Εφημερίδεες!!

Στο πλαίσιο του μαθήματος "Πολιτική και Δίκαιο", αποφασίσαμε με τους μαθητές της Β. τάξης να οργανώσουμε μια εβδομάδα ενημέρωσης στο σχολείο. Τα παιδιά έφεραν τον Κυριακάτικο τύπο και στήσαμε το περίπτερό μας που είχε αποκλειστικά εφημερίδες.

Η Χριστίνα και η Ιρίνα συνέλαβαν και υλοποίησαν την ιδέα. Τα υλικά που χρησιμοποίησαν ήταν απλά και χωρίς κόστος. Χαρτόνια και παλιές εφημερίδες σε συνδυασμό, έδωσαν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Aκόμη και το εσωτερικό του "οικήματος" φρόντισαν. Η στατική αξιοπιστία επιτεύχθηκε με τη βοήθεια της βάσης ενός παρατημένου ανεμιστήρα.

έκοψαν

κόλλησαν

διακόσμησαν με έξυπνο και ελκυστικό τρόπο τους "τοίχους"

κρέμασαν την πραμάτειά τους στο σχοινί, όπως συμβαίνει σε κάθε παραδοσιακό περίπτερο, για να διευκολύνουν τους λαθραναγνώστες.(μόνο τέτοιους είχαμε!)

καμαρώστε το αποτέλεσμα!

και να οι πρώτοι "πελάτες"

φυσικά κάναμε και τα εγκαίνια με φαγοπότι
( ψέματααα, συνέπεσαν οι φωτογραφικές στιγμές)

Έξοδος

Επισκεφθήκαμε το πλανητάριο και παρακολουθήσαμε το
" θάνατο των άστρων"

Αντιγράφουμε από τον οδηγό του Ιδρύματος

"Τα άστρα, όπως και κάθε τι άλλο στο Σύμπαν, γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Στα τελευταία στάδια της ζωής τους όλα τα άστρα μετατρέπονται σε κόκκινους γίγαντες. Το στάδιο αυτό είναι ο προθάλαμος του θανάτου τους... Κόψτε κάποιο λουλούδι. Δοκιμάστε ένα φρούτο. Χαιδέψτε το πρόσωπό σας. Όλα αυτά είναι κομμάτια κάποιου άστρου.Ο Ήλιος μας, η Γη μας και τα πάντα πάνω της δημιουργήθηκαν από αστρουλικά που εκτοξεύθηκαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια από κάποια καταστρεφόμενη αστρική έκρηξη σουπερνόβα. Ο θάνατος των άστρων είναι ταυτόχρονα ένα τέλος και μια αρχή. Είμαστε όλοι μας αστρόσκονη..."

Ακολουθώντας την προτροπή του οδηγού, μετά την παράσταση, πήγαμε στη μαρίνα του Φλοίσβου για να κάνουμε μια σύντομη πρακτική εφαρμογή και να δοκιμάσουμε κατά πόσο είμαστε αστρόσκονη. Έχουμε τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι δε μείναμε στη θεωρία, αλλά περάσαμε στην πράξη.

Οι σκύλοι, μόνιμοι κάτοικοι του Φλοίσβου, ήταν τα "πειραματόΖωα" μας.

Κορίτσια και αγόρια σε άλλους "Πλανήτες"

αλλά κάποια στιγμή συναντήθηκαν για να δοκιμάσουν την "αστρόσκονη" του Καφέ.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, στο Φλοίσβο με τα Κότερα υπήρχαν κάποιοι που δεν έψαχναν για αστέρια, αλλά δούλευαν .

Ένα ευχαριστώ καρδιάς

Με δυσκολεύουν πολύ οι αποχαιρετισμοί…πόσο μάλλον τώρα που πρέπει να αποχωριστώ φίλους, συναδέλφους, μαθητές και συνήθειες 30 χρόνων σ’ ένα χώρο που μου πρόσφερε πάρα πολλές χαρές και συγκινήσεις।
Στην πολύχρονη αυτή διαδρομή υπήρξαν και δύσκολες στιγμές… όμως οι εκπαιδευτικοί της γενιάς μου ευτυχήσαμε, περισσότερο στη δεκαετία του 80 και λιγότερο στη δεκαετία του 90, να ζήσουμε ένα σχολείο ζωντανό, με μαθητές διεκδικητικούς, πολιτικοποιημένους, με μαθητές που ήξεραν ή τους «επιτρεπόταν» να ονειρεύονται, με καθηγητές που έκαναν αισθητή την παρουσία τους στις συνεδριάσεις των συλλόγων, που διατύπωναν τη γνώμη τους χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος….είχαμε πολλές φορές ιδεολογικές συγκρούσεις αλλά ο καθένας αντιμετώπιζε με σεβασμό τον άλλο και ποτέ αυτές δεν στάθηκαν αφορμή για διενέξεις μεταξύ μας….όταν τελείωναν οι ατέλειωτες αυτές συζητήσεις είμαστε και πάλι φίλοι….ίσως και γι’ αυτό – όπως μου είπε και ο φίλος και συνάδελφος από τα παλιά Κώστας Γεωργιάδης - «καλά και δημιουργικά χρόνια» και σένα, Κώστα, τώρα που φεύγεις και συ - οι φιλίες εκείνες άντεξαν στο χρόνο.
Στα χρόνια αυτά έκανα πολύτιμους φίλους, που ξέρω πως, ακόμη κι αν δεν τους βλέπω συχνά, θα τους έχω και θα με έχουν κοντά τους όποτε χρειαστεί. Ευτύχησα να αποκτήσω όλα αυτά τα χρόνια φίλες με απίστευτη γενναιοδωρία: Αρετή, Μαρία, Ελένη, Λίλα, Αγγελική, Ελένη, Μάνια ευχαριστώ που υπήρξατε, υπάρχετε και είμαι σίγουρη ότι θα εξακολουθήσετε να υπάρχετε στη ζωή μου.
Αυτή τη γενναιοδωρία θα τη νιώσατε όλοι όσοι βρεθήκατε στην αίθουσα εκδηλώσεων στις 9 Οκτωβρίου. Εκεί ήταν όλες οι φίλες μου…Η Ελένη και η Μάνια μού «έστησαν» μια αποχαιρετιστήρια εκδήλωση τέτοια που θα ονειρεύονταν όλοι όσοι φεύγουν από την εργασία τους... Μου χάρισαν μια συγκλονιστική βραδιά γεμάτη αγάπη, νοσταλγία, συγκίνηση, ευαισθησία....
Ελένη, Μάνια σας είμαι ευγνώμων και για τη συγκεκριμένη βραδιά αλλά και για όλες τις όμορφες και δύσκολες στιγμές που περάσαμε μαζί। Μου είστε πολύτιμες. Για τη βραδιά του (απο)χαιρετισμού ευχαριστώ τους διευθυντές μου και φίλους πια τον κ. Ιωακειμίδη Ιωακείμ, τον κ. Λεοντάρα Μανώλη, τον κ. Παναγιωτόπουλο Ηλία και όλους τους συναδέλφους – παλιούς και νέους - που διέθεσαν το σαββατόβραδό τους και με κάθε τρόπο μου έδειξαν την αγάπη τους. Σας αγαπώ και θα σας θυμάμαι πάντα. Ευχαριστώ για τη βραδιά όλους τους μαθητές μου παλιούς και νέους για την παρουσία τους και την αγάπη τους. Ελένη (Τσαπρώνη), ευχαριστώ και για τη συμβολή σου στην εκδήλωση: ο χαιρετισμός και το τραγούδι στα Λατινικά, η συμμετοχή σου στη χορωδία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα…. Αγαπημένη μου Ελένη, (μαθήτρια) σ’ ευχαριστώ πολύ και για τη διασκευή του πιο καλού του μαθητή… Θεοδοσία μου, εκτός των άλλων σ’ ευχαριστώ και για το συντονισμό της χορωδίας…
Ευχαριστώ, Ελένη (Κυριμκύρογλου), και για το τελευταίο βίντεο που μου αφιέρωσες, το οποίο ήθελα να ανεβάσω εδώ – δεν μου έκανε όμως τη χάρη ο δαίμων της «μεταφόρτωσης» -, γιατί με συγκινεί αφάνταστα η αισθαντικότητα της Στέφης, η ποίηση του Ρίτσου, αλλά κυρίως γιατί μου θυμίζει μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της επαγγελματικής μου διαδρομής, μια και προέρχεται από εκείνη τη μαγευτική βραδιά στο Μουσείο Μπενάκη, για την οποία ευχαριστώ από καρδιάς την Αγγελική Κώττη – ναι, Αγγελική, κι εγώ δεν θέλω να χαθούμε – τη Λίλα, το Διονύση, την Άννα – μακάρι να ξαναβρισκόμαστε…εγώ πάντως είμαι διαθέσιμη – και όλα εκείνα τα γλυκά παιδιά της Καλλιθέας στα οποία εύχομαι κάθε επιτυχία στη ζωή τους. Σας αγαπάω και θα σας θυμάμαι! Ευχαριστώ επίσης και τις διαδικτυακές φίλες Roadartist και Κατερίνα για τις ευχές τους.

Η συγκίνηση, η θλίψη και ο πόνος τη στιγμή που αποχωριζόμουν τους φίλους, τους συναδέλφους, τους μαθητές και τις μαθήτριές μου δεν μου επέτρεψαν να εκφράσω τα συναισθήματα που πλημμύριζαν την ψυχή μου εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό και επέλεξα μέσα από αυτή τη σελίδα να πω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με αγκάλιασαν, με ανατροφοδότησαν, με πίστεψαν και συμπορεύτηκαν στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ανοιχτού στην κοινωνία σχολείου, ανοιχτού στη δημιουργία και στον πολιτισμό, ενός σχολείου που θα προετοίμαζε, μέσα από δημοκρατικές λειτουργίες, πολίτες ευαισθητοποιημένους, σκεπτόμενους και ικανούς.
Με τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε - κατά καιρούς – τις ίδιες ιδέες και αξίες και τα ίδια όνειρα προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μια σχολική κοινότητα αλληλεγγύης, ευγένειας, αξιοπρέπειας, ήθους, σεβασμού, πνευματικής προσφοράς, ανοχής και ανεκτικότητας. Μαζί διαμορφώσαμε την ταυτότητα αυτού του σχολείου, με συλλογικότητα και χωρίς ανταγωνισμούς, με μόνο κριτήριο την προκοπή των μαθητών μας.
Υποφέρω αφάνταστα που απομακρύνομαι από το χώρο και τον τόπο που καταξιώθηκα επαγγελματικά, από τον τόπο που κατέθεσα κομμάτια ψυχής και ζωής. Φεύγω «χορτασμένη» από ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα, που στήριξαν τις όποιες προσπάθειές μου και μου έδιναν κουράγιο και δύναμη για το καλύτερο...
...Ανοίγω μια πελώρια αγκαλιά για όλους τους μαθητές και όλες τις μαθήτριές μου που όλα αυτά τα χρόνια μού έδιναν δύναμη, ζωντάνια, κουράγιο και εγρήγορση να μάχομαι – πέρα από τη διδασκαλία της σχολικής τάξης – για τη διαμόρφωση πολύπλευρων χαρακτήρων που καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη και κάνουν τη ζωή άξια να τη ζεις। Θέλω να πω σε όλους σας ότι η παρουσία σας θα παραμείνει ζωντανή στη μνήμη της καρδιάς μου. Να σας διαβεβαιώσω για την άπειρη αγάπη, εκτίμηση και αποδοχή που εισέπραξα από όλους σας. Να σας πω ότι αποτελείτε μέρος πολύτιμο της ζωής μου, αφού κοντά σας ένιωσα την αγάπη, τη ζεστασιά και την ανθρωπιά.
...Αν και σωματικά μακριά, πνευματικά και ψυχικά θα είμαι – όπως πάντα – στο πλευρό όλων σας, στη διάθεσή σας οποιαδήποτε χρονική στιγμή, στην αγάπη της καρδιάς σας.

Λήθη και θέαμα

Μια διαφορετική προσέγγιση της επιχείρησης διάσωσης των μεταλλορύχων που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία. Γράψτε τη γνώμη σας, προκειμένου να ανοίξουμε μια συζήτηση σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και το ρόλο των ΜΜΕ.

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ Ελευθεροτυπία 14-10- 2010

"Η μεγαλύτερη επιχείρηση διάσωσης ύστερα από εργατικό ατύχημα στην ιστορία της ανθρωπότητας συνεχιζόταν με αμείωτους ρυθμούς χθες το βράδυ, on line πάντα στους δέκτες εκατομμυρίων θεατών, σ' όλο τον πλανήτη. ΟΙ 32 Χιλιανοί κι ένας Βολιβιανός μεταλλωρύχοι έζησαν 69 ολόκληρες ημέρες σε βάθος περίπου 700 μέτρων -όσο ένας ουρανοξύστης 200 ορόφων- περιμένοντας τον θαλαμίσκο «Φοίνιξ», ο οποίος σε 15 λεπτά ανέβαζε έναν έναν από την κόλαση στη ζωή.

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ διάσωσης είναι ένα θαύμα της σύγχρονης τεχνολογίας. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με τη βοήθεια της NASA, που εφάρμοσε επιτυχώς διαστημική τεχνολογία. Εκλήθησαν οι καλύτεροι διασώστες του είδους. Κατασκευάστηκαν ειδικές στολές με εσωτερική επένδυση από ίνες χαλκού για να αποφύγουν τις μολύνσεις και εξωτερική από υλικό που προσαρμόζεται στη θερμοκρασία. Συνδέθηκαν με ειδικά όργανα για να παρακολουθούνται ανά λεπτό όλες οι ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού τους, ακολούθησαν ειδική δίαιτα υγρών για να μην κάνουν εμετό, κατά την κίνηση του «Φοίνικα» προς την ελευθερία.

ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ και εντυπωσιακός ο κατάλογος των μέσων υπερσύγχρονης τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάσωση αυτών των 33 ανθρώπων. Εξυπακούεται ότι τεράστια είναι και τα ποσά σε εκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν για την επιχείρηση διάσωσης. Και ορθώς, γιατί η ανθρωπότητα χρωστάει σ' αυτούς τους εργάτες.

ΑΛΛΑ ας αντιστρέψουμε προς στιγμήν την εικόνα. Αυτοί οι 33 άνθρωποι, μαζί με άλλους συντρόφους τους, είχαν οι ίδιοι αποφασίσει, για ένα ελαφρώς καλύτερο μεροκάματο, να δουλέψουν στο ορυχείο χρυσού και χαλκού του Σαν Χοσέ στη Βόρεια Χιλή, γνωρίζοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας στο ορυχείο ήταν ελάχιστα, αν όχι ανύπαρκτα. Ηδη το τελευταίο διάστημα ένας άνθρωπος έχει χάσει τη ζωή του και άλλοι δύο τα πόδια τους, στο ορυχείο, μας πληροφορούν ξένα ΜΜΕ.

ΜΕΧΡΙ τον περασμένο Αύγουστο, όταν συνέβη το ατύχημα με τους 33 μεταλλωρύχους, κανείς δεν είχε συγκινηθεί με τις προηγούμενες απώλειες στο ορυχείο, που γρήγορα καλύφθηκαν από τη λήθη του «εργατικού ατυχήματος», όπως σύντομα και αδιάφορααναφέρουν τα ΜΜΕ, αν το σημειώνουν καν.

Και πολύ περισσότερο κανείς δεν ήταν διατεθειμένος στη μακρινή Χιλή να διαθέσει ή να εξαναγκάσει να διατεθούν «λίγα» κονδύλια για τα μέτρα ασφαλείας στο ορυχείο, που θα είχαν αποτρέψει ή μετριάσει την παρ' ολίγον τραγωδία.

ΟΤΑΝ θα σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και θα απομακρυνθούν τα απομεινάρια της υπερτεχνολογίας από το ορυχείο, τότε τα ΜΜΕ οφείλουν να παραμείνουν επί τόπου για να καλύψουν την εφαρμογή των πρόσθετων μέτρων ασφαλείας στο ορυχείο. Διαφορετικά, για ακόμα μία φορά θα έχουν κάνει το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά: να προσφέρουν θέαμα!"

Η μεγάλη " έξοδος"!

ΧΑΙΡΕ ΔΑΣΚΑΛΑ!
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΟΥΝ

Η Δάφνη και ο Δημήτρης ετοίμασαν το πανό με τον μεγαλοπρεπή χαιρετισμό στα Λατινικά ( η έμπνευση ήταν της φίλης Ελένης Τσαπρώνη ), για να τιμήσουν τη μακρόχρονη προσφορά της Ειρήνης στους μαθητές όλων αυτών των χρόνων।

Το Σάββατο το σχολείο άνοιξε την αγκαλιά του και μας υποδέχθηκε για να αποχαιρετήσουμε την Ειρήνη। Όπου κι αν κοίταζες συναντούσες μάτια βουρκωμένα από τη συγκίνηση, άκουγες τρυφερές και νοσταλγικές κουβέντες και βέβαια επιφωνήματα του τύπου " πω- πω πόσα χρόνια πέρασαν από τότε!"। Ήρθαν παλιοί μαθητές /τριες -πλέον άνδρες και γυναίκες, αλλά στα δικά μας μάτια πάντα έφηβοι- και συνάδελφοι για να ξαναβρεθούν μαζί μας σ' αυτή τη μεγάλη γιορτή. Το σχολείο της Κοκκινιάς απέδειξε ακόμη μια φορά ότι ξέρει να υποδέχεται αλλά και να αποχαιρετά .

"Ea nox nunc manet"

"Αυτή η νύχτα μένει"

Οι μαθήτριες της θεωρητικής τραγούδησαν το γνωστό τραγούδι, φυσικά στα Λατινικά!

Ο κ. Παναγιωτόπουλος, ο κ. Ιωακειμίδης (ένας από τους παλιούς Διευθυντές του σχολείου), ο Κώστας Μεντής , ο Νίκος Αγγελόπουλος μίλησαν για την κοινή ζωή τους με την Ειρήνη στο σχολείο της Κοκκινιάς.

Η Ειρήνη έκανε μια αναδρομή σε πρόσωπα και γεγονότα και μάς συγκίνησε όλους με τον τρυφερό αλλά και νοσταλγικό της λόγο.

Λουλούδια, γλυκά, το λεύκωμα που ετοίμασαν οι μαθητές και τα δώρα των φίλων και συναδέλφων ήταν η ένδειξη της μεγάλης αγάπης στην Ειρήνη।

Και βέβαια υπήρχε άφθονο φαγητό και ποτό.

Αφιερώσαμε στην Ειρήνη το τραγούδι που εμπνεύστηκε η Ελένη Γαβαλά (πρώην μαθήτρια) σε μουσική Γ. Ζαμπέτα.

Αφού καιρό εδίδασκα, στο δέκατο σχολείο(οοοοο)

τη σύνταξή μού έδωσε,το τέταρτο γραφείο॥

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει…

Μες στο σχολείο άποψη, είχα ισχυροτάτη(ηηηηη)

Και στο ιστολόγιο έγραφα, με έμπνευση, γεμάτη…

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

Κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει…

Στην ανωτάτη εκπαίδευση, προβόδισα και χίλιους(οοοοο)

Και πρότυπο ήμουν σωστό, για μαθητές και φίλους…

Ο πιο καλός, καθηγητής, ήμουν κι έκανα θραύση(ηηηηη)

κι οι μαθητές μου με είχανε, μη βρέξει και μη στάξει

Στα ΄ξηντα πέντε έτη μου, θα ΄μουν γέρικο άτι(ιιιιι)

Μα φέτος που αποσύρομαι, είμαι ακμαιοτάτη!!!

Ειρήνη δε σου κρύβω ότι μας λείπεις πολύ।
Σου ευχόμαστε να είσαι καλά και να μη μας ξεχνάς!

Αποχαιρετισμός...

Οι παράπλευρες απώλειες της φετινής σχολικής χρονιάς - συνταξιοδοτήσεις - δυστυχώς χτύπησαν και τη δική μας πόρτα. Μια αγαπημένη φίλη και συνάδελφος, η Ειρήνη Λιβανού, πήρε την απόφαση να "κλείσει" αυτόν τον πετυχημένο κύκλο στο σχολείο μας, το σχολείο της Κοκκινιάς. Το ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στις 19.00 θα συναντηθούμε στο σχολείο (Κεχαγιά 6), για να θυμηθούμε την κοινή μας πορεία. Σας περιμένουμε με χαρά, ο καθένας από τη δική του θέση-συνάδελφοι, μαθητές, φίλοι- να βοηθήσουμε όλοι μαζί σ'αυτή την προσπάθεια.

Τα λάθη είναι το καλύτερο σχολείο!

Η αφίσα του φεστιβάλ

Τα σφάλματα διδάσκουν περισσότερα, διακηρύσσει με το «Φεστιβάλ των Λαθών» φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο

ΠΑΡΙΣΙ Τα λάθη όχι μόνο μας μαθαίνουν περισσότερα από τα «σωστά» αλλά ενδέχεται κάποια στιγμή στο μέλλον να μας μεταμορφώσουν σε... ιδιοφυΐες! Κάπως έτσι σκέφτονται οι γάλλοι διοργανωτές του σεμιναρίου «Detrompez-Vous» ή, όπως αποκαλείται πιο λαϊκά, του «Φεστιβάλ των Λαθών», το οποίο ξεκίνησε προχθές στο φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο Εcole Νormale Superieure. Το φεστιβάλ απευθύνεται σε μαθητές, αλλά το μήνυμά του προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς είναι σαφές: «Μάθετε τα παιδιά να κάνουν λάθη!».

Το σεμινάριο απευθύνεται σε μαθητές ως 18 ετών, οι οποίοι θα διδαχθούν την αξία των λαθών όχι μόνο στη μαθησιακή διαδικασία αλλά γενικά σε όλη τους τη ζωή. Αλλωστε, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του φεστιβάλ, πολλές μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν κατά λάθος. Η διδασκαλία της αξίας του λάθους γίνεται σε ολιγομελείς ομάδες, με τη μέθοδο των εργαστηρίων (workshops) ανά γνωστικό αντικείμενο, π.χ. Μαθηματικά, Ιστορία, Γλώσσα κτλ.

Οι εμπνευστές του τετραήμερου φεστιβάλ, το οποίο διοργανώνεται για πέμπτη συνεχή χρονιά, αποφάσισαν να αντισταθούν σε αυτό που αποκαλούν «αυστηρό, στρυφνό και ενίοτε αντιπαιδαγωγικό γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα». Κατά τη γνώμη τους, τα γαλλικά σχολεία μαθαίνουν στα παιδιά έναν συγκεκριμένο και φαινομενικά ακλόνητο τρόπο σκέψης, χωρίς να τους δίνουν κανένα απολύτως περιθώριο να παρεκκλίνουν έστω στο ελάχιστο, ώστε να αποκαλύψουν τις κρυμμένες πτυχές της δημιουργικής φαντασίας τους. «Το εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας είναι εδώ και πολλές δεκαετίες βασισμένο πάνω στο αξίωμα ότι τα λάθη κάνουν κακό στη μαθησιακή διαδικασία. Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αυτής, που μπορούν να μας κάνουν να προοδεύσουμε ως άνθρωποι» τονίζει η καθηγήτρια και υπεύθυνη του σεμιναρίου Μαέλ Λενουάρ, προσθέτοντας ότι «το φεστιβάλ αυτό έρχεται ως αντίδραση στο αρτηριοσκληρωτικό γαλλικό εκπαιδευτικόσύστημα, το οποίο ευνουχίζει τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ο ίδιος ο ΑλβέρτοςΑϊνστάιν ήταν αυτός που είχε πει ότι η παντελής έλλειψη ιδεών και φαντασίας είναι ο καλύτερος τρόπος να μην κάνεις καθόλου λάθη».

Με την άποψή της συντάσσεται και ο Φρανσουά Ταντέι, πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού, το οποίο φαίνεται να έχει... κακοπέσει στα χέρια μιας δασκάλας με λιγοστή (ή καθόλου) φαντασία.

«Η δασκάλα του μου είπε ότι είναι πολύ καλό παιδί, μόνο που κάνει πολλές ερωτήσεις. Λες και οι ερωτήσεις είναι κάτι κακό. Κι εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα του γαλλικού εκπαιδευτικούσυστήματος:θεωρεί ότι ακόμη και ένα εξάχρονο παιδί πρέπει να γνωρίζει όλες τις απαντήσεις»

Ελάχιστοι έχουν τολμήσει, μέχρι στιγμής, να πάνε κόντρα στο υπάρχον εκπαιδευτικό ρεύμα. Ενας εξ αυτών είναι ο Τζιρολάμο Ραμούνι , καθηγητής στο Γαλλικό Κονσερβατουάρ Τεχνών. Ο ιταλός καθηγητής ενθαρρύνει τους μαθητές του να κάνουν συνεχώς λάθη, ως απαραίτητο μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, και ενίοτε τους βάζει ακόμη και γρίφους που λύνονται δυσκολότερα και από τον... κύβο του Ρούμπικ.

«Στην αρχή αρνούνται να τους λύσουν, φοβούμενοι ότι σίγουρα θα αποτύχουν. O ταν όμως καταλαβαίνουν ότι με ένα λάθος δεν έρχεται δα και το τέλος του κόσμου, τότε μπορεί να επιστρατεύσουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και τη δημιουργική φαντασία τους και να φτάσουν στην επίλυση του γρίφου» εξηγεί ο καθηγητής.

«Τα παιδιά μας χωρίζονται σε αυτά που κάνουν το “σωστό” και σε αυτά που κάνουν το “λάθος” και στιγματίζονται από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, με τη βαθμολογική κλίμακα. Και αυτό το βρίσκω φριχτό» δηλώνει η Ιζόλντ Σερφατί, μια μητέρα που συνόδευσε τον 12χρονο γιο της στο «Φεστιβάλ των Λαθών». λέει ο κ. Ταντέι.

Από την εφημερίδα το "Βήμα"
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=344750&dt=23/07/2010


Υ.Γ Πόσο χρήσιμο θα ήταν και για το ελληνικό σχολείο ή γενικότερα για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να αναζητήσει τη συμβολή του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία.