Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Έλληνας γεννιέσαι ΚΑΙ γίνεσαι

Με αφορμή το μεταναστευτικό νομοσχέδιο για την πολιτογράφηση των μεταναστών δεύτερης γενιάς και τη συζήτηση που προκάλεσε, αντιγράφουμε σχετικά αποσπάσματα από την Ελευθεροτυπία και το Βήμα (17-1-2010) . Το άρθρο της Ελευθεροτυπίας περιγράφει τις ιστορίες δύο μεταναστών, ενώ αυτό του Βήματος περισσότερο θεωρητικό ("Πολιτογράφηση και πολιτισμική ενσωμάτωση των μεταναστών" ) προσπαθεί να αναδείξει τη σχέση ανάμεσα στην ιδιότητα του πολίτη και στην κοινότητα μνήμης και εμπειρίας.

"Ο 30χρονος Νταριέλ Σίνα είναι απόφοιτος της Νομικής Αθηνών. Στην ίδια σχολή έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αμέσως μετά συμμετείχε σε πρόγραμμα «Εράσμους» στη Γερμανία και φέτος ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Δημόσιο Δίκαιο. Μέχρι πριν από δύο μήνες πηγαινοερχόταν Αθήνα-Τίρανα. Τώρα εγκαταστάθηκε στην Αλβανία. Διδάσκει στη Νομική Σχολή Τιράνων ως λέκτορας καθηγητής. «Είναι για μένα μία λαμπρή σταδιοδρομία σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου δεν είχα το δικαίωμα εγγραφής στο δικηγορικό σύλλογο και ως εκ τούτου επαγγελματικά δικαιώματα».

"Οταν ο Ντένις Βούκα αποφοίτησε με άριστα από το παιδαγωγικό της Φιλοσοφικής Σχολής, δεν ήξερε τι τον περίμενε: «Ισως θα έπρεπε να το είχα ψάξει περισσότερο. Ημουν αφελής. Γνώριζα ότι χωρίς την ελληνική ιθαγένεια δεν μπορούσα να πάω στην αστυνομία, σε στρατιωτικές σχολές και να διδάξω σε δημόσιο σχολείο. Αλλά δεν πίστευα ότι θα πάω στη Φιλοσοφική Σχολή, σε ένα κατεξοχήν φιλελεύθερο πεδίο επιστημών, το οποίο δεν διακρίνει τους ανθρώπους σε όμοιους και ανόμοιους, σε ανώτερους και κατώτερους και στη συνέχεια δεν θα μπορούσα να εργαστώ με τη μόνη δικαιολογία ότι είμαι ξένος. Δεν το φανταζόμουν».

Πολιτογράφηση και πολιτισμική ενσωμάτωση των μεταναστών

Κοινότητα μνήμης
και κοινότητα πολιτών


Στην πρώτη, η ιδιότητα του πολίτη ή καλύτερα η κοινότητα των πολιτών απαιτεί επίσης μια κοινότητα βιωμένων ή αποκτημένων μέσω της εκπαίδευσης εμπειριών. Κάθε κοινότητα για να γίνει βιώσιμη χρειάζεται να αποκτήσει ένα ελάχιστο κοινό απόθεμα αναφορών. Αναγνώριση συμβολισμών, στοιχειώδεις κοινές γνώσεις, αποδοχή μιας βασικής δεοντολογίας, κάποιες κοινές στάσεις. Διαφορετικά πρόκειται για κοινότητες που απλώς συμβιώνουν στον ίδιο χώρο. Συμβίωση με εύθραυστη ανοχή στην καλύτερη περίπτωση, με αμοιβαία καχυποψία που μπορεί εύκολα να γίνει ανοιχτή εχθρότητα στη χειρότερη, χωρίς αλληλεγγύη σε κάθε περίπτωση. Ιστορικά, ο ρόλος των εθνικών κρατών, φορές συμμετοχικά, φορές αυταρχικά, ήταν να δημιουργήσουν από ανομοιογενή πληθυσμό ένα λαό. Ετσι δημιουργήθηκε και η σύγχρονη Ελλάδα, μέσα από μια διαδικασία που δεν έληξε τον 19ο αι., αλλά συνεχίστηκε και μετά το 1922, και στα μεταπολεμικά χρόνια.
Γιατί όμως είναι απαραίτητη η προοπτική τού να γίνει κανείς πολίτης προκειμένου να αποκτηθεί ένα κοινό απόθεμα ιστορικών και μνημονικών αναφορών; Πρώτο, γιατί τα κίνητρα για να γνωρίσουμε το παρελθόν και οι αντιλήψεις μας γι΄ αυτό προϋποθέτουν κάποιες προσδοκίες για το μέλλον. Αν το μέλλον είναι σκοτεινό, επισφαλές, επικίνδυνο, τότε τις εικόνες, τις αντιλήψεις και τα συναισθήματα για το παρελθόν τις κατακλύζουν αισθήματα ματαιότητας, αντίδρασης, εκδίκησης και μηδενισμού. Αν στρέφουμε τα νώτα μας στο μέλλον, βλέπουμε το παρελθόν ως περιχαράκωση της ταυτότητάς μας, με αμυντικά ανακλαστικά. Οταν όμως βλέπουμε το μέλλον ως κοινό μέλλον με κάποια αισιοδοξία, το παρελθόν μας το σκεπτόμαστε ως ανοικτό, επικοινωνήσιμο και μεταφράσιμο αφήγημα. Εξάλλου, αν ο άλλος δεν σε σέβεται και δεν υπάρχει ελπίδα να σε αναγνωρίσει ως ισότιμο, γιατί να σεβαστείς και να εκτιμήσεις την ιστορία και τον πολιτισμό του; Αν ο άλλος δεν σου αναγνωρίζει τις δικές σου εμπειρίες, αν δεν εκτιμά τη γλώσσα, την κουλτούρα σου, αν αγνοεί την ιστορία σου, τότε γιατί εσύ θα εκτιμήσεις τη δική του; Αυτά επιτάσσουν το ελάχιστο δικαιοσύνης και συμμετοχής που είναι απαραίτητα για τη συμβίωση.

Η αναγνώριση του διαφορετικού


Είναι ασφαλώς επιθυμητό όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα, για να αποκτήσουν επικοινωνία και για να ζήσουν μια καλή ζωή, να μοιράζονται ένα ελάχιστο γλωσσικής ικανότητας, κοινών διανοητικών και συναισθηματικών αναφορών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ιδρύσουμε θεσμούς διά βίου εκπαίδευσης ανοιχτούς, προσιτούς στους μετανάστες. Αλλά προϋποθέτει ευρύτερα μια πολιτισμική στάση που διακρίνεται από αμοιβαιότητα, αλληλοαναγνώριση. Χρειάζεται η ικανότητα και η θέληση να εντάξουμε στον ιστορικό και πολιτισμικό μας ορίζοντα όχι μόνο τη δυνατότητα της ανάγνωσης και της αναγνώρισης του διαφορετικού, αλλά και να μπορούμε να μεταφράζουμε τις δικές μας εμπειρίες στους κώδικες των άλλων και τις δικές τους ιστορίες στους δικούς μας κώδικες. Εξυπακού εται χωρίς πλέγματα υπεροχής ή μειονεξίας, απαλλαγμένοι από αντιλήψεις για ανώτερους και υποδεέστερους πολιτισμούς.
Αν θέλουμε να είμαστε ταυτόχρονα ρεαλιστές και ανθρωπιστές, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους μετανάστες που θα πολιτογραφηθούν και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, από την άποψη της ιστορικής συνείδησης και κουλτούρας, είναι ότι γι΄ αυτούς, ακόμα κι αν γεννήθηκαν εδώ, το τραύμα τού πώς έφυγαν από τις χώρες τους, κάτω από ποιες συνθήκες ήλθαν και επιβίωσαν ή εξακολουθούν να επιβιώνουν εδώ, είναι πρόσφατο, βιωματικό, επαναλαμβανόμενο. Αντίθετα σε εμάς τα μεγάλα συλλογικά τραύματα, του εμφυλίου και της προσφυγιάς, είναι πίσω από αρκετές δεκαετίες που ζήσαμε ειρηνικά και με σχετική άνεση.

Τι είδους κοινωνία επιδιώκουμε

Δεν πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο ότι τα γεγονότα της δικής μας ιστορίας και τα στοιχεία της κουλτούρας μας αποκτούν το ίδιο νόημα όταν μεταβιβάζονται σε ανθρώπους με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο, γλωσσική και θρησκευτική παιδεία και διαφορετικά βιώματα. Αν άρουμε το αυτονόητο, θα εγκαταλείψουμε τον υπεροπτικό διδακτισμό. Ακόμη περισσότερο θα αναρωτηθούμε για τη νοηματοδότηση της ιστορίας, της εμπειρίας και του πολιτισμού μας όχι μόνο απέναντι στους ξένους που θα πολιτογραφηθούν, αλλά επίσης και ανάμεσα στις διαφορετικές ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες που συγκροτούν την ελληνική κοινωνία, που δεν είναι καθόλου ενιαία όπως τη φαντάζεται ο επίσημος λόγος. Θα γίνουμε ενδεχομένως ικανοί να δούμε ότι το παρελθόν δεν είναι η αποστεωμένη και απολιθωμένη αποτύπωσή του στα μουσεία και στα βιβλία, αλλά μια ζωντανή κουλτούρα που πάλλεται καθώς διασταυρώνεται με τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις ελπίδες του σώματος των πολιτών στο οποίο μετέχουμε, μέσα στις συγκεκριμένες πραγματικότητες που ζούμε. Οι προκλήσεις του σήμερα είναι μια ευκαιρία για σκεφτούμε πού θέλουμε να πάμε, τι είδους κοινωνία επιδιώκουμε. Να σκεφτούμε το παρελθόν με αφετηρία το μέλλον, κι όχι το μέλλον δεσμευμένοι από το παρελθόν.

Συμπερασματικά, για να δημιουργηθεί πολιτισμική κοινότητα χρειάζεται ισοπολιτεία και, κατά συνέπεια, συνείδηση πολίτη. Η συνείδηση του πολίτη και η ιστορική συνείδηση είναι χρησιμότερες από την έννοια της εθνικής ταυτότητας. Γιατί η εθνική ταυτότητα είναι παγιωμένη και κλειστή. Αντίθετα, η συνείδηση του πολίτη είναι ανοιχτή και δημιουργική και η ιστορική συνείδηση στοχαστική και ερευνητική. Το ζήτημα δεν είναι να απεμπολήσουμε την εθνική ταυτότητα, αλλά να την εντάξουμε
στη συνείδηση του πολίτη, να την αναστοχαστούμε σε ένα περιβάλλον που αλλάζει και μεταβάλλεται. Να δώσουμε στα παιδιά μας τα εφόδια να ζήσουν δημιουργικά και χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις με τη σύγχρονη, ευέλικτη και ευρύχωρη πολλαπλή ταυτότητα που εκ των πραγμάτων αποκτούν.

Αντώνης Λίακος
καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών


7 σχόλια:

  1. Παιδιά, καλή χρονιά κι από 'δω.
    Ωραίες οι επιλογές, Ελένη.
    Αναλογίζομαι πόσο αφελής ήμουν, όταν αισθάνθηκα έκπληξη, βλέποντας πως στο βηματάκι που πάει να γίνει στο θέμα αυτό, εγείρονται εμπόδια, συζήτηση, πολεμική...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ... ΕΑΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΑ ΚΟΤΣΙΑ ΑΣ ΚΑΤΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ,ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΖΗΝ. ΔΕΝ ΤΑ ΒΡΗΚΑΜΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ,ΟΥΤΕ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ.
    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΣΕ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΧΟΛΙΑΖΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΑ BLOGS ...ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΜΟΝΟ ΔΥΟ Ή ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΑΝ ΣΤΟ ΗΛΙΚΙΑΚΟ ΟΡΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ (ΚΙ ΕΤΣΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ); ΝΑΙ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΣΥΝΤΑΞΗ. ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΑΑΑΡΑΑΑΑ ΠΟΛΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ 45 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ 500€ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟ ΜΗΝΑ; ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ ΜΙΛΑΤΕ; ΜΗΠΩΣ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΨΗΦΟΘΗΡΗΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ; ΓΙΑΤΙ ΕΑΝ ΤΟ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ,ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΜΑΣ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΝΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙΑΣ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ...
    ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥΣ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ; ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ;
    ΝΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΡΟΝΗΣΗ ΟΜΩΣ .

    ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ,ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ Β.ΗΠΕΙΡΟ,ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΤΡΙΖΟΥΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελένη μου, δεν θυμάμαι αν έχουμε πει Χρόνια Πολλά, Καλή χρονιά! Να είμαστε καλά και να τα λέμε!

    Το θέμα σου, πολύ σοβαρό, αλλά με διχάζει.
    Κάπου, κάτι δεν κατάλαβα καλά, κάπου, κάτι με φοβίζει...
    Συμπονώ και νιώθω τους μετανάστες, έχω πολλούς φίλους μετανάστες. Ήμουνα πολύ ρομαντική με το φαινόμενο, μέχρι που ήρθα στην Αθήνα και κάπου εκεί στην Ομόνοια, έπαθα σοκ! Φοβήθηκα...
    Έννιωσα ξένη στη χώρα μου και απροστάτευτη.
    Δεν με πείραξε το χρώμα, η διαφορετική διάλεκτος, αλλά το πλήθος!
    Έψαχνα απεγνωσμένα έναν Έλληνα, για να ρωτήσω πως θα πάω κάπου και δεν υπήρχε!
    Κι εκείνοι, οι άλλοι άνθρωποι, με κοίταζαν τόσο περίεργα!
    Δεν ξέρω, Ελένη μου! Μακάρι να βρεθεί μια χρυσή τομή στο θέμα αυτό!Να μείνουν και να έχουν ίσσα δικαιώματα με όλους μας, μα ποιο το μέλλον μιας χώρας, όταν χάνουμε ή ποτέ δεν βρήκαμε τα δικά μας;
    Γι' αυτό σου λέω! Μεγάλο και δύσκολο κεφάλαιο!
    Αφού τους δέχεσαι σα χώρα, είσαι υποχρεωμένος να τους εξασφαλίσεις και ποιότητα ζωής! Αλλιώς, κλείσε σύνορα!
    Τι να πω;
    Έτσι λέει το φτωχό μου το κεφάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. http://www.youtube.com/watch?v=6-3X5hIFXYU&feature=PlayList&p=19752FFE47EE6AA7&index=32

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημερα σε ολους.
    Το κλειδι παιδια στο ζητημα ειναι το εξης:
    Δεν προκειται να υπαρξει ομαλη συμβιωση ελληνων και μεταναστων οσο τα συννορα μας ειναι ορθανοιχτα. Οποιος δεν τονιζει αυτο νομιζω οτι λεει μισες αληθειες. Η αληθεια πολλες φορες ποναει και εγω θα ηθελα πολυ να ειχαμε τη δυνατοτητα να δεχομαστε καθε χρονο και πιο πολλους μεταναστες.Ομως οι αληθινοι δημοκρατες καταλαβαινουν πολυ καλα οτι υπαρχει προβλημα με τα εκατομμυρια των φουκαραδων που αναγκαζονται για πολλους λογους να παρατησουν τις χωρες τους και να αναζητησουν ενα καλυτερο αυριο χιλιαδες χλμ μακρυα απ τον τοπο τους.
    Ομως,αυτο δεν πρεπει να μας κανει απανθρωπους.Ισα ισα. Εμεις ως Ελληνες εχουμε καθηκον να τακτοποιησουμε οσους ηδη ζουν κοντα μας. Να πουμε ναι στο νομοσχεδιο. Ας ειναι και λιγο. Ειναι σε θετικη κατευθυνση. Οσοι ζουν πια μαζι μας,πρεπει να νιωθουν και ισοι με ολους. Ολοι ανθρωποι ειμαστε. Κι αν ζουν επι χρονια εδω, φυσικα και να μπορουν να εχουν και λογο στα κοινα της νεας τους πατριδας. Φυσικα και τα παιδια τους πρεπει να απολαμβανουν της παιδειας της χωρας, φυσικα και να παιρνουν και την ιθαγενεια αφου για τα περισσοτερα απ αυτα δεν υπαρχει αλλη πατριδα απ αυτη που ζουν τη ζωη τους. Και στο τελος τελος πρεπει να καταλαβουμε οτι αφου ζουν μαζι μας ετσι κι αλλιως , χιλιες φορες καλυτερα να ζουν νομιμα κι οχι ως παρανομοι να σπρωχνοντε στην ανασφαλιστη και με χαμηλο μεροκαματο εργασια η στην παραβατικοτητα για να επιβιωσουν. Δεχτειτε τους μεταναστες μας. Σφιξτε τους το χερι. Αγκαλιαστε τους σαν αδερφια. Συνδικαλιστητε ολοι μαζι εργατες ελληνες και ξενοι. Διεκδικηστε ολοι μαζι ενα καλυτερο μελλον απο τα αρπακτικα που μας το κλεβουν. Ετσι θα'μαστε πιο δυνατοι. Αφηστε τους μεταναστες να συμβαλλουν στην προοδο της πατριδας μας. Να μας μπολιασουν και με τη δικια τους ποικιλομορφια, με τη δικια τους δυναμη, με τα δικα τους θετικα προσημα. Μονο ετσι θα διαφυλαξουμε το μεροκαματο, τις δουλειες ολων και θα συμβαλλουμε στην προκοπη του τοπου μας. Το αν δεν υπαρχουν δουλειες σημερα στη χωρα, δεν φταινε αυτοι οι ανθρωποι. Φταινε οι κυβερνησεις τοσων δεκαετιων που αποβιομηχανισαν τη χωρα και την εβγαλαν απο καθε αναπτυξιακη οδο.Φταινε αυτοι που εφεραν την παιδεια και την υγεια στα σημερινα της χαλια. Γι αυτο δεν υπαρχουν εργοστασια, γι αυτο φυτοζωουν οι αγροτες, γι αυτο ο δημοσιος τομεας εχει φτασει να ειναι ο μεγαλυτερος στην Ευρωπη, γι αυτο ειμαστε η χωρα των φροντιστηριων, γι αυτο το μονο που εχουμε καταφερει ειναι να ειμαστε μια χωρα μονο μεταπρατισμου και παροχης υπηρεσιων. Γι αυτο λεω παλι, ελεγχος στα συνορα. Αυτο κρινει και το βαθμο επιτυχιας ομαλης ενταξης των ηδη κατοικουντων στη χωρα. Τα συνορα να μην ειναι πλεον ορθανοιχτα. Οσο συνεχιζουν να περνουν ανεξελεγκτα χιλιαδες τοσο το προβλημα θα διαιωνιζεται. Κι αν δε λυθει αυτο το οποιο νομοσχεδιο θα ειναι ακαρπο.
    Τα σεβη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νεα αριστερα

    Αυτα που γραφεις και στα οποια συμφωνω απολυτως τα λενε τα "αριστερα κομματα" της χωρας? Δε νομιζω, τελος παντων.

    Φιλε Διονυση
    καλημερα και καλη χρονια.
    Θα χαρω πολυ αν επικοινωνησουμε (email) για ενα ζητημα που θα ηθελα τη γνωμη σου. Ευχαριστω και καλημερα σε ολους

    ΑπάντησηΔιαγραφή