Αποχαιρετισμός...

Οι παράπλευρες απώλειες της φετινής σχολικής χρονιάς - συνταξιοδοτήσεις - δυστυχώς χτύπησαν και τη δική μας πόρτα. Μια αγαπημένη φίλη και συνάδελφος, η Ειρήνη Λιβανού, πήρε την απόφαση να "κλείσει" αυτόν τον πετυχημένο κύκλο στο σχολείο μας, το σχολείο της Κοκκινιάς. Το ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στις 19.00 θα συναντηθούμε στο σχολείο (Κεχαγιά 6), για να θυμηθούμε την κοινή μας πορεία. Σας περιμένουμε με χαρά, ο καθένας από τη δική του θέση-συνάδελφοι, μαθητές, φίλοι- να βοηθήσουμε όλοι μαζί σ'αυτή την προσπάθεια.

Τα λάθη είναι το καλύτερο σχολείο!

Η αφίσα του φεστιβάλ

Τα σφάλματα διδάσκουν περισσότερα, διακηρύσσει με το «Φεστιβάλ των Λαθών» φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο

ΠΑΡΙΣΙ Τα λάθη όχι μόνο μας μαθαίνουν περισσότερα από τα «σωστά» αλλά ενδέχεται κάποια στιγμή στο μέλλον να μας μεταμορφώσουν σε... ιδιοφυΐες! Κάπως έτσι σκέφτονται οι γάλλοι διοργανωτές του σεμιναρίου «Detrompez-Vous» ή, όπως αποκαλείται πιο λαϊκά, του «Φεστιβάλ των Λαθών», το οποίο ξεκίνησε προχθές στο φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο Εcole Νormale Superieure. Το φεστιβάλ απευθύνεται σε μαθητές, αλλά το μήνυμά του προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς είναι σαφές: «Μάθετε τα παιδιά να κάνουν λάθη!».

Το σεμινάριο απευθύνεται σε μαθητές ως 18 ετών, οι οποίοι θα διδαχθούν την αξία των λαθών όχι μόνο στη μαθησιακή διαδικασία αλλά γενικά σε όλη τους τη ζωή. Αλλωστε, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του φεστιβάλ, πολλές μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν κατά λάθος. Η διδασκαλία της αξίας του λάθους γίνεται σε ολιγομελείς ομάδες, με τη μέθοδο των εργαστηρίων (workshops) ανά γνωστικό αντικείμενο, π.χ. Μαθηματικά, Ιστορία, Γλώσσα κτλ.

Οι εμπνευστές του τετραήμερου φεστιβάλ, το οποίο διοργανώνεται για πέμπτη συνεχή χρονιά, αποφάσισαν να αντισταθούν σε αυτό που αποκαλούν «αυστηρό, στρυφνό και ενίοτε αντιπαιδαγωγικό γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα». Κατά τη γνώμη τους, τα γαλλικά σχολεία μαθαίνουν στα παιδιά έναν συγκεκριμένο και φαινομενικά ακλόνητο τρόπο σκέψης, χωρίς να τους δίνουν κανένα απολύτως περιθώριο να παρεκκλίνουν έστω στο ελάχιστο, ώστε να αποκαλύψουν τις κρυμμένες πτυχές της δημιουργικής φαντασίας τους. «Το εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας είναι εδώ και πολλές δεκαετίες βασισμένο πάνω στο αξίωμα ότι τα λάθη κάνουν κακό στη μαθησιακή διαδικασία. Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αυτής, που μπορούν να μας κάνουν να προοδεύσουμε ως άνθρωποι» τονίζει η καθηγήτρια και υπεύθυνη του σεμιναρίου Μαέλ Λενουάρ, προσθέτοντας ότι «το φεστιβάλ αυτό έρχεται ως αντίδραση στο αρτηριοσκληρωτικό γαλλικό εκπαιδευτικόσύστημα, το οποίο ευνουχίζει τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ο ίδιος ο ΑλβέρτοςΑϊνστάιν ήταν αυτός που είχε πει ότι η παντελής έλλειψη ιδεών και φαντασίας είναι ο καλύτερος τρόπος να μην κάνεις καθόλου λάθη».

Με την άποψή της συντάσσεται και ο Φρανσουά Ταντέι, πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού, το οποίο φαίνεται να έχει... κακοπέσει στα χέρια μιας δασκάλας με λιγοστή (ή καθόλου) φαντασία.

«Η δασκάλα του μου είπε ότι είναι πολύ καλό παιδί, μόνο που κάνει πολλές ερωτήσεις. Λες και οι ερωτήσεις είναι κάτι κακό. Κι εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα του γαλλικού εκπαιδευτικούσυστήματος:θεωρεί ότι ακόμη και ένα εξάχρονο παιδί πρέπει να γνωρίζει όλες τις απαντήσεις»

Ελάχιστοι έχουν τολμήσει, μέχρι στιγμής, να πάνε κόντρα στο υπάρχον εκπαιδευτικό ρεύμα. Ενας εξ αυτών είναι ο Τζιρολάμο Ραμούνι , καθηγητής στο Γαλλικό Κονσερβατουάρ Τεχνών. Ο ιταλός καθηγητής ενθαρρύνει τους μαθητές του να κάνουν συνεχώς λάθη, ως απαραίτητο μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, και ενίοτε τους βάζει ακόμη και γρίφους που λύνονται δυσκολότερα και από τον... κύβο του Ρούμπικ.

«Στην αρχή αρνούνται να τους λύσουν, φοβούμενοι ότι σίγουρα θα αποτύχουν. O ταν όμως καταλαβαίνουν ότι με ένα λάθος δεν έρχεται δα και το τέλος του κόσμου, τότε μπορεί να επιστρατεύσουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και τη δημιουργική φαντασία τους και να φτάσουν στην επίλυση του γρίφου» εξηγεί ο καθηγητής.

«Τα παιδιά μας χωρίζονται σε αυτά που κάνουν το “σωστό” και σε αυτά που κάνουν το “λάθος” και στιγματίζονται από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, με τη βαθμολογική κλίμακα. Και αυτό το βρίσκω φριχτό» δηλώνει η Ιζόλντ Σερφατί, μια μητέρα που συνόδευσε τον 12χρονο γιο της στο «Φεστιβάλ των Λαθών». λέει ο κ. Ταντέι.

Από την εφημερίδα το "Βήμα"
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=344750&dt=23/07/2010


Υ.Γ Πόσο χρήσιμο θα ήταν και για το ελληνικό σχολείο ή γενικότερα για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να αναζητήσει τη συμβολή του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Η κλεμμένη κούραση (της Ρωξάνης Βασιλειάδου)
......Ναι, τελικά έχω καταπιεί πολλούς πληθυντικούς στη ζωή μου. Από αφηρημάδα, από δειλία, από βαρεμάρα, από αδιαφορία, από συνήθεια. Ο χτεσινός όμως, να εδώ μου κάθισε. Περιμένοντας υπομονετικά την σειρά μου στον μανάβη της γειτονιάς μου άκουσα την στιχομυθία δύο άλλων πελατισσών. Ρωτούσε η μία την άλλη με δήθεν ενδιαφέρον αν «διαβάζει» σε άψογο πληθυντικό ευγενείας-πιστεψα εγώ η αφελής-και αφού η μία έδινε πάσα στην άλλη για να καταγραφεί το πόσο κουράζονται, πόσο τους έχουν σπάσει τα νεύρα και επιτέλους ήρθε η ώρα της κρίσης και της δικαίωσης του αγώνα, κατέληξαν στην πληροφορία ότι ξεκινάνε και οι δύο την Παρασκευή τις πανελλήνιες εξετάσεις γράφοντας έκθεση.

Κουφάθηκα. Μπράβο! σκέφτηκα κοιτώντας τις ξανθιές μες ανακατεμένες με τα γκρίζα των πενήντα τους. Χαρά στο κουράγιο τους! Ποτέ δεν είναι αργά για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι όλη αυτή η κούραση ήταν…κλεμμένη. Οι κυρίες ήταν μαμάδες υποψηφίων φοιτητών. Αυτά τα κακόμοιρα έτρεχαν όλη τη χρονιά από το σχολείο στο φροντιστήριο, διάβαζαν έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού το όνειρό τους και στην πλάτη πιθανόν το απωθημένο της οικογένειας, και η μητέρα που έστυψε μερικές πορτοκαλάδες και ίσως άκουσε 70 σελίδες ιστορίας είναι ράκος…
Άφησα τη σακούλα με τα μούσμουλα-ούτως ή άλλως μου είχαν φανεί πολύ ακριβά-και γύρισα στο σπίτι που ο γιός μου διάβαζε και αυτός για τις πανελλήνιες. Τον κοίταξα από την μισάνοικτη πόρτα συγκινημένη για τη μοναχική του προσπάθεια στην πρώτη σκληρή αναμέτρηση της ζωής του. Τόσο ατομική και τόσο μοναχική όσο και όλων των άλλων παιδιών που βρίσκονται στην ίδια φάση με αυτόν. Η αγωνία μας δεν μας δίνει το δικαίωμα να κλέψουμε από την προσπάθειά τους, και η επιτυχία ή αποτυχία τους ας μας βρει να πανηγυρίζουμε ή να συμπαραστεκόμαστε. Στον Γιάννη, στη Στέλλα, στον Σπύρο. Εσύ, εσύ και εγώ.
(www.protagon.gr)

Για να γαληνέψει η ψυχή μας

Να περιμένεις πια δε γίνεται,είναι αργά πολύ!

Αγωνίσου !
Να περιμένεις πια δε γίνεται,είναι αργά πολύ!
Βόηθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας.
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη !

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει
Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
χωρίς να ’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής
…………………………….
Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται.

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα
αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάνε θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα ’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
λένε πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό..."

Αχ , όσο πιο πρωΐ σηκώνεται ο φτωχός
τόσο πιο πολλά κερδίζει ο πλούσιος.
Σχεδόν είχα ξεχάσει ότι ισχύει κάτι τέτοιο
Ο εργαζόμενος , μηδέ εσθιέτω.
(Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πολιτικά ποιήματα)

«κατά ποὺ θέλει και κατά πού κάμνει
οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,
μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο»
Καβάφης: "Ηρώδης Αττικός"
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική!

Τρεις συμβουλές στους νέους

Επτά, ( Ελευθεροτυπία) 18 Απριλίου 2010
Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ομιλίας που εκφώνησε ο μεγάλος κριτικός Τζορτζ Στάινερ, σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του σε πανεπιστήμιο της Ρώμης।

"Τι μπορούμε να πούμε σήμερα στους φοιτητές μας, στους νέους μας; Οι καλές συμβουλές είναι αυθαίρετες, οι κακές συμβουλές είναι οι πιο σημαντικές. Ποιες είναι λοιπόν οι κακές συμβουλές που μπορούμε να δώσουμε;

Πρώτη συμβουλή: μη διαπραγματεύεστε τα πάθη σας. Υπάρχουν άντρες και γυναίκες που λένε: «Θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου σε μια μελέτη πάρα πολύ εξειδικευμένη, ακατανόητη από τους περισσότερους, χωρίς καμία πραγματιστική ή πρακτική ωφελιμότητα», για παράδειγμα στη μελέτη ενός χειρογράφου του δέκατου αιώνα ή στην κινεζική κεραμική της δυναστείας Σουνγκ. Ο κόσμος είναι γεμάτος εξαθλίωση και πείνα, ανάγκες και φρίκη, και σίγουρα μια τέτοια πρόθεση μπορεί να φανεί αστήρικτη τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική και πολιτική άποψη. Ωστόσο, εγώ λέω: Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε ένα πάθος. Γιατί, αν αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε, χανόμαστε μέσα στον συμβιβασμό, καταλήγουμε στην επαιτεία. Το να έχει κανείς μια κλίση, ένα πάθος, είναι μια ευτυχία επικίνδυνη αλλά απέραντη. Είναι η πιο μεγάλη τύχη που μπορεί να έχει στον κόσμο. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, ο μεγάλος αθλητής, ακόμα και εμείς που δεν είμαστε καλλιτέχνες, γνωρίζουμε αυτή τη δίψα για το απόλυτο, τη δίψα που μας κατατρώει. Γι' αυτό η πρώτη συμβουλή είναι: Ζήστε τα πάθη σας.

Δεύτερη συμβουλή: Να έχετε επίγνωση της πολιτικής και κοινωνικής αδυναμίας αυτού του πάθους. Ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει το γιατί η Ευρώπη, η δική μας Ευρώπη, υπήρξε η εστία της τελευταίας βαρβαρότητας Τα στρατόπεδα του θανάτου δεν είναι στην έρημο της Γκόμπι, είναι στην Ευρώπη, είναι στη χώρα του Γκέτε, του Καντ και του Μπετόβεν και της πιο υψηλής ηθικής σκέψης που υπάρχει και που είναι ακριβώς εκείνη του Καντ. Εμείς δεν κατανοούμε ποιο ήταν το αληθινό διακύβευμα αυτής της καταστροφής. Οι λαοί δεν μας προστάτεψαν. Αντίθετα, μερικές φορές συμμάχησαν με τη βαρβαρότητα. Υπάρχει μια υψηλή κουλτούρα ακόμα και του απάνθρωπου. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο οποίος υπήρξε θύμα της απανθρωπιάς, έχει πει: «Κάθε μεγάλο μνημείο μιας κουλτούρας έχει μια πρόθεση βαρβαρότητας». Είναι τρομερό και ελπίζω να μην έχει δίκιο. Αλλά, όταν σηκωνόμαστε το πρωί για να ασκήσουμε το επάγγελμα του καθηγητή, οφείλουμε να θέτουμε ένα ερώτημα που μπορεί να φανεί αφελές: γιατί δεν υπερασπιστήκαμε καλύτερα τις ανθρώπινες αξίες;
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Κανείς μας δεν γνωρίζει τη συνταγή για να διδάσκει, για να διδάσκει καλά. Είναι πιθανό ακόμα και η αγάπη για την ποίηση να έχει κάτι το απάνθρωπο, ακόμα και στο κέντρο αυτού του πάθους; Χρειάζεται να βρούμε μιαν απάντηση για τους νέους, έναν δρόμο για τους νέους. Οι νέοι θέλουν να γνωρίζουν αυτό που κάναμε όταν ήταν μεσάνυχτα στην Ευρώπη, όταν τα μεσάνυχτα έφτασαν στη ζωή της Ευρώπης. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε μιαν απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Η τρίτη κακή συμβουλή είναι πολύ πιο ελαφριά: να μαθαίνετε από μνήμης, να απομνημονεύετε, μέρα και νύχτα, όχι με τον νου αλλά με την καρδιά, par coeur, όπως λένε τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά και στα γερμανικά. Να μαθαίνετε με την καρδιά είναι θεμελιώδες, επειδή έτσι θα είστε πλούσιοι. Θα είστε σαν ένα καράβι γεμάτο θησαυρούς. Κανείς δεν θα μπορεί να σας αφαιρέσει αυτό που θα έχετε απομνημονεύσει, κανείς. Η μεγάλη ρωσική κουλτούρα επιβίωσε με τη μνήμη. Υπήρχε, στην εποχή του Μπρέζνιεφ (δεν ήταν όπως η εποχή του Στάλιν, αλλά ήταν το ίδιο άσχημη), μια νεαρή καθηγήτρια αγγλικής ρομαντικής λογοτεχνίας σε ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο του Καζακστάν, η οποία φυλακίστηκε για το τίποτα, εξαιτίας μιας καταγγελίας, μιας εντελώς ψευδούς κατάδοσης.
Αυτή η γυναίκα φυλακίστηκε σε ένα κελί χωρίς φως, χωρίς χαρτί, χωρίς μολύβι, χωρίς τίποτα, για τρία χρόνια. Γνώριζε όμως από μνήμης τον «Δον Ζουάν» του Μπάιρον. Στη Ρωσία ο «Δον Ζουάν» έχει μια θέση πολύ πιο σημαντική από όσο στην Αγγλία, είναι σχεδόν σαν εθνικό ρωσικό ποίημα, σαν ένας άλλος Πούσκιν. Ε, λοιπόν, αυτή η νεαρή γυναίκα το γνώριζε από μνήμης. Νομίζω ότι αποτελείται από 40.000 στίχους. Αυτή το μετέφρασε απο μνήμης, μέσα στο σκοτάδι. Τυφλώθηκε και, όταν την απελευθέρωσαν, υπαγόρευσε την πλήρη μετάφρασή της και τώρα είναι ένα αριστούργημα στη Ρωσία. Αυτή η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πιο ισχυρή από όλα τα έθνη και από όλα τα κράτη του κόσμου.
Εναντίον μιας τέτοιας ύπαρξης, ούτε ο φασισμός, ούτε ο σταλινισμός, ούτε η ωμή εμπορευματοποίηση ενός καπιταλισμού που βρίσκεται σε αγωνία μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι η παντοδυναμία της ελπίδας και η παντοδυναμία της ανθρώπινης ψυχής, ενώ γύρω μας η σχολική και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση έχουν γίνει οργανωμένη αμνησία. Κανείς δεν θυμάται πλέον καμία χρονολογία, κανένα έργο, κανένα όνομα, κανένα χωρίο της Βίβλου, ούτε και μεταξύ των καλύτερων φοιτητών μου του Κέμπριτζ ή του Χάρβαρντ. Έχω την πεποίθηση ότι η λήθη των γραμμάτων, των επιστημών του ανθρώπου, το να ξεχνάμε, ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Δημιουργούμε γενεές κενές, στις οποίες μπορούν να μπουν τα πάντα, το κιτς, η βαρβαρότητα, η αδιαφορία, ακριβώς επειδή αυτές είναι κενές (...).* "

Μου φάνηκαν χρήσιμες οι τρεις συμβουλές μέρες που είναι...

Εκπαίδευση - Φτώχεια 1-0

Τι είναι η εκστρατεία 1GOAL; Το 1GOAL είναι η νέα Παγκόσμια Εκστρατεία για την Εκπαίδευση με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για το Ποδόσφαιρο (FIFA)। Το 2010, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (Moυντιάλ) θα διεξαχθεί για πρώτη φορά στην Αφρική και εκατομμύρια άνθρωποι θα εστιάσουν την προσοχή τους εκεί। Με την ευκαιρία αυτή, η FIFA στηρίζει την εκστρατεία 1GOAL και δεσμεύεται να δημιουργήσει μια παράδοση παιδείας στην Αφρική αλλά και σε όλες τις φτωχές χώρες παγκοσμίως, με την στήριξη των εκατομμυρίων φιλάθλων του Moυντιάλ. Στην Ελλάδα την εκστρατεία συντονίζει η ActionAid Ελλάς υπό την αιγίδα της UNESCO και με την υποστήριξη της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσποδίας και της Superleague!
Ποιος είναι ο στόχος; Να συγκεντρωθούν 30 εκατομμύρια υπογραφές μέσα σε ένα χρόνο από θεατές και φιλάθλους από όλο τον κόσμο. Οι υπογραφές αυτές θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση της παγκόσμιας δέσμευσης των αναπτυγμένων κρατών για Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά μέχρι το 2015.

Ποιοι στηρίζουν την εκστρατεία 1GOAL; Την εκστρατεία υποστηρίζουν μέχρι στιγμής δεκάδες προσωπικότητες από ολόκληρο τον κόσμο, ανάμεσά τους ο Μπόνο, ο Κέβιν Σπέισι, ο Σερ Μπομπ Γκέλντοφ, ο Γκόρντον Μπράουν, o Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο Τιερί Ανρί, ο Νουάνκο Κανού, η Τζέσικα Άλμπα, η Βασίλισσα Ράνια της Ιορδανίας, ο Σεπ Μπλάτερ και άλλοι πολλοί!

Κάλεσε κι εσύ μαζί τους, τους ηγέτες όλων των χωρών να κάνουν την εκπαίδευση για όλους πραγματικότητα. Γράψε το όνομά σου γι αυτούς που δεν μπορούν!
Στείλε με SMS τη λέξη AAH [KENO] και το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ σου στο 54002 (χρέωση 0,30€/sms συμπ. Φ.Π.Α.) ή υπόγραψε ηλεκτρονικά!
Αυτός ο αγώνας είναι για να πάνε 75 εκατομμύρια παιδιά σχολείο και να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Ας τελειώσει με το σκορ:
Εκπαίδευση - Φτώχεια, 1-0!
Γιατί διαλέξαμε το ποδόσφαιρο; Ένα παιχνίδι έχει τη δύναμη να ενώσει τον κόσμο. Με περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο θεατές, το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί το πιο δημοφιλές αθλητικό γεγονός στον κόσμο. Το Μουντιάλ του 2010 θα είναι το πρώτο στα χρονικά που διεξάγεται στην Νότιο Αφρική, όπου ζει το 50% των αναλφάβητων ανθρώπων σήμερα. Με όλα τα βλέμματα στραμμένα στην Αφρική τον επόμενο Ιούνιο, έχουμε την ευκαιρία να ενημερώσουμε για την ανάγκη εκπαίδευσης σε κάποιες από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου.
Η ActionAid είναι μέλος της Παγκόσμιας Εκστρατείας για την Εκπαίδευση και τα τελευταία επτά χρόνια πραγματοποιούμε την Παγκόσμια Εβδομάδα Δράσης για την Εκπαίδευση σε συνεργασία με σχολεία από όλη τη χώρα. Φέτος, θα οργανώσουμε μαζί δράσεις γύρω από το ποδόσφαιρο και το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Στην Ελλάδα ζητάμε την άμεση ανταπόκριση της κυβέρνησης στην εκπαιδευτική κρίση των αναπτυσσόμενων χωρών. Συγκεκριμένα, διεκδικούμε από την ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει προγράμματα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στις Λιγότερο Αναπτυγμένες Χώρες μέσω της Πρωτοβουλίας Εσπευσμένης Δράσης.
Το σχολείο μας παίρνει μέρος "στο μεγαλύτερο μάθημα" στις 20 Απριλίου 2010 και σας καλεί να συμβάλετε στη συγκέντρωση υπογραφών με τις οποίες ζητάμε χρηματοδότηση για ποιοτική δημόσια εκπαίδευση: Είναι δικαίωμα όλων.