Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Χωροχρήστες

" Η γειτονιά. Τι είναι η γειτονιά; Σ' αυτή τη γειτονιά μένεις; Είσαι της γειτονιάς; Άλλαξες γειτονιά; Σε ποιά γειτονιά μένεις τώρα;
Ε, λοιπόν, έχει κάτι άμορφο η γειτονιά: ένα είδος ενορίας ή, κατά κυριολεξία, το τεταρτημόριο ενός Διαμερίσματος, ένα μικρό τμήμα πόλης που οργανώνεται γύρω από ένα αστυνομικό τμήμα..
Πιο συγκεκριμένα: είναι το τμήμα της πόλης μέσα στο οποίο μετακινείσαι με τα πόδια, ή για να το πούμε εν είδει κοινοτοπίας, το τμήμα της πόλης στο οποίο δε χρειάζεται να πας, αφού είσαι ήδη εκεί." Με αυτά τα λόγια ο ΖΟΡΖ ΠΕΡΕΚ (Georges Perec) προσπαθεί να ορίσει τη γειτονιά στο βιβλίο του "Χορείες Χώρων" (εκδ. ύψιλον, μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης).
Από καιρό υπήρχε η σκέψη να γνωρίσουμε στους φίλους του μπλογκ τους χώρους γύρω από το σχολείο μας- έτσι όπως τους παρατηρούμε καθημερινά- πιστεύοντας ότι η Κοκκινιά συνεχίζει να διατηρεί ένα μικρό άρωμα γειτονιάς, ποιος ξέρει ακόμη για πόσο καιρό.
Έτσι με τη βοήθεια του φακού, ακολουθώντας την προτροπή του Περέκ " Καμιά φορά, παρατήρησε το δρόμο, ίσως με κάποια συστηματικότητα [...] Σημείωσε ό,τι βλέπεις, ό,τι αξιοσημείωτο συμβαίνει. Ξέρεις να διακρίνεις τα αξιοσημείωτα; Υπάρχει κάτι που σου κάνει εντύπωση;
Τίποτα δε σου κάνει εντύπωση. Δεν ξέρεις να βλέπεις." καταγράψαμε κάποια χαρακτηριστικά στιγμιότυπα και σας τα παρουσιάζουμε.

Και φυσικά την πρώτη τιμητική θέση σ' αυτή την ανάρτηση έχει ο καλός φίλος και πρώην γείτονας Νίκος (το παρκάκι τον φιλοξενούσε συχνά στον αυτοσχέδιο καναπέ που επινόησε ο ίδιος)
Λείπει πολύ σε όλους, αφού η Δημοτική αρχή αποφάσισε να τον απομακρύνει από τον πεζόδρομο της οδού Κεχαγιά ( έχουμε την πολυτέλεια το σχολείο να βρίσκεται πάνω στον πεζόδρομο)

θεωρώντας ότι το "σπίτι" τραίνο που επέλεξε να ζήσει


δεν ταίριαζε πλέον, με την "αναβαθμισμένη" οικιστική παρέμβαση των 300 περίπου διαμερισμάτων του συγκροτήματος "Οικόπολις " (μεγάλη έμπνευση είχε ο κατασκευαστής!!!) που τα περισσότερα, λόγω της κρίσης , μένουν ακατοίκητα.

Και αν θέλετε να ξέρετε την μονοτονία της σχολικής τάξης διακόπτει το σφύριγμα του τραίνου που μας συντροφεύει καθημερινά

υπό το άγρυπνο βλέμμα της αρχαιοελληνικής τέχνης
με τα αγάλματα σχεδόν πάνω στο δρόμο ή πίσω από τα συρματοπλέγματα




Δε σας γελούν τα μάτια σας!!! "Οι βάρκες βγήκαν στη στεριά" και σκαρφάλωσαν στις ταράτσες που βλέπουμε από την πίσω πλευρά του σχολείου, μαζί με το υδραγωγείο, του οποίου την ιστορία δε γνωρίζουμε.


Σκιάχτρα που προστατεύουν ( άραγε από τι;) μικρούς μπαξέδες με ντοματιές και φασολάκια στην πίσω αυλή του σχολείου. Η ΓΗ είναι πολύτιμη.
Σας κρατήσαμε την έκπληξη για το τέλος! Η γειτονιά μας διαθέτει αυτό το μικρό υπαίθριο θεατράκι και ελπίζουμε επιτέλους ο Δήμος να ανακαινίσει. Ονειρευόμαστε κάποια στιγμή να ζωντανέψει από τις θεατρικές παραστάσεις των σχολείων της περιοχής.

Κλείνοντας αυτό το μικρό οδοιπορικό αντιγράφουμε και πάλι από τον Ζορζ Περέκ: " Θα 'θελα να υπάρχουν τόποι ακλόνητοι, ακίνητοι, απαραβίαστοι, ανέγγιχτοι, απρόσιτοι, άθικτοι, άψαυστοι, αναλλοίωτοι, τόποι ριζωμένοι, τόποι σημεία αναφοράς, αφετηρίες, πηγές:

[...] Δεν υπάρχουν τέτοιοι τόποι∙ κι ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν, ο χώρος γίνεται ζήτημα, παύει να είναι αυταπόδεικτος, παύει να είναι οικείος. Ο χώρος είναι μια αμφιβολία: πρέπει συνεχώς να τον μαρκάρω, να τον ονοματίζω. Δεν είναι ποτέ δικός μου, ποτέ δε μου 'χει δοθεί, πρέπει να τον κατακτώ συνεχώς. "

6 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα η οπτική σου , Ελένη, (κυριολεκτικά και μεταφορικά!)
    Φοβερή η συνύπαρξη έξω από το σχολείο - ή , καλύτερα, με το σχολείο-!
    (πιθανόν να σας εύρισκε και λίγο σουρεάλ, ο Ζ. Περέκ;!)
    Μακάρι και το θεατράκι να λειτουργήσει σύντομα και το σχολείο να δράσει «εκτός των τειχών»! (βλέπω , ήδη, μπροστά μου μαγευτικές παραστάσεις!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οποία γειτονιά!Συμφωνώ απολύτως με τη Λίλα "σουρεάλ".Εμπνευσμένη παρουσίαση,Ελένη.Μου άρεσε πολύ ο συνδυασμός με τις τόσο ενδιαφέρουσες απόψεις του Περέκ.Αν όντως το βλέμμα των ανθρώπων αναδεικνύει τα κρυμμένα θαύματα του χώρου,η γειτονιά σας ευτύχησε να την κατοικείτε.
    Σας πεθυμήσαμε, άντε να βρεθούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λίλα και Άννα,
    είναι αλλήθεια ότι αυτή η γειτονιά έχει πολλά ξεχωριστά σημεία αλλά και ανθρώπους.Μερικές φορές, σκέφτομαι μήπως για μένα η περιοχή αυτή έχει τόση συναισθηματική αξία,επειδή μεταμορφώθηκε σε σημείο αναφοράς εδώ και χρόνια- σχεδόν είκοσι- και άρα όλα μου φαίνονται θαυμάσια.Άλλες πάλι, νομίζω ότι η Κοκκινιά ξεχωρίζει αντικειμενικά από άλλους χώρους, επειδή κράτησε δεσμούς και συνήθειες μικρών κοινωνιών.
    Να τώρα που το θυμάμαι, πριν κάποια χρόνια στο καφενείο, κοντά στο παλιο σχολείο, φιλοξενήθηκε η σορός ενός γείτονα, προκειμένου να τον χαιρετήσει η γειτονιά.Όταν το είδα έμεινα πραγματικά έκπληκτη και είπα ΑΥΤΗ είναι η Κοκκινιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελένη, πολύ ωραία η δική σου ματιά! Είναι πως βλέπει και τι βλέπει κανείς! Έτσι ακριβώς! Είναι σα να πέρασα από κει, κι ας μην έχω έρθει ποτέ! Μέσα απ' τα δικά σου μάτια "είδα" κι εγώ. Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ειπα προχθες το βραδυ (καθως εβγαζα το σκυλακι μου βολτα) σε μια παρεα διαφορων ηλικιων καθισμενη στο σκαλοπατι του σπιτιου της καπου στην Κορυτσας, "αχ εσεις η παλια καλη ελλαδα, ποσο ξερετε να ζειτε.." κι εκεινοι μου απαντησαν "ειμαστε κοκκινιωτες.."
    Θα μπορουσα να γραψω παρα πολλα γι αυτες τις δυο μικρες προτασεις αλλα ειμαι σιγουρος ολοι οι κοκκινιωτες καταλαβαινουν πολυ καλα τι εννοω..
    Την καλημερα μου σε ολους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ έξυπνη η ανάρτησή σου και πολύ καλή η ιδέα σου να αποτυπώσεις τις εικόνες της γειτονιάς μας, Ελένη!
    Είναι αλήθεια πως δεθήκαμε μ' αυτή τη γειτονιά, την αγαπήσαμε...πώς αλλιώς θα μέναμε τόσα χρόνια!
    Ο Νίκος μας λείπει. Ήταν ο φύλακας άγγελος του σχολείου. Μας λείπει το καλωσόρισμά του, η έγνοια του για το σχολείο... και να πεις ότι έγινε καλύτερη η γειτονιά!

    Θυμάμαι κι εγώ την εικόνα στο καφενείο και πόσο μας είχε συγκινήσει! Θυμάμαι και όλους τους ανθρώπους της παλιάς μας γειτονιάς με πόση ζεστασιά μας καλημέριζαν....ναι έχεις δίκιο φίλε
    ανένταχτε αριστερέ η κοκκινιά είναι αλλιώς.
    Είμαστε όλοι κοκκινιώτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή