρας. Η κουλτούρα και επομένως ο (ιδιαίτερος) ανθρώπινος τρόπος ύπαρξης αρχίζει με τη χάραξη ενός συνόρου το οποίο δεν υπήρχε πριν. Στις φυσικές ομοιότητες και διαφορές θα προστεθεί μια τεχνητή διάκριση, που δημιουργήθηκε και επιβλήθηκε από τους ανθρώπους.

Η κουλτούρα από τις απαρχές της και για όλη τη μακρά ιστορία της συνέχισε να ακολουθεί το ίδιο μοντέλο: χρησιμοποιεί σημεία, που βρίσκει ή κατασκευάζει, για να διαιρεί, να διακρίνει, να διαφοροποιεί, να ταξινομεί και να διαχωρίζει τα αντικείμενα της πρόσληψης και της αξιολόγησης και τους προτιμώμενους /υποδεικνυόμενους/επιβαλλόμενους τρόπους απάντησης σε αυτά τα αντικείμενα.

1. Τα σύνορα χαράσσονται για να δημιουργούν διαφορές, για να διακρίνουν έναν τόπο από τον υπόλοιπο χώρο, μια περίοδο από τον υπόλοιπο χρόνο, μια κατηγορία ανθρώπινων πλασμάτων από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Το σύνορο προστατεύει (ή τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε, ή πιστεύουμε) από το απροσδόκητο και το απρόβλεπτο, από τις καταστάσεις που θα μας φόβιζαν, θα μας παρέλυαν και θα μας έκαναν ανίκανους να δράσουμε. Τα σύνορα δίνουν ασφάλεια. Μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε πώς, πού και πότε να κινηθούμε. Μας επιτρέπουν να δρούμε με εμπιστοσύνη.

2. Για να έχουν αυτό το ρόλο, για να επιβάλλουν τάξη στο χάος, να καθιστούν τον κόσμο κατανοητό και βιώσιμο, τα σύνορα πρέπει να είναι καλά χαραγμένα. Γύρω από τα σπίτια βρίσκουμε φράχτες ή κάγκελα. Στις πόρτες και στις εξώπορτες υπάρχουν ονόματα που δείχνουν τη διάκριση ανάμεσα σε όσους είναι μέσα και σε όσους είναι έξω, ανάμεσα στους κατοίκους και τους φιλοξενούμενους. Το να αγνοούμε αυτά τα σήματα, το να μην υπακούμε στους κανόνες που μας υποδεικνύουν, είναι μια παράβαση που συνεπάγεται συνέπειες, τις οποίες θα θέλαμε να αποφύγουμε: γεγονότα επίφοβα, απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα. Από την άλλη μεριά, το να συμμορφωνόμαστε στους θεσμούς και να τροποποιούμε τον τρόπο συμπεριφοράς μας, όταν διασχίζουμε το σύνορο, δημιουργεί (αναδημιουργεί, ενισχύει, φανερώνει) την τάξη που το σύνορο οφείλει να εγκαθιδρύει, να υπηρετεί και να διατηρεί.

3. Τα σύνορα χαράσσονται για να δημιουργούν και να διατηρούν μια χωρική τάξη. Για να συγκεντρώνουν σε ορισμένους τόπους ορισμένα πρόσωπα και πράγματα, αφήνοντας άλλα απ' έξω. Κάθε μοντέλο χωρικής τάξης διαιρεί τις ανθρώπινες υπάρξεις σε «επιθυμητές» και «ανεπιθύμητες». Κάθε σύνορο έχει σκοπό να αποτρέψει την ανάμειξη αυτών των δύο κατηγοριών στον ίδιο χώρο.

4. Τα σύνορα διαιρούν το χώρο, αλλά δεν είναι απλοί φραγμοί. Είναι και διασυνδέσεις μεταξύ των τόπων που χωρίζουν. Έτσι υπόκεινται σε αντιτιθέμενες πιέσεις και είναι γι' αυτό το λόγο πηγές δυνητικών συγκρούσεων και εντάσεων. Λίγα είναι (αν υπάρχουν) τα τείχη που δεν έχουν πύλες ή πόρτες.

Τα τείχη είναι κατ' αρχήν διαβατά, αν και οι φρουροί και από τις δύο πλευρές έχουν αντιτιθέμενους σκοπούς και προσπαθούν να καταστήσουν την ώσμωση ασύμμετρη. Η ασυμμετρία είναι πλήρης ή σχεδόν πλήρης στην περίπτωση των φυλακών, των στρατοπέδων κράτησης και των γκέτο ή των «γκετοποιημένων περιοχών» (η Γάζα είναι σήμερα το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτού του τύπου), όπου οι φρουροί είναι μόνο από τη μία πλευρά. Αλλά οι ζώνες των πόλεων που πασίγνωστα είναι καλό να αποφεύγουμε τείνουν να μοιάζουν με αυτό το ακραίο μοντέλο, καθώς την άρνηση αυτού που είναι απ' έξω να μπει, τη συνοδεύει η κατάσταση αυτού που είναι μέσα να μην μπορεί να βγει.

5. Η χάραξη και η προστασία των συνόρων είναι πρωταρχικές δραστηριότητες που αποβλέπουν στην επίτευξη και στη διατήρηση της ασφάλειας. Το τίμημα που πληρώνεται είναι η απώλεια της ελευθερίας κίνησης. Αυτή η ελευθερία γίνεται πολύ σύντομα ο παράγοντας που διακρίνει τις διάφορες κοινωνικές βαθμίδες και το κριτήριο με βάση το οποίο ένα άτομο ή μια κατηγορία ατόμων μετριούνται στο εσωτερικό της κοινωνικής ιεραρχίας. Το δικαίωμα διάβασης (ή καλύτερα το δικαίωμα να αγνοούμε το σύνορο) γίνεται επομένως ένα από τα πιο επίμαχα ζητήματα, ένα ζήτημα αυστηρά ταξικού χαρακτήρα. Ενώ η ικανότητα αμφισβήτησης της απαγόρευσης διάβασης ενός συνόρου γίνεται ένα από τα κύρια όπλα διαφωνίας και αντίστασης ενάντια στην ιεραρχία της υπάρχουσας εξουσίας.

Αυτές οι πιέσεις καταλήγουν σε ένα προφανές παράδοξο: στον πλανήτη μας, που παγκοσμιοποιείται γρήγορα, η μείωση της αποτελεσματικότητας των συνόρων (ο αυξανόμενα πορώδης χαρακτήρας τους, που συνδέεται με το γεγονός ότι η απόσταση μέσα στο χώρο έχει όλο και μικρότερη αμυντική αξία) συνοδεύεται από την ταχεία αύξηση νοήματος που τείνουμε να τους αποδίδουμε.

Τα σύνορα, υλικά ή διανοητικά, από τούβλα και ασβέστη ή συμβολικά, είναι μερικές φορές πεδία μάχης, αλλά είναι και δημιουργικά εργαστήρια της τέχνης, της συμβίωσης, πεδία στα οποία ρίχνονται και βλασταίνουν (συνειδητά ή όχι) οι σπόροι μελλοντικών μορφών ανθρωπότητας. Στην Ιστορία τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Είναι πάρα πολύ νωρίς για να προβλέψουμε ποια από τις δύο -αλληλοσυνδεόμενες- λειτουργίες των συνόρων θα κατισχύσει. "

Ξεφαντώσαμε...

Γιορτάσαμε και ξεφαντώσαμε στο σχολείο μας. Στους διαδρόμους αλλά και στις αίθουσες φωνές και γέλια των μασκαράδων. Η προετοιμασία, όπως πάντα, έγινε στις τουαλέτες, αλλά τίποτα δεν μένει και τόσο κρυφό από το φωτογραφικό φακό.

Οι καθρέφτες "ράγισαν" από την ομορφιά των μασκαράδων. Ε! για να τα πούμε όλα μόνο τα κορίτσια "συνωστίσθηκαν" ...


Οι ένστολοι ρωτούσαν να μάθουν τον τρόπο χαιρετισμού. Δεν ξέρω αν τα κατάφεραν.

Υποδύονται ρόλους διαφορετικούς από αυτούς της ζωής τους και ποιος ξέρει τι θέλουν να μας δηλώσουν.



Νομίζετε ότι το σχολείο είναι Θηλέων; Έχουμε και αγόρια αλλά προσοχή γιατί ...

Σε ρόλο D.J "ύποπτοι τύποι" που αποφεύγουν τη δημοσιότητα.




Όλα επιτρέπονται μια τέτοια μέρα, ακόμη και η μεταμόρφωση της τάξης σε πίστα μπροστά στα μάτια των καθηγητών ( τους βλέπετε στο βάθος)

Στο τέλος οι σκούπες και το φαράσι πήραν φωτιά. Εάν παρατηρήσετε τα εργαλεία καθαριότητας κρατούν μόνο αγόρια. Μεγάλη ανατροπή για τους παραδοσιακούς ρόλους αγοριών και κοριτσιών.

ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Έλα να παίξουμε. Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου..

οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έπαιζαν σκάκι

........και οι αρχαίοι Έλληνες

. .......και ο Λέων Τολστόι

......και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος


..........και ο Έλμερ με τον Μπαγκς Μπάνυ

........και βέβαια οι μαθητές του 10ου Λυκείου θα αναμετρηθούν μαζί του!!!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ-ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!!

Επίδοξες σκακίστριες και επίδοξοι σκακιστές του 10ου Γενικού Λυκείου Πειραιά, αρχάριοι και μη, ανασκουμπωθείτε!
Ελάτε να βυθιστούμε στα αινίγματα της σκακιέρας, να επιδείξουμε τις στρατηγικές μας ικανότητες και να διασκεδάσουμε!
Το τουρνουά μας ξεκινά στις 12 Φεβρουαρίου και μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή από Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου έως Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια του πρώτου διαλείμματος, στη βιβλιοθήκη.
Βασίλισσες, βασιλιάδες, αξιωματικοί, άλογα, πύργοι και στρατιώτες περιμένουν το δικό σας πρόσταγμα για να κινηθούν!
Σας περιμένουμε…

Η ανάρτηση έγινε από την Ελένη Γαβαλά, μαθήτρια της Γ'Λυκείου.